Pagina's

  • Home
  • Non Fictie Fix
  • Dieren Eten van Jonathan Safran Foer zorgde voor beroering in onze koelkast
Dieren Eten

Dieren Eten van Jonathan Safran Foer zorgde voor beroering in onze koelkast

Tot enkele jaren geleden was Jonathan Safran Foer afwisselend vegetariër en vleeseter. Toen hij echtgenoot en vader werd, stelde hij zichzelf de vraag: waarom eten we dieren? En zouden we ze ook eten als we wisten hoe ze op ons bord terechtkomen?
In een briljante synthese van filosofie, literatuur, wetenschap en undercoverjournalistiek onderzoekt Foer in Dieren eten de verschillende verhalen die we onszelf vertellen om ons eetgedrag te rechtvaardigen – van folklore tot populaire cultuur, van familietradities tot westerse mythen – en laat hij zien hoe die verhalen onze onwetendheid in stand houden.
Dieren eten getuigt van sterke morele gedrevenheid en grote ruimhartigheid, voor mensen en voor dieren. Het is geschreven met de stilistische brille en creativiteit die Foers twee vorige boeken tot bestsellers maakten. Het resultaat is een prikkelend en uitdagend boek over de verhalen die ons verteld worden – en de verhalen die ons verteld moeten worden.

 

 

Dieren Eten

 

En terwijl overal de tweets en instagrams in het rond vlogen over het nieuwste boek van Jonathan Safran Foer, zat ik mij te verdiepen in eentje uit zijn oude doos. Lezen is vooral ontspannen en genieten, maar soms ook rauw en ongemakkelijk. ‘Dieren Eten’ valt in die laatste categorie. De misselijkheid van mijn medicijnen bereikte tijdens het lezen een absoluut hoogtepunt. De migraine aanval die de dag ervoor weg was getrokken drong zich al bonzend weer op bij de beschrijving van het slachtproces van een koe. Een koe die al dood had moeten zijn en dat niet was. Die zich in doodsnood probeerde weg te schoppen uit de hel waarin zij terecht was gekomen. Maar dat kon niet, zij hing namelijk ondersteboven aan een haak zonder poten terwijl zij levend werd gevild. Een koe, je weet wel, zo’n mooi dier met die lange wimpers en fluweelzachte, diepe, bruine ogen.

Opeens dacht ik weer aan die keer meer dan tien jaar geleden toen ik nog vegetariër was en Jan-Rutger zonder werk zat. Eindelijk een uitzendbureau dat misschien een baan voor hem had, maar hij moest eerst op de werkvloer gaan kijken of het wat voor hem was. Het was bij een slachthuis. Een half uur later was hij thuis, lijkbleek en erg stil. Het was niks voor hem.

Maar inderdaad, ik ben dus full time vegetariër geweest. En vleeseter en flexitariër, een maand veganist en alles inbetween. Voornamelijk vanwege het dierenleed, het sentiment dat ik hierboven beschreef en daar tegenover de lust naar een lekker stuk vlees op mijn bord. Nomnom. Jonathan Safran Foer schrijft over de zoektocht en het onderzoek dat er toe heeft geleid dat hij nu definitief vegetariër is. Dit doet hij zonder te oordelen, hij erkent de betekenis van voedsel, wat de sociale en psychologische invloed is van (samen) eten. En hoe lekker vlees is. Maar hij windt ook geen doekjes om de productie van ons vlees. Hij blijft ook niet alleen bij het dierenleed, maar kijkt ook naar de invloed van de bio-industrie op het milieu. Het mestoverschot, het medicijngebruik, het transport. Stoppen met het eten van vlees heeft meer invloed op je ecologische voetafdruk dan je auto de deur uit doen. En laten we eerlijk zijn, als burgers zullen we het goede voorbeeld moeten geven. De hoop in de regering en topbijeenkomst zus of zo die allerhande klimaatafspraken maken heb ik zelf al lang opgegeven.

 

En? Wat ligt er tegenwoordig op mijn bord?

Het onderzoek is erg gericht op de Amerikaanse markt. In hoeverre de geschetste situaties van toepassing zijn op de Nederlandse bio-industrie, ik heb geen idee. Veel gezelliger zal het er wel niet zijn, wel eens naast zo’n veetransport vrachtwagen in de file gestaan? Ik was er snel uit in ieder geval na het lezen van ‘Dieren Eten’. Zelfs Jan-Rutger deed meteen sportief mee! Emma vindt het sinds ‘Het kleine huis in het bos‘ al zielig dat we vlees eten en de peuter ziet het verschil niet eens tussen een vegabal en een echte gehaktbal. Nou goed, de boodschap bij vrienden en familie dat ik voor de zoveelste keer het roer heb omgegooid, die komt wellicht niet zo gezellig aan. Dus flexitariën wij ons voorlopig nog maar even door sociale gelegenheden heen.

Tineke Luimstra. Leest over verwoeste werelden, moord en doodslag, lang geleden, vreemde wezens, knusse Britse dorpjes en stoere vrouwen. Droomt over reizen langs de mooiste bibliotheken ter wereld en haar eigen piepkleine, tweedehands boekwinkel. Heeft meer boeken dan geld, dus is eigenlijk rijker dan een miljonair. Life is pretty much perfect!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren