Pagina's

Zoo James Patterson

Zoo – James Patterson, wat als Poekie het niet meer pikt?

Dingen vallen uiteen; het centrum houdt het niet en louter anarchie is op de wereld losgelaten….
W.B. Yeats

Over de hele wereld ontregelen agressieve dieren het dagelijks leven. Jackson Oz, een jonge bioloog, beziet de escalatie met een steeds heviger angst. Wanneer hij bij een aanval in Afrika een groep leeuwen nauw ziet samenwerken, begrijpt hij dat de omvang van de ramp nog veel groter is dan gedacht. Met de hulp van ecologe Chloe Tousignant probeert Jackson de wereldleiders te waarschuwen voor het te laat is. De aanvallen worden steeds wreder en slimmer en als de oorzaak niet snel wordt achterhaald, zal de mens nergens meer veilig zijn.

 

Zoo James Patterson

 

Dystopische verhalen zijn fascinerend omdat de meesten altijd nét om het hoekje liggen van onze hedendaagse werkelijkheid. Wat als de stroom opeens voor langere tijd uitvalt, als de banken vallen en we geen geld meer hebben, er geen kinderen meer worden geboren of een dictatoriaal regime de macht overneemt. Om over allerhande ecologische rampen nog maar te zwijgen. Jullie weten inmiddels wel dat ik gek ben op dit soort verhalen, lees hier maar eens, of hier of hier.

James Patterson kwam met een nieuwe variant op dit thema; Zoo. Wat als het dierenrijk de macht van de mensheid niet meer pikt? Als Fikkie, Poekie of de hamster veranderd van knuffeldier in een wraaklustige moordmachine? Een fascinerend idee vond ook de Amerikaanse zender CBS die er in 2015 een tv-serie van maakte. Ik heb hem nog niet bekeken, maar ben na het lezen van dit boek wel heel erg nieuwsgierig geworden! Laatste keer dat ik het checkte kon dat trouwens gewoon op Netflix 😉

 

Op hol geslagen leeuwen en krokodillen

Jackson Oz onderzoekt al jaren gevallen van Mens-Dier Conflicten. Een nogal obsessieve bezigheid waar hij zijn studie en carrière voor opgaf en die maar weinig mensen serieus nemen. Toch ziet hij al jaren toenemend onkarakteristiek geweld van dieren tegen mensen, maar het lijkt steeds sneller te escaleren. Als hij door een vriend in het vak met spoed wordt opgeroepen naar Afrika ervaart hij aan den lijve hoe wreed en onberekenbaar dieren zijn geworden. Ternauwernood overleeft hij, als enige van zijn reisgezelschap, een aanval van een grote groep mannetjesleeuwen. In een ijzingwekkende tocht terug naar het kamp red hij Chloe Tousignant, een Franse populatie-ecologe, van een troep bloeddorstige krokodillen. Samen reizen ze terug naar de VS om daar bij de hoogste instanties hun noodoproep neer te leggen. Langzaam maar zeker begint men Oz serieus te nemen. En naarmate de gewelddadige moordpartijen toenemen begint de tijd te dringen. Wat is de oorzaak van deze aanvallen en wie vindt de oplossing voordat de mens compleet is uitgeroeid?

Het was alsof ik de naderende apocalyptische verandering ook werkelijk kon voelen. Ik moest aan paarden, vogels en slangen denken. Ik dacht aan de vloek die God in Genesis over de slang uitriep: hij zal je kop verbrijzelen en jij zal in zijn hiel bijten…
De vloek van God?
Of misschien was het gewoon mijn jetlag, dacht ik terwijl ik de slaap uit mijn ogen wreef. Het leef geen twijfel dat ik geobsedeerd was geraakt door MDC. Ik dacht aan alle slapeloze nachten en mijn afgebroken studie. En nu zat ik in een vliegtuig naar Afrika. Misschien dat ik eindelijk antwoord op mijn vragen zou krijgen. Of misschien zag ik wel spoken.

 

Domme politici

De zoektocht van Oz naar een manier om de mensheid te redden hield mij aan de bank gekluisterd. De vaart zit er vanaf de eerste pagina in en de spanningsboog blijft tot aan het einde toe gespannen. Met scènes die je van opluchting doen zuchten en momenten waarbij je gefrustreerd de politici in het verhaal toesist dat ze hun machtswellustige ego’s opzij moeten zetten en gewoon moeten doen wat de experts ze vertellen. Oz is een sympathieke held met een lekker gevoel voor humor (met wat mij betreft ook nog eens de juiste muzieksmaak) en zijn point of view wordt regelmatig afgewisseld met dat van dieren die het gevoel van razernij over zich heen voelen komen en losgaan op de dichtstbijzijnde mens. Geen literair hoogstandje, maar wel een zeer vermakelijke thriller waarin dan opeens ‘The Second Coming’ van W.B. Yeats wordt gequote. Een gedicht dat een blog op zich waard is. Prachtig, zoek het op!

Tijdens het lezen hield ik overigens wel met een scheef oog onze kater in de gaten. Je weet maar nooit hè….

Deze recensie verscheen eerder in een kortere versie op het leesmagazine van Bol.com

Tineke Luimstra. Leest over verwoeste werelden, moord en doodslag, lang geleden, vreemde wezens, knusse Britse dorpjes en stoere vrouwen. Droomt over reizen langs de mooiste bibliotheken ter wereld en haar eigen piepkleine, tweedehands boekwinkel. Heeft meer boeken dan geld, dus is eigenlijk rijker dan een miljonair. Life is pretty much perfect!

2 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren