Pagina's

  • Home
  • Leesverhalen
  • De droom van elke moeder? The woman who went to bed for a year – Sue Townsend
Sue Townsend

De droom van elke moeder? The woman who went to bed for a year – Sue Townsend

The day her twins leave home, Eva climbs into bed and stays there. For seventeen years she’s wanted to yell at the world, ‘Stop! I want to get off!’ Finally, this is her chance.
Her husband Brian, an astronomer having an unsatisfactory affair, is upset. Who will cook his dinner? Eva, he complains, is attention-seeking. But word of Eva’s defiance spreads.
Legions of fans, believing she is protesting, gather in the street, while her new friend Alexander the white-van man brings tea, toast and an unexpected sympathy. And from this odd but comforting place, Eva begins to see both herself and the world very, very differently.

 

Sue Townsend

 

 

De achterkant was veelbelovend. En ik had net een hilarisch grappig Engels boek uit, en ik was nog niet uitgelachen, dus leek dit boek een goede optie.

Sue Townsend, de auteur van dit boek, is een bekende Engelse schrijfster, die nog wel het meest bekend is door een van haar eerste boeken: the secret diary of Adrian Mole, aged 13 ¾. Dat boek had ik ooit als puber verslonden en vond ik enorm grappig. Jaren later las ik een van de vele opvolgers van dit boek, het dagboek van de volwassen Adrian Mole. Toen viel mij tijdens het lezen ineens op dat Adrian helemaal niet zo leuk meer was. Wat nog grappig was aan- en vergoeilijkt kon worden vanwege zijn puberleeftijd, was bij een volwassen hoofdpersoon helemaal niet meer om te lachen. Adrian Mole was een morsige, verknipte en enigszins zielige hoofdpersoon, en ik sympathiseerde totaal niet meer met hem. Het verpestte voor mij een beetje de Mole reeks, hoewel ik dat eerste deel nog steeds aanraad aan mijn leerlingen, maar toch begon ik gewoon met frisse moed aan dit redelijk recente boek van Sue Townsend.

Echter, gaandeweg het boek bekroop mij hetzelfde gevoel als toen bij die volwassen Mole. Ik vond het helemaal niet ‘Glorious, laugh-out-loud’, zoals de Sunday Times volgens de omslag. In het begin sympathiseerde ik zeker met Eva, de hoofdpersoon. Kom op, welke moeder heeft niet ooit ook zo’n gedachte gehad: ‘Nu ben ik het zat, ik kruip in bed en ik kom er over een jaar pas weer af’? Ik zeker wel! Een interessant gegeven, maar waar ik onder de tragikomedie van Dawn French telkens echte mensen in de hoofdpersonen kon herkennen, was dat nu niet zo. Iedereen in dit boek is een soort karikatuur, te dik aangezet om echt te kunnen zijn. Eva is het moederschap en het leven als echtgenote van zo zat dat ze een jaar in bed wil blijven en dat letterlijk ook doet. De kinderen zijn zo semi-autistisch door hun hoogbegaafdheid dat ze geen enkele emotie naar hun moeder of vader tonen en ook niets voelen voor bijvoorbeeld hun grootmoeders. Brian, Eva’s echtgenoot is de vleesgeworden hork, die zowel zijn vrouw als zijn minnares als voetveeg gebruikt. Die minnares is een hoogopgeleide wetenschapper die Brian min of meer een eikel vind die er in bed ook nog eens niets van bakt, maar ze blijft wel bij hem. Waarom? Ik weet het niet, ik snapte het allemaal niet, maar het raakte me ook niet genoeg om er iets van te willen vinden.

Wat ik echter het meest vervelende vond is het feit dat er eigenlijk geen hoop is in dit boek. Het is behoorlijk hard en fatalistisch, onder een dun laagje van iets dat de Sunday Times (net als de Daily Mail trouwens, aldus de omslag) zwarte humor zouden noemen. Ik niet. Ik houd van zwarte humor, omdat dit soort humor de ellende ontstijgt. Dat gebeurt in dit boek niet. Eva ervaart haar kinderen en hun jeugd vooral als inbreuk. Op een bepaald moment knuffelt ze ze, en voelt ze iets van gemis, maar dat is één keer in het hele boek en voelt bovendien gekunsteld. Eva houdt niet echt van haar kinderen, net zoals ze niet echt van haar man houdt, die man niet echt van haar en niet van zijn minnares en ook niet echt van zijn kinderen en die kinderen op hun beurt ook van weinig anderen dan zichzelf. Het gestoorde universiteitsvriendinnetje lijkt ergens in het boek tot inkeer te komen, maar eindigt het boek nog treuriger dan ze erin stapte. Dat is nog zo iets; telkens krijg je het idee dat er een omslag gaat komen. Op het moment dat Brian inziet hoe moeilijk het voor Eva is geweest al die jaren bijvoorbeeld. Je krijgt hierdoor het idee dat er iets gaat veranderen, niet dat ze nog bij elkaar blijven, maar wel een soort wederzijds respect ofzo. Maar niets, niets van dit al. Mensen zien iets in en gaan door als dezelfde verrotte eikel of geflipte bitch die ze zijn alsof er niets gebeurd is. Ik vind het een treurig beeld, van treurige, gedesillusioneerde en soms ronduit boosaardige mensen, zonder hoop op iets moois. Zonder aandacht ook voor het mooie. Voor mij te eenzijdig.

Nee, niet alles in het leven is leuk en lief en mooi, believe you me dat weet ik maar al te goed. Maar de visie, het beeld dat in dit boek geschetst wordt, is het volstrekte tegenovergestelde daarvan, en daardoor evenmin helemaal waar. Dan kun je het inpakken als een scherp en grappig boek, maar voor mij sloeg het de plank echt volledig mis. Zou ik toch echt een grotere hippie zijn dan ik denk? Wie heeft dit boek ook gelezen en denkt er anders over?

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

4 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren