Pagina's

snow child

Een droom van een boek: The Snow Child – Eowyn Ivy

Alaska, the 1920s. Jack and Mabel have staked everything on a fresh start in a remote homestead, but the wilderness is a stark place, and Mabel is haunted by the baby she lost many years before. When a little girl appears mysteriously on their land, each is filled with wonder, but also foreboding – is she what she seems, and can they find room in their hearts for her?

 

snow child

 

Het dichtste dat ik ooit bij Alaska ben geweest is in Vancouver, Canada. Het was maart en koud genoeg om het net vol te kunnen houden in een spijkerbroek en winterjas. Ik las ‘Into the Wild’ en zag de film, een zeldzaam geval waarbij de film het boek overtreft trouwens. Jack London? Nooit gelezen. Sarah Palin? Nope, geen fan. Ik ben een koukleum en met kerst mogen er vlokjes vallen, dat staat dan wel weer lekker Dickensiaans, maar na de December gezelligheid mag het wel weer rap lente worden. Waarom ik dan een roman (een roman nota bene!) meenam over een echtpaar dat de ontberingen van winters in Alaska moet doorstaan, terwijl ze beide depressief zijn? Kijk nou naar die cover mensen, prachtig, sprookjesachtig met de woorden ‘spellbinding’ en ‘enchanting’ er op. Vingers omhoog wie The Snow Child had laten liggen!

 

Een sneeuwpop en een meisje

Jack en Mabel verloren jaren geleden een kindje bij de bevalling, een tragedie waar ze nooit overheen zijn gekomen. Om het verdriet te ontvluchten hebben ze alles en iedereen achter gelaten om in Alaska een homestead te stichten, maar dat valt nog niet mee. De winters zijn lang, het werk op het land valt Jack zwaar en Mabel slijt haar dagen in de blokhut met te veel tijd om na te denken. En dan is het geld ook nog bijna op. Enfin, Mabel ziet het niet meer zitten. Tot op een avond zij en Jack opeens in een blijmoedige bui ‘s avonds naar buiten gaan om in de sneeuw te ravotten. Ze maken een sneeuwpop en eventjes voelen ze zich weer wat lichter. De volgende dag is de sneeuwpop verdwenen en komt er zo af en toe een meisje uit het bos schuchter bij de blokhut kijken. Heel langzaam weten Jack en Mabel het vertrouwen van het meisje te winnen, maar als de winter voorbij is verdwijnt ook het meisje weer. Wie is ze en waar komt ze vandaan zijn prangende vragen, maar het echtpaar geniet vooral van het feit dat er eindelijk een kind is in hun leven, hun eigen snow child.

Mabel was at the window again. The snow fell faster and thicker. As she watched, Jack walked out of the barn carrying a lantern and the snow eddied around him in the circle of light. He turned his head, as if he had sensed her eyes on him, and the two of them looked at each other across the distance, each in their pocket of light, snow like a falling veil between them. Mabel couldn’t remember the last time they had so deliberately gazed at each other, and the moment was like the snow, slow and drifting.

 

Perfect voor bij de kachel

Wat een sprookjesachtig goed boek! De rauwe werkelijkheid van het leven in Alaska in de jaren 20, de kou en het verdriet van Mabel en Jack worden warm, dromerig en hier en daar bijna poëtisch geschreven. Het verhaal is gebaseerd op een oud Russisch volksverhaal, waardoor alle belevenissen van Jack, Mabel en het mysterieuze meisje, die best echt hadden kunnen gebeuren, toch heel magisch aanvoelen. De buren van Jack en Mabel, die ook hun beste vrienden zullen worden, zorgen voor de praktische noot in het boek. Het veld moet geploegd, er wordt een Eland geslacht, Esther (de buuf) draagt broeken in plaats van rokken en maakt de lekkerste dingen van wat er maar in het bos te vinden is. Zij bieden wat tegenwicht voor al het feeërieke-let it snow-raadselachtige meisje-gebeuren. En daar houd ik dan ook weer van, lezen over hoe het is om ergens een bestaan op te bouwen, zonder alle moderne gemakken die we tegenwoordig hebben. Da’s ook altijd mijn favoriete gedeelte in een post-apocalyptisch boek, hutje bouwen, spullen verzamelen, konijntjes jagen; heerlijk! Terwijl ik dit schrijf word ik weer warm van binnen. Kortom, The Snow Child is het perfecte boek voor lange, koude winteravonden. Kaarsjes aan, muziekje er bij en genieten maar.

(Het kaartje op de foto is een ontwerp van Marlous van Groenestein)

Tineke Luimstra. Leest over verwoeste werelden, moord en doodslag, lang geleden, vreemde wezens, knusse Britse dorpjes en stoere vrouwen. Droomt over reizen langs de mooiste bibliotheken ter wereld en haar eigen piepkleine, tweedehands boekwinkel. Heeft meer boeken dan geld, dus is eigenlijk rijker dan een miljonair. Life is pretty much perfect!

8 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren