Pagina's

The Colorado Kid

Beste Mr. King, of mag ik Stephen zeggen?

Beste Mr. King, of mag ik Stephen zeggen?

Ik dacht echt dat we een ‘good thing’ aan het opbouwen waren. Jarenlang was iedereen razend enthousiast over je, alleen ik niet. Ik zal zo ongeveer de enige persoon op de aardbol zijn geweest, maar ik wilde niets met je te maken hebben. Dat krijg je er van als je je hoofdpersonen hun eigen urine laat drinken. In het eerste hoofdstuk. Ik kan best wel wat hebben, maar er zijn grenzen.

Honden die doorslaan, enge clowns… Nee, dank je. Niets voor mij. Maar ja, de collega’s van Ogma bleven maar over je roepen. Dat je zo geweldig was, echt heel erg gaaf en ja, ook wel wat eng, maar… echt de moeite waard. En ook de boyfriend is een grote fan, dus stiekem begon ik toch wel open te staan voor iets nieuws.

 

The Colorado Kid

 

Dus toen de boyfriend laatst verhuisde en ik ‘The Colorado Kid’ in een van de vele stapels boeken vond (ik had niet verwacht dat ik het ooit zou zeggen, maar: jemig, o-ver-al boeken!!), was ik best in mijn nopjes. Tijdens een ‘well deserved break’ nestelde ik me met de 3 hoofdpersonen en een koffie op de enige stoel die er nog was en ja, genieten! Dat ik na het lezen nog steeds niet wist ‘whodunnit’, vond ik niet eens erg.

Ik begon te begrijpen waarom al die medeboekenlezers je zo geweldig vinden. Je bent namelijk een hele goede ‘storyteller’. Je kent je karakters door en door, weet wat hun favoriete drankje is, weet wat voor ondergoed ze dragen en wie er allemaal gepest is, of er nog steeds wordt. Het lijkt alsof je jaren naast ze hebt gewoond.

Dat schrijf je ook in ‘On Writing’, jouw boek dat over schrijven gaat, dat ik las omdat ik met mijn laatste boek bezig ben. Wat mij betreft gaat het wel wat veel over je jeugd en het ongeluk dat je een paar jaar geleden kreeg. Ik hoop trouwwens dat het goed met je gaat. Maar je tips zijn helder: ken je karakters, geef ze een eigen stem en durf te schrappen. Die eerste versie gewoon schrijven, niet te veel nadenken en te mooi willen schrijven, dat komt allemaal in de volgende versie. Of versies.

Fijn ook om te lezen dat jij meestal ook niet weet wat je karakters gaan doen en waar je boek naartoe gaat. Dat was namelijk altijd mijn valkuil: ik wilde het in een keer goed doen. En precies weten wat iedereen gaat doen en mooie zinnen formuleren. Zat ik daar weer met een heel schema met allemaal post-its die nergens op sloegen. Hup, weer eerste hoofdstuk in de prullenmand. Als jij dat ook allemaal niet doet Stephen, dan heb ik er vertrouwen in dat het met mijn boek ook wel goed komt, dank!

Maar,.. Mag het misschien iets minder met het ‘kill your darlings’ principe? Je neemt het wel heel erg serieus. Tenminste, wel in ‘The Dome’, jouw boek waarmee ik dacht dat we onze ‘long term committment’ zouden bestendigen. Duizend pagina’s is tenslotte niet niks. Ik was bereid om al mijn afspraken af te zeggen, ook die met de boyfriend, en alleen nog maar met jou in bed te liggen.

Dat er een bever doormidden gehakt wordt door die grote koepel, vooruit. Dat een vrouw opeens een ledemaat minder heeft omdat ze precies op de plaats van impact zit te tuinieren en vervolgens doodbloedt, nou ja. Heel jammer dat ook de politiechef het niet overleeft, maar goed, daar kan ik me ook nog in vinden. Kinderen met epilepsie en waanbeelden? Ik snap de waarde daarvan voor de verhaallijn.

Maar moet er nou echt een hond dood?? Man’s best friend, serieus? En dan niet zo een met hondsdolheid ofzo, nee, een lieve, trouwe levensgezel? Vind je dat geen zwaktebod? Je zag het misschien al aankomen Stephen, maar ik heb ernstige twijfels over onze relatie. Ik weet niet of ik ermee door wil. Eerst ga ik maar eens naar John Irving kijken en daarna kom ik misschien bij je terug.

Groeten, Mirjam

In het dagelijks leven is zij druk met tekst als Marketing Communications Manager, maar ’s avonds reist zij met Miss Anne en een bak thee naar verre oorden in langvervlogen tijden. Op zaterdagochtend spreekt ze audioboeken in bij Dedicon, voor mensen met een leesbeperking. Favoriete boeken zijn sprookjesachtig mooi, barsten van de ontberingen en lopen als het even kan, goed af. En de hond gaat dus niet dood! O ja, ze werkt ook nog aan haar eerste verhalenbundel.

3 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren