Pagina's

big magic

Anita over Big Magic en geleuter

Hoewel het succes van Eten Bidden Beminnen mij niet was ontgaan, heb ik het boek nooit gelezen. Nieuwsgierig was ik wel en toen de film op Netflix voorbij kwam heb ik die gekeken. Helaas kon de film mij niet bekoren, ondanks de fantastische Julia Roberts en haar glimlach. Eerlijk gezegd, ik vond het een draak van een film. De spirituele zoektocht van Liz blijft aan de oppervlakte. Elke keer als het maar een beetje moeilijk wordt, rent ze naar haar goeroe Ketut. Maar kan ze ook op eigen benen staan zonder Ketut? Net als ik denk dat ze toch iets dieper in zichzelf te rade gaat door een maand te zwijgen, houdt ze er na 1 minuut al weer mee op. Geen reden dus om alsnog het boek te lezen.

Toen kwam Big Magic uit. Met deze beloftevolle titel en de kleurige kaft lag er toch weer een aantrekkelijk boek. Bij MamaNatuurlijk las ik een recensie en daardoor werd ik geprikkeld om het te lezen. De uitgever was zo lief om mij gratis een e-boek te verstrekken, in ruil voor een recensie. Een e-boek bleek in de praktijk niet aan mij besteed, maar de bibliotheek had een papieren versie.

 

big magic

 

Het is al weer enige tijd geleden dat ik het boek uitlas, maar kwam er steeds niet toe om een recensie te schrijven. Ik zat er namelijk een beetje mee in mijn maag. Want, laat ik het maar eerlijk zeggen, ik vond het een draak van een boek. Het spijt me voor iedereen (miljoenen wereldwijd) die haar werk en haar woord geweldig vinden, maar ze overtuigt mij wederom niet. Met dit boek is me eens te meer duidelijk geworden dat iedere schrijver zijn eigen stem heeft. Gilbert’s stem is duidelijk niet de mijne.

Het concept Big Magic

Het concept Big Magic is overigens geweldig! Gilbert’s idee is dat creativiteit en ideeën zich in het etherische om ons heen bevinden. In de kosmos. En dat als jij er ontvankelijk voor bent, het idee bij jou landt. Soms komt dat idee niet tot wasdom omdat je er geen aandacht aan besteedt hebt en vertrekt het weer, terug naar de kosmos, waar het vervolgens naar iemand anders toe gaat.

Gilbert vertelt haar persoonlijke ervaring met een specifiek idee voor een boek, dat om allerlei redenen niet van de grond kwam. Later ontmoet ze een andere schrijfster die een boek heeft geschreven met vrijwel exact ‘haar’ verhaalidee.

Dit gegeven op zichzelf is heel interessant, maar ze geeft er in de rest van het boek geen betekenis aan. Ze komt niet verder dan het geven van voorbeelden uit haar eigen of andermans ervaring die haar idee moeten ondersteunen. Ze verbindt het niet met onderzoek, kosmische wetten of oude wijsheden. En ze geeft al helemaal geen handvatten, zoals op het achterplat van het boek beloofd wordt.

Dit had ik haar nog willen vergeven, als er niet nog meer struikelblokken waren. Mogelijk wordt dit stuk pinniger dan jullie van mij gewend zijn, vergeef het me of klik snel verder, maar zelden heb ik me zo geërgerd aan een boek.

Mijn grootste ergernissen (ik zal me inhouden):

Beroemde vrienden

Gilbert mag nogal graag noemen dat ze beroemde vrienden en vriendinnen heeft. En ze vindt alles wat die beroemdheden zeggen geweldig! Zulke wijze mensen….en hé ze bevestigden ook nog eens haar visie. Ze leek af en toe wel een groupie.

Een creatief leven alleen voor schrijvers?

In Big Magic pleit Gilbert voor een creatief leven. Over creatief leven zegt ze: ‘Als ik het over ‘creatief leven’ heb, bedoel ik dat in veel bredere zin. Ik heb het dan over een leven dat meer door nieuwsgierigheid dan door angst wordt gedreven.’

Opvallend genoeg lijkt ze bij een creatief leven vooral aan schrijvers te denken. En daarmee zichzelf?? Af en toe haalt ze eens een muzikant aan of een illustrator, maar voor haar is creatief leven vooral schrijven. Maar wat te denken van al die creatievelingen die haken, breien, naaien, quilten, zeep maken, hout bewerken en hier een webwinkel mee zijn gestart? Of blogger zijn? Of kaarsenmaker? Of hobby imkers? Of yoga lerares? Allemaal creatieve, scheppende beroepen.

Is ze nou spiritueel of niet?

Gilbert plaatst spiritualiteit en inspiratie steeds buiten zichzelf. Als iets dat in het universum rondzweeft en tot je komt of niet. Als iets dat je kunt pakken. Soms lukt het niet om het te pakken.

Vroeger zou ik het ook zo benaderen. En worstelde vervolgens met het feit dat ik zo vreselijk hard werkte maar er niks tot stand leek te komen (ik hield me toch aan alle criteria voor hard werk??). Nu ik mediteer heb ik geleerd dat vormgeving uit jezelf komt. Je zoekt het in jezelf, je gaat te rade bij jezelf, het is niet iets bereiken wat buiten jezelf ligt. Overigens ontdekte ik met het schrijven van dit stukje dat Elizabeth Gilbert is gestopt met mediteren zoals ze deed ten tijde van Eten, bidden, beminnen. Opmerkelijk in dit verband is dat ze in Big Magic schrijft over mensen die ophouden met mediteren nèt als het interessant wordt. (blz 128)

Aanmatigende toon

Het allermeest heb ik me gestoord aan haar aanmatigende toon. Die kon af en toe echt niet door de beugel. Ik vroeg me af of ze haar lezers wel respecteert.

Zoals op blz 115 Hokjesgeest.

‘Laatst zei iemand tegen me: ‘Jij beweert dat we allemaal creatief kunnen zijn, maar de aangeboren talenten en kwaliteiten van mensen verschillen onderling toch enorm? Oké, we kunnen allemaal wel iets maken wat op kunst lijkt, maar er kunnen maar een paar mensen heel groot worden, toch?’

Dit is een hele open vraag, geen vraag met een oordeel, maar een vraag die haar uitnodigt om haar gedachtes daar over te geven. Haar reactie:

‘Dat weet ik niet.

En eerlijk gezegd interesseert het me ook niet.’

Hoe serieus neem je dan je gesprekspartners? Is deze gesprekspartner niet beroemd genoeg? Er word je een open vraag gesteld, bedoeld om je visie er op te geven en je antwoord met ‘ik weet het niet en het interesseert me ook niet.’

Of deze:

Blz 121 Over de discussie (die ze overigens in het boek steeds met zichzelf aangaat. Ze begint er elke keer nota bene zelf over!)

‘Ben jij ook zo iemand die kunst heel serieus neemt en dat het belangrijkst vindt dat er bestaat? Als dat het geval is, beste vriend, dan scheiden hier ogenblikkelijk onze wegen.’

Op dit punt had ik zin om het boek daadwerkelijk dicht te slaan. Word ik als lezer zo toegesproken? ‘Beste vriend’. Ik ben jouw beste vriend niet! En hoezo scheiden hier onze wegen? Je blieft geen lezers die het niet met je eens zijn?

Blz 164

Af is beter dan goed = goed punt van haar. Ze had alleen hier moeten stoppen met praten, want ze eindigt met de onsympathieke zin, gericht tot de lezer: ‘Jij wilt misschien dat je werk perfect is, maar ik wil mijn werk alleen maar af hebben.’

M.a.w. zie hier de reden waarom ik wel geslaagd ben en jij niet?! Hoe kinderachtig.

Oké, de laatste:

Blz 145

Over het hebben van een gewone baan naast je creatieve leven.

‘Financiële eisen kunnen ontzettend veel druk op de gevoeligheden en grillen van de inspiratie leggen. [..] Het is infantiel om te beweren dat je te creatief bent om over financiële kwesties na te denken, en ik smeek je om je niet infantiel te gedragen, want dat is vernederend voor je ziel.’

Een woord als ‘infantiel’ gebruiken richting je lezers….toont van zeer weinig respect. Ook al heb je het beste met je lezers voor.

Een paar zinnige dingen

Heeft Elizabeth Gilbert dan helemaal niks zinnigs te zeggen in Big Magic? Ja, dat heeft ze wel, maar of dat opgehangen moet worden aan Big Magic? En waren daar pak-m-beet 250 bladzijden voor nodig?

Een paar leuke uitspraken, voor de balans:

Jij vindt schrijven leuk. Vindt schrijven jou ook leuk?

= leuke vraag.

Goed punt van haar: ‘Of we er nu ons beroep van maken of niet, we hebben allemaal een activiteit nodig die boven het alledaagse uitstijgt en die ons van onze vaste en beperkende rol in de samenleving bevrijdt (moeder, werknemer, buurman, broer, baas enzovoort).

En een mooi inzichtje: Het hoofdstuk De lege emmer blz 139 over je toewijden aan een onderwerp van creativiteit is een positieve noot in haar boek. Wanneer je je 10 jaar lang aan een onderwerp wijdt, word je een expert. Door toewijding herken je ook je fases. Zo hoef je niet in een fase af te haken, maar weet je dat het onderdeel is van het hele proces.

Geleuter

Om met Elizabeth Gilbert’s eigen woorden te spreken: ‘Ik wou dat iemand tegen hen [Ralph Ellison, F.Scott Fitzgerald] had gezegd dat ze gewoon een stapel papier moesten volschrijven met geleuter en het moesten uitbrengen, zonder zich om het resultaat te bekommeren.

Dat is wat Big Magic uiteindelijk is geworden: geleuter. Hier en daar zegt ze heel zinnige dingen en geeft mooie inzichten. Maar een echte eenheid of diepgang heeft het niet. Ondanks dat spreekt zij heel veel mensen aan. Of misschien is het juist wel vanwege dat geleuter. Er is namelijk altijd wel iets wat bij jou blijft haken. Iets van wat zij zegt resoneert bij jou en dat zorgt er voor dat het bij jou iets in gang zet. Het geeft aan dat lezers iets van zichzelf vinden in Gilberts boeken.

Deze recensie verscheen eerder op; Anita’s Dagboek.

Opgegroeid met de boeken van W.G. van de Hulst en heeft daar nog steeds een zwak voor. Keek vroeger graag naar Murder, She Wrote en wenste heimelijk dat zij Jessica Fletcher was. Kwam er ooit aardig dicht in de buurt, toen ze logeerde in het huis uit de serie, wat haar vervolgens inspireerde om zelf een moord mysterie te schrijven. Werkt er aan om dat manuscript als boek uitgegeven te krijgen. Leest, schrijft, mediteert en kijkt naar de stand van de maan om zichzelf beter te begrijpen en te duiden en hopelijk wat wijsheid over te brengen naar anderen.

4 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren