Pagina's

Op jou

Over een Raaf en tranen; als een boek wel heel erg dichtbij komt

Het is 8 maart, Internationale Vrouwendag. Bij Ogma vonden we het een mooi idee om de week te vullen met sterke vrouwen. Ik hoefde niet lang na te denken over mijn keuze.

 

8 Maart, de dag dat de wereld stilstond

Een boek uit de categorie rouwverwerking. Niet een genre waaruit ik voor de lol een boek kies om te lezen. Dit boek ‘8 Maart, de dag dat de wereld stilstond’ is geschreven door Els-Toissant-Tervoort, de moeder van Rafaël (d’n raaf). Zij verloor haar zoon op deze dag en schreef dit boek om te leren omgaan met het gemis en als herinnering aan haar zoon. Vandaag is het precies zeven jaar geleden dat hun zoon en broer, en onze vriend, overleed door een tragisch auto ongeluk.

 

rouwverwerking

 

Iedere maandag rond tien voor half twaalf krijg ik een misselijk gevoel in mijn maag, even na twaalven hoor ik Ed weer zeggen dat je een ongeluk hebt gehad, dat het ernstig is. Waarom zegt hij nou steeds dat het ernstig is? Misschien je arm of je been verbrijzeld of zo? Maar hij blijft maar zeggen dat het ernstig is. Het ziekenhuis maar bellen.
“Mevrouw, uw zoon wordt gereanimeerd, u moet zo snel mogelijk komen, maar doet u wel voorzichtig.”
Hoezo gereanimeerd…mijn zoon is een gezonde knul van 23!!

 

Het verhaal van mijn vriend

Ik weet nog precies wat ik deed toen ik hoorde dat Raphaël overleden was. Mijn zusje belde me en vertelde me dat Raaf gestorven was. Ik kon het niet geloven… Ik deed het eerste wat in me opkwam om te verifiëren dat het echt zo was. Want Raphaël overleden? Nee, dat plaatje klopte niet in mijn hoofd. Dus ik belde een gemeenschappelijke vriendin, zij was enorm close met hem. Zodra ik haar stem hoorde wist ik het eigenlijk al. Toch vroeg ik “Is hij dood?” waarop zij begon te huilen en ik met haar meedeed.

Vandaag zijn papa en ik naar de plek geweest. We moesten zien waar het gebeurd was, we wilden niet maar het moest! Om het door te laten dringen? Om het te begrijpen? Het was heel raar, maar ik had het met mijn ogen dicht geweten, ik wist het toen we er aankwamen, voelde het zonder te zien.
Papa heeft de auto op de vluchtstrook gezet en we hebben gekeken. Je had geen kans. Papa heeft gerekend, het was in nog geen seconde gebeurd. Je had geen kans. Geen vangrail, een betonnen paal. Je had geen kans. Het doet zo’n pijn, het had niet mogen gebeuren. Maar lieve jongen van me, je had geen kans!

 

De dag dat de wereld stilstond

 

Ik had Els haar boek al één keer eerder gelezen en de tweede keer leest het net zo “echt”. Ook als je Raaf nooit hebt ontmoet, leer je hem echt een beetje kennen door de mooi omschreven herinneringen uit haar boek. Hij was een mooi mens en het is een verlies voor deze wereld. Wat ik persoonlijk zo mooi aan hem vond , was dat hij iedereen zich altijd welkom liet voelen. En dan die kuiltjes van ‘m en z’n lach, je kon niet anders dan met hem mee lachen. Terwijl ik dit schrijf moet ik weer met mijn hoofd schudden en glimlachen. Muts, die Raaf.

 

Een bijzonder boek

Ik koos Els haar boek omdat ik het bijzonder vind. Ik vind háár bijzonder, de manier waarop zij met dit vreselijke verdrietige gemis om is gegaan. Hoe zij ons een kijkje geeft in de eerste drie jaar van hun rouwverwerking. Van mooie herinneringen en momenten, tot het ogenblik dat zijn leven opeens stopte en daarmee ook hun wereld. Tot het ‘hoe nu verder’. Ze neemt ons mee door het proces van het kiezen van de muziek voor zijn afscheid, verschillende indrukwekkende momenten op de dag van zijn crematie en hoe zij zich met haar gezin er doorheen sloeg toen de wereld weer ‘gewoon’ doorging. Je kind weggeven ver voor zijn tijd, er op zo’n manier uit komen en dan ook nog een eerlijk boek schrijven dat wellicht ook anderen kan helpen bij het verwerken van het verlies van een kind… Een bijzonder rauwe kijk in het leven van een, in mijn ogen, sterke vrouw.

 

Op jou

 

 

Of er meer is na de dood weet ik niet, maar ik wil geloven dat het er wel is. En dat hij vanaf dat plekje ook af en toe even mee kijkt. Ik drink er in ieder geval één op je Raaf, zoals elk jaar. Omdat ik aan je denk, je gezelligheid en heerlijke onbevangenheid mis.

Death is but the next great adventure – Albus Dumbledore

Simone van Noort, ofwel tante Poppedeintje. Ik ben een moeder van 2 kids die graag leest, maar er de laatste jaren veel te weinig tijd voor had! Getrouwd met een hele lieve metal bassist. Bofkont ben ik! Herstellend van een burn out schrijf ik over het wel en wee in het leven waarvan ik mijn prioriteiten her- euh… prioriteer. Dan ben ik ook nog aspirerend kinderboeken schrijfster en pedagogisch medewerker.

One Comment

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren