Pagina's

  • Home
  • Leesverhalen
  • De stoel van Hemingway – Michael Palin, om in een pub te lezen!
De stoel van Hemingway

De stoel van Hemingway – Michael Palin, om in een pub te lezen!

Martin Sproale leidt een onopvallend leventje. Hij is al zestien jaar lang een trouwe werknemer op het postkantoor in een ingeslapen kustplaatsje. Bijzonder is alleen zijn obsessieve belangstelling voor de schrijver Ernest Hemingway. De rust in het dorp wordt wreed verstoord door de komst van Nick Marshall, een ambitieuze buitenstaander die het postkantoor ingrijpend wil reorganiseren. Ook Martins leven staat hierdoor ineens op zijn kop. Maar als Martin achter de ware bedoelingen van Marshall komt, ziet hij zich genoodzaakt op een Hemingwayachtige manier wraak te nemen.

 

De stoel van Hemingway

 

Je kunt veel zeggen van Hemingway, maar er valt niet veel te lachen met het werk van de beste man. Oorlogstrauma’s, moeilijke liefdes, oude mannen op een bootje en stierengevechten. Nope, echt lollig wordt het nooit. Michael Palin daarentegen is een uiterst grappige man. A fish called Wanda is één van mijn meest favoriete films aller tijden! Reisprogramma’s zijn alleen leuk als Michael Palin ze maakt en dan heb ik het nog niet eens over Monty Python gehad. Maar wat heeft hij te zoeken in de Hemingweek? De meeste Palin fans weten wel dat hij een groot bewonderaar is van Hemingway, hij maakte er zelfs mooie series over. En hij schreef dus een boek genaamd ‘De stoel van Hemingway’. Een grappig boek, oh de blijheid!

Martin is een saaie man en hij woont (bij zijn moeder uiteraard) in het saaiste dorpje van Engeland. Hij heeft een saaie baan op het postkantoor en ook zijn relatie is verre van passievol te noemen. Het enige opwindende in zijn leven is zijn fascinatie voor Ernest Hemingway én het feit dat er binnenkort een flinke promotie voor hem in zit als het hoofd van het postkantoor met pensioen gaat. Maar vanaf het pensioen-afscheidsfeestje van zijn baas is er opeens niets meer saai. De promotie gaat niet door, er komt een manager van het hoofdkantoor de bedrijfsvoering compleet overhoop gooien, ze worden hun vertrouwde kantoor uitgegooid, Martin moet mensen helpen ontslaan en hij wordt ingezet bij listige bedrijfsintriges. Zijn relatie loopt op de klippen, maar er is een nieuwe Amerikaanse vrouw in de buurt; een Hemingway-expert! Opeens laat Martin zien dat hij meer op Hemingway lijkt dan zijn vrienden en stadsgenoten ooit hadden kunnen vermoeden….

Pamela Harvey-Wardrell was de zelfgekozen koningin van de plaatselijke society, het toppunt van snobisme en een vrouw met zo’n gigantisch en onvoorstelbaar gebrek aan gêne dat ze, als ze arm en ongewenst was geweest, waarschijnlijk al jaren in een gesticht had gezeten. Zij was ook altijd vroeg uit de veren, want ze was een fanatiek vogelaarster en was vaak met zonsopgang te vinden op de slikken, waar ze met een verrekijker de rietkragen afspeurde. Ze was ruim één meter tachtig en vanuit de verte kon je haar, met haar geruite tweed pet, donkergroene waxcoat en bijpassende lieslaarzen, gemakkelijk voor een kleine boom houden.

Heel langzaam en subtiel lijken zowel Martin als het verhaal te ontwaken uit hun jarenlange, saaie ritme. En niet alleen het verhaal is subtiel, ook de humor is dat. De scherpe karakter observaties laten je hier en daar schaterlachen, maar over het algemeen bouwt het geheel op naar een climax die je in het geheel niet aan ziet komen. Ondertussen waan je je op vakantie in een regenachtig Engels landschap en verlang je naar een goede pint in een fijne pub. De re-organisatorische problemen van het postkantoor; zo herkenbaar. Wie heeft er de laatste jaren geen gedonder op zijn/haar werk meegemaakt met snelle managers die het wel even snel op zouden komen lossen? Je leeft mee, voelt de frustratie. Michael Palin laat Martin het boek met een klapper van jewelste eindigen. Tragedie zoals Hemingway dat kon, maar dan met een dikke, vette knipoog. Wat een genot! Als iemand me zoekt, ik zit de reisprogramma’s van Michael Palin te binge watchen. En grappa te drinken.

Tineke Luimstra. Leest over verwoeste werelden, moord en doodslag, lang geleden, vreemde wezens, knusse Britse dorpjes en stoere vrouwen. Droomt over reizen langs de mooiste bibliotheken ter wereld en haar eigen piepkleine, tweedehands boekwinkel. Heeft meer boeken dan geld, dus is eigenlijk rijker dan een miljonair. Life is pretty much perfect!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren