Pagina’s

White Tiger

Een land vol tegenstellingen en een fenomenaal boek: White Tiger van Aravind Adiga

Ik ben dol op Indiaas eten; kruidig, divers, lekker. Je moet alleen oppassen als je een wat milder pallet hebt, want wat een Indiaas restaurant beschouwd als mild pittig, kan voor iemand als ondergetekend net een tikje te pikant zijn. Pikant is het boek dat ik voor onze onregelmatig verschijnende reeks ‘Around the world in 80 books‘ las, niet. Kruidig, divers en lekker? Jawel, voor zover een boek lekker kan zijn tenminste.

 


White Tiger

 

White Tiger, what’s not to like?

Ik ben niet iemand die veel of ver gereisd heeft, India kende ik dan ook alleen van de verhalen van de enkeling die er op reis ging en van die ene oude kennis die jaren in India studeerde. Toch geeft dat nooit een goed of compleet beeld denk ik, eerder flarden van een totaal onbekende wereld. Aravind Adiga heeft met White Tiger een boek geschreven waardoor ik India wel een stuk beter heb leren kennen. De mooie en de minder mooie kanten van de Indiase cultuur worden in dit boek intelligent, met zelfkennis en – erg belangrijk- met een ruime dosis zelfspot belicht. Daarnaast is het plot an sich pakkend en de schrijfstijl van de auteur aangenaam. What’s not to like?

 

Donker en licht, arm en rijk

Het boek is geschreven als een verzameling brieven van ene Balram Halwai aan de president van China. Waarom die president? Ach, je moet niet teveel weggeven, toch? In elk geval vertelt Balram hoe hij van een arme jongen op het platteland veranderde in een succesvolle ondernemer in Bangalore. De manier waarop dit gebeurde is ongebruikelijk en bijzonder, en zijn brieven zijn humoristisch en kleurrijk. Daarnaast schept Balram een beeld van het moderne India, waarbij hij het land verdeeld in een donker India van het platteland en een licht India van het stedelijke kustgebied. De verschillen tussen die twee India’s zijn net zo immens als de verschillen tussen arm en rijk, de have en de have nots, de hogere kastes en lagere kastes, zoals de snoepmakers waartoe Balram behoort. De enige overeenkomst is dat in beide India’s omkoping en corruptie net zo gewoon is als de zon die elke dag opkomt. Het beeld dat Balram van zichzelf heeft klopt misschien niet met het beeld dat de lezer van hem heeft aan het einde van het boek, maar toch kun je het niet helpen om sympathie voor de beste man te hebben. En voor de schrijver die zo’n fenomenaal boek wist neer te zetten. Een debuut nog wel! Het feit dat Aravind Andiga hier de vrij prestigieuze Man Booker Prize voor won is dan ook niet meer dan terecht. Wat een boek. En een cadeautje bovendien: ik vond hem in mijn eigen minibieb!

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren