Pagina's

  • Home
  • Leesverhalen
  • Hartverscheurend mooie boeken: Duizend Schitterende Zonnen & Soerabaja
Duizend schitterende zonnen

Hartverscheurend mooie boeken: Duizend Schitterende Zonnen & Soerabaja

Ik weet niet of het door mijn vorderende leeftijd komt of omdat het komt omdat het onderwerp mijn belangstelling heeft, maar sommige boeken raken een heel gevoelige snaar. Zo hartverscheurend mooi vond ik Duizend Schitterende zonnen en Soerabaja, dat ik er bij heb zitten huilen en de zielenpijn van de vrouwen in mijn eigen lijf kon voelen.

 

Duizend schitterende zonnen

 

Duizend schitterende zonnen

Duizend Schitterende zonnen kreeg ik van Mirjam, omdat zij weet dat het onderwerp ‘de positie van vrouwen’ mij interesseert. Heel lang bleef het boek op mijn nachtkastje liggen. Ik weet niet wat het is met de boeken van Khaled Hosseini, maar op een of andere manier lijken voorkant, titel en achterplat nooit met elkaar in harmonie te zijn. Nu ook: waarom loopt die vrouw door de woestijn (of zijn het bergen?) op veel te grote kleppertjes? Doet ze dat duizend schitterende zonnen lang? En wat is dat eigenlijk voor titel? Volgens het achterplat gaat het over twee vrouwen wiens levens bij elkaar komen als ze een echtgenoot moeten delen. Afgaande op die ene vrouw op de voorkant gaat er eentje op de vlucht? Of raken ze elkaar kwijt?
De titel en kaft van De Vliegeraar vind ik ook zo verwarrend. Een jongetje dat van vliegeren houdt?
Na het lezen van het boek kan ik de titel Duizend schitterende zonnen wel begrijpen, vooral omdat Hosseini in zijn nawoord de titel uitlegt. Het is een zin uit een gedicht van Saib-e-Tabrizi, een Perzische dichter uit de zeventiende eeuw. Het gedicht wordt in het verhaal ook aangehaald. De vertaling naar het Engels is niet letterlijk geweest. De Nederlandse titel is weer een letterlijke vertaling van de vertaalde Engelse titel. Hiermee is mijn verwarrende gevoel bij de titel meteen verklaard.

Tot zo ver mijn indrukken van redactionele aard. In ieder geval bleef het boek langer liggen dan het verdiende. Want toen ik eenmaal begon, liet het me niet meer los.
Hosseini heeft de levens van deze vrouwen zo diep invoelend geschreven. Tegelijk heeft hij hiermee de levens van alle Afghaanse vrouwen en ook nog eens alle vrouwen van de wereld beschreven. De verlangens, de rollen moeder-dochter-geliefde-vriendin, de strijd, de (geestelijke) armoede, de beperkingen, de goedheid, de wens om een zinvol leven te hebben, het verlangen naar eigenheid, het verlangen om iets van zichzelf door te geven. Dat alles heeft Hosseini in dit boek verwerkt.

Het decor van het verhaal is Afghanistan en het verloop van de oorlog, wat nog extra bijdraagt aan het hartverscheurende van dit verhaal. Miriam (een van de twee vrouwen in de hoofdrol) op een cruciaal moment in haar leven: ‘…en terwijl ze dat deed moest ze eraan denken dat dit voor het eerst in haar leven was dat zij over de loop van haar leven besliste.’

Mijn tranen waren amper opgedroogd of ik belandde in een volgend hartverscheurend mooi verhaal: Soerabaja.

 

Soerabaja

Schrijfster Pauline Slot heeft in Soerabaja een familiegeschiedenis vertelt uit haar eigen familie. In het nawoord schrijft ze over de gesprekken die ze heeft gehad met haar familieleden; minstens zo ontroerend als het verhaal zelf.

In 1934 vertrekt het jonge echtpaar Henk en Bep de Fluiter naar Indië. De broer van Bep was de grootvader van de auteur, zijn oudste dochter Lies was haar moeder.

Het leven van dit jonge echtpaar Henk en Bep verandert wanneer in 1942 de Japanners Indië bezetten. Hun wegen scheiden zich vlak na de geboorte van hun derde dochter. Henk wordt naar de Birma spoorweg vervoerd. Bep kan eerst nog in hun huis blijven, maar wordt later naar kampen op Java gebracht. Henk houdt trouw een dagboek bij, wat de basis vormde voor Soerabaja. Heel zijn dagboeken wijdt hij aan zijn lieve beppeke en hun schattekes. Hij verlangt vurig naar hen en spreekt voortdurend de hoop uit dat het goed met hen gaat. Door zijn brieven aan zijn Bep te richten houdt hij zich met hen verbonden, wat hartverscheurend is om te lezen. Zo vreselijk verdrietig, hun leefomstandigheden, de ontberingen, hun kinderen in de kampen, altijd die dreiging, de Japanner die eerst de vijand waren en later hun beschermer. En tegelijk de kracht van hun liefde. Dat liefde er voor zorgt dat je niet je verstand verliest als je in zulke omstandigheden moet leven. Dat liefde er is, altijd, je hoeft er alleen maar naar uit te reiken. Je gunt het ze zo, dat echtpaar en de kinderen, dat ze na de oorlog weer herenigd worden. Bep, nerveuze Bep, die zichzelf goed bleek te kunnen redden in de kampen, zelfs boven zichzelf uitsteeg in de dapperheid. En Henk, die nooit wankelde in zijn hoop.
Na het lezen van dit boek hoef ik alleen maar naar de maan en de sterren te kijken om me verbonden te voelen met mijn lief als hij elders is en met mijn ouders en al mijn voorouders.

Er zijn slechtere manieren om het lezen van een boek mee af te sluiten.

Opgegroeid met de boeken van W.G. van de Hulst en heeft daar nog steeds een zwak voor. Keek vroeger graag naar Murder, She Wrote en wenste heimelijk dat zij Jessica Fletcher was. Kwam er ooit aardig dicht in de buurt, toen ze logeerde in het huis uit de serie, wat haar vervolgens inspireerde om zelf een moord mysterie te schrijven. Werkt er aan om dat manuscript als boek uitgegeven te krijgen. Leest, schrijft, mediteert en kijkt naar de stand van de maan om zichzelf beter te begrijpen en te duiden en hopelijk wat wijsheid over te brengen naar anderen.

8 Comments

  • Monique

    27 januari 2017 at 08:39

    Dank Anita, voor je mooie recensie. Duizend schitterende zonnen ligt al jaren ongelezen in mijn boekenkast, maar ga ik nu met voorrang lezen. En als je van boeken houd over de positie van vrouwen, bied ik je graag mijn eigen roman aan als recensie-exemplaar. Het heet Lena en is gebaseerd op het leven van mijn grootouders. Mijn grootvader haalde nogal het een en ander uit en mijn grootmoeder moest daar mee zien te (over)leven.

    Beantwoorden
    • Anita Willems

      27 januari 2017 at 11:07

      Dank je wel, Monique, voor je mooie woorden. Wat ontzettend lief dat je jouw boek aanbiedt. Ik maak graag gebruik van je aanbod. Mij eigen moeder is nl. ook dochter van een groenteboer, werd op jonge leeftijd zwanger en ondanks dat de verkering al uit was trouwde ze toch met mijn vader. Hun huwelijk houdt tot de dag van vandaag stand, maar was niet altijd makkelijk. En zelf ben ik moeder van een tweeling. Genoeg aspecten aan jouw boek die mijn belangstelling hebben dus :-).
      Je mag een mailtje sturen naar Contact@ogma.nu of het contactformulier op de website invullen, dan krijg je mijn adres. Het kan wel even duren voordat er een recensie verschijnt, want ik ben een langzame lezer.

      Beantwoorden
  • Mariska van Heel

    31 januari 2017 at 11:50

    Toevallig net op zoek naar nieuwe titels om te lezen, beide zet ik zeker op mijn lijstje. Vooral Soerabaja ben ik heel benieuwd naar. Mijn schoonvader heeft ook in de kampen gezeten maar vertelde daar nooit veel over. Een beetje meer inzicht in dat stukje van zijn leven lijkt me heel fijn.

    Beantwoorden
    • Anita Willems

      1 februari 2017 at 10:03

      Het is een onderbelicht stuk geschiedenis. Het zal ongetwijfeld licht werpen op het verleden van je grootvader. Laat je weten wat je er van vond als je het gelezen hebt? Voel je niet opgejaagd, over een jaar mag ook.

      Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren