Pagina's

Kerstconcert

Hond in de Pot deel 2; een telefonisch kerstconcert

Vorige week lieten we Evert en Evelien achter met een zorgwekkend krantenbericht….

‘Wat doen mensen toch rare dingen,’ zei Evelien. ‘Weet jij wie die mevrouw is?’
‘Vroeger zou ik je precies hebben kunnen vertellen wie die mevrouw was, maar nu heb ik geen idee meer. Ik weet zelfs niet meer wie er naast ons wonen,’ zei Evert.
‘Studenten,’ zei Evelien.
‘Ja!’ riep Evert heftig. ‘Maar hoeveel? Ik heb geen idee. Soms denk ik dat er elke week weer andere in zitten. Vroeger was de buurt een echte buurt. Iedereen kende elkaar en lette een beetje op elkaar. Als iemand hulp nodig had dan stond je voor elkaar klaar. Zo was het. Ik wist waar mijn klanten woonden en nieuwe bewoners werden snel verwelkomd. Nu zie ik elke dag weer nieuwe gezichten in de straat. Het is niet bij te houden.’
‘De overbuurvrouw kennen we nog,’ zei Evelien
‘Ja, wij kennen haar nog, maar zij kent ons niet meer, zo dement als een deur.’
‘Ze is wat vergeetachtig,’ suste Evelien
‘Dement, dat is ze,’ zei Evert, ‘en die dochter van haar die komt helpen is achterbaks.’
‘Evert!’ zei Evelien streng.
‘Weet je wat ze een keer tegen mij zei: wij waren egoïstisch dat wij hier nog bleven wonen, er waren zat mensen die zaten te wachten op een mooi winkelpand met een woning er boven.’
‘Zei ze dat?’ vroeg Evelien verbaasd en keek op van haar aardappels.
‘Dat zei ze.’
‘Waar bemoeit ze zich mee, daar heeft zij toch helemaal niks van te vinden. Haar moeder had notabene al lang in een bejaardentehuis kunnen zitten en dan was haar huis ook beschikbaar geweest voor anderen,’ zei Evelien verontwaardigd.
‘Wij hebben hard gewerkt voor ons huis en voor de zaak,’ zei Evert.
‘Keihard,’ beaamde Evelien.
In de stilte die viel dachten beiden aan hun werkende leven in hun fietsenmakerij. Ze waren trots op hun zaak geweest, die ze met eigen handen en door hard werken hadden opgebouwd. Ze hadden met geleend geld van Evert’s vader dit pand gekocht in de schildersbuurt toen ze nog maar een jaar waren getrouwd en ze waren nooit meer weggegaan. Hun kinderen waren hier geboren en groot geworden. Ze hadden mensen zien komen en gaan en hadden de samenstelling van de buurt zien veranderen van kinderrijke arbeidersgezinnen en middenstanders naar studenten en alleenstaanden met een klein inkomen.
‘Maar het is ons gelukt, nietwaar Evelien?’ zei Evert en keek naar zijn vrouw voor bevestiging.
‘Ja Evert, het is ons gelukt. Wij hebben onze AOW en een mooi spaarcentje. Ons huis kost niets meer, onze kinderen zijn gezond en gelukkig en wij hebben prachtige kleinkinderen.’

De telefoon ging. Evelien tilde de bak met aardappelen van haar schoot en liep naar de telefoon.
‘Met mevrouw Nieuwhuis’ zei ze netjes in de hoorn. ‘Dag lieverd! Ben jij het?’ en haar gezicht fleurde op.

 

Kerstconcert

Kaartje van Cardcetera

‘Het is Astrid,’ zei ze tegen Evert.
‘Hoe laat is het nu bij jullie?’ vroeg Evelien weer in de hoorn. ‘Eén uur ’s nachts? En jullie zijn speciaal opgebleven om ons te bellen? Kind, wat lief van jullie,’ en Evelien straalde. ‘Wij zitten net aan de koffie,’ zei ze. ‘Pa heeft stroopwafels gekocht op de markt en een gebakken visje. Die eten we straks op.’
‘Wat zeg je? Hebben de kinderen een kerstliedje ingestudeerd?’ Evelien duwde een vinger in haar andere oor om haar dochter beter te kunnen verstaan.
‘Wacht even,’ zei ze, ‘dan komt pa er ook bij, dan kan hij het ook horen.’
Met de hoorn tussen hun hoofden in luisterden ze hoe hun kleinkinderen in Canada Jingle Bell’s meerstemmig zongen. Evelien pinkte een traan weg en Evert sloeg zijn arm om haar middel. Toen de kinderen klaar waren met zingen keek Evelien Evert smekend aan en gaf de hoorn aan hem. De tranen in haar keel beletten haar het spreken. Evert kuchte even en zei toen in de hoorn: ‘Hier is jullie opa. Wat hebben jullie prachtig gezongen, kinderen,’ en toen, ‘oh, Astrid ben jij er al weer.’
Evelien haalde een zakdoek uit haar schort en snoot stilletjes haar neus.
Evert vroeg aan zijn dochter of alles goed was met haar, hoe het op haar werk ging en hoe het met de zaak van Richard ging en of de kinderen goed konden leren. Hij eindigde het gesprek onhandig met gelukwensen voor een gelukkig kerstfeest en sprak de hoop uit dat ze snel weer foto’s toegestuurd zouden krijgen.


Volgende week kun je lezen hoe het verder gaat met Evert en Evelien!

Opgegroeid met de boeken van W.G. van de Hulst en heeft daar nog steeds een zwak voor. Keek vroeger graag naar Murder, She Wrote en wenste heimelijk dat zij Jessica Fletcher was. Kwam er ooit aardig dicht in de buurt, toen ze logeerde in het huis uit de serie, wat haar vervolgens inspireerde om zelf een moord mysterie te schrijven. Werkt er aan om dat manuscript als boek uitgegeven te krijgen. Leest, schrijft, mediteert en kijkt naar de stand van de maan om zichzelf beter te begrijpen en te duiden en hopelijk wat wijsheid over te brengen naar anderen.

One Comment

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren