Pagina's

Steven Saylor

Roma sub Rosa, Ancient Rome Mysteries van Steven Saylor

Alweer had ik mij bijna weer in de luren laten leggen door mijn eigen brein. Die van mij bedenkt namelijk regelmatig gedachten die precies dat zijn: gedachten. Gedachten die niet noodzakelijkerwijs iets met de objectieve werkelijkheid te maken hebben, en die je (ik) te snel voor waar aanneemt, maar die je (mij) eigenlijk behoorlijk beperken. Te filosofisch op de vroege ochtend? Laat ik het dan simpeler maken: ik had boeken gekocht waarvan ik dacht dat ik ze nooit leuk zou kunnen vinden omdat ze over een onderwerp gingen dat mij niet zo aanspreekt. En dat bleek nergens op gebaseerd.

Het oude Rome, ik heb er (net als Afrika)- niet veel mee, geschiedkundig. En bijna had ik de boeken die ik vandaag bespreek ongelezen weggelegd. Maar toen ik er toch aan begon bleek het me zo te grijpen dat ik met alle liefde de hele serie tot me zou nemen. En lezende vrouw, wat heb je nou geleerd? Niet teveel over lezen nadenken, maar het gewoon doen en dan pas conclusies trekken. Dat dus.

 

Steven Saylor

 

De boeken die ik voor deze DDD las spelen zich dus in het oude Rome af, en ze pakten me vanaf het begin. De hoofdpersoon is de ‘zoeker van informatie’ ofwel de Romeinse detective Gordianus, een fascinerend figuur. Hij woont samen met zijn Egyptische slavin Bethesda, een pittige dame, en eentje die zich niet altijd als een slavin gedraagt. Behalve dat het spannende verhalen zijn, heb ik er veel door geleerd over het dagelijkse leven in het oude Rome. Over hoe slaven onmisbaar waren bijvoorbeeld, en hoe ze behandeld werden (slecht, over het algemeen). Zo mochten slaven bij een rechtszaak alleen getuigen als ze gemarteld waren. Men ging er vanuit dat een slaaf namelijk nooit uit zichzelf de waarheid zou kunnen vertellen. Dat soort feitjes vind ik razend interessant om te lezen. De historische notities aan het einde zijn dan ook heel welkom. Zo kwam ik erachter dat Steven Saylor de verhalen over Gordianus allemaal verzonnen heeft rondom historische gebeurtenissen. In het eerste boek dat ik las (Roman Blood, ook het eerste boek uit deze reeks) wordt Gordianus in de arm genomen door ene Cicero, toen een jonge veelbelovende advocaat. Ik dacht al dat die naam me bekend voor kwam. 😉 Niet gek, want Steven Saylor, de schrijver, studeerde geschiedenis en klassieke talen.

De plots van de verhalen vond ik goed geschreven, niet te ingewikkeld maar ook zeker niet te simpel, met af en toe aan het einde nog een fijne twist. Gordianus is een interessante hoofdfiguur, een mens van vlees en bloed, die zich zo goed en zo kwaad mogelijk staande houd in een samenleving met grote verschillen en waar politieke intriges je elke dag in gevaar kunnen brengen, zeker in zijn beroep. Tijd voor de puntenverdeling? Ja, laten we dat doen.

Plot: 2½ punten
Schrijfstijl: 3½ punten
Tempo: 2,5 punten
Hoofdpersonen: 4 punten
Meeslependheid: 3,5 punten
Romantisch accent: 1½  punten
Historische accuraatheid: 3 ½ punten

Totaal 21 punten. In cijfers uitgedrukt is dit een 8,5. Wat moet ik er meer van zeggen? Puike boekjes! Toen ik even wat onderzoek deed naar de schrijver (ik wil ook wat extra informatie meegeven aan onze Ogmalezers, dat snappen jullie), toen zag ik dat meneer Steven Saylor ook twee romans heeft geschreven die zich in zijn hometown Austin, Texas afspelen. Eentje daarvan is gesitueerd rond 1880 en is gebaseerd op waargebeurde moorden en rechtszaken uit die tijd. Dat lijkt me iets waar ik graag mijn oog op zou werpen. Laten we hopen dat ik daar net zo toevallig tegen aan loop als tegen deze twee. Oh, en de vervolgboeken, natuurlijk. Die staan ook op mijn wenslijst. Hoe zit dat met jullie? Welk boek staat nog op jullie wenslijst? En welke detectivereeks zouden jullie hier nog weleens besproken willen zien?

Ik las voor deze beoordeling Roman Blood, het eerste deel uit de Roma Sub Rosa reeks en The House of thé Vestals, een bundel korte verhalen die plaatsvind tussen het eerste en tweede deel. De reeks bestaat uit dertien delen en twee verhalenbundels en zijn geschreven door Steven Saylor. De laatste drie delen zijn zogenaamde prequels (boeken die zich afspelen voor de eerste verhalen), en de laatste hiervan verscheen in 2015.

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

3 Comments

  • henriette

    7 februari 2017 at 11:00

    Ik herinner me dat ik van hem wel eens iets gelezen heb, zat in een deel in die dikke omnibussen historische detectives. Maar eens herlezen want ik herinner me behalve de naam niets van.

    Beantwoorden
  • Anoniem

    7 februari 2017 at 19:52

    Over factie gesproken: Ken je The Suspicions of Mr Wicher? ook razend interessant en voor je het weet is je verlanglijst weer een paar boeken rijker!

    Beantwoorden
  • Jolanda

    10 februari 2017 at 09:23

    The Suspicions of Mr Wicher ken ik, heb ik en heb ik al meerdere keren gelezen. Inderdaad een mooi en interessant boek. Zou me niets verbazen als die hier ook nog eens besproken gaat worden. Er schijnt inmiddels een film van te zijn gemaakt, die zou ik graag nog eens zien.

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren