Pagina's

the sun also rises

The Sun also Rises; drank, stieren en onmogelijke liefdes

Ooit had ik een ambitieus plan. Ik zou mij door de 623 beste boeken ooit heen lezen. Makkie! Ik kon er al aardig wat afvinken en er stonden heel wat titels op die ik toch al wilde lezen. Maar na een tijdje kwam ik aan bij de moeilijke boeken, saaie boeken, hele intellectuele en belangrijke boeken. Nu is daar op zich niks mis mee, maar die kosten toch wat meer tijd dan een Harry Potter of een lekker horror boek. Het begon mij te dagen dat dit wel eens een flink aantal jaren kon duren. Ik besloot door de zure appel heen te bijten en eens een van de door mij als saai ingeschatte boeken heen te werken; ‘The old man and the sea’. Hemingway, beetje een macho toch? Die van die dikke boeken schreef over oorlog en zelfmoord pleegde? Ik las het boek over die oude man en zijn vis en sloeg stijl achterover van verbazing. Wat een prachtig boek! Ik was in één klap fan van Hemingway. En hoe meer ik over en van hem las, hoe erger het werd. Ik stak zelfs collega Mirjam met het Hemingway virus aan en daarom is het deze week Hemingweek op Ogma!

 

the sun also rises

 

‘The old man and the sea’ is niet het enige boek van Hemingway op de lijst van 623 beste boeken aller tijden. Welnee, bijna zijn complete oeuvre is er op te vinden. Maar laten we deze week beginnen met een van zijn eerste boeken; ‘The sun also rises’. Hemingway schreef het binnen twee maanden tijd, legde het manuscript eventjes aan de kant, kauwde er een winter op et voilá, een meesterwerk. Gebaseerd op zijn eigen vrienden en leven in Parijs en een reis naar het Fiesta in Pamplona, Spanje. Ernest en zijn tijdgenoten werden The Lost Generation genoemd, de jonge mensen die na de Eerste Wereldoorlog een bestaan voor zichzelf op moesten bouwen met de ellende van de oorlog nog vers in hun geheugen. Dat moet een verrassing zijn geweest voor die groep Amerikaanse expats. Om zichzelf te herkennen in het werk van hun vriend. Hij heeft namelijk niet alleen maar over leuke, lieve eigenschappen geschreven.

Jake Barnes is verliefd op Lady Brett Ashley. Hij is gewond geraakt in de oorlog en impotent, zij is een losbandige flapper die stiekem ook van hem houdt, maar ze weten dat een relatie nooit stand zal houden. Toch verbreekt Jake zijn vriendschap met Robert Cohn als hij hoort dat hij een verhouding met Brett heeft. Jake en zijn vrienden besluiten om op reis te gaan naar Pamplona. Eerst om te visser, vervolgens om te gaan kijken naar de stierengevechten. Brett heeft inmiddels een relatie met Mike, waar vervolgens Robert helemáál niet tegen kan. Het drankgebruik neemt toe, evenals de spanningen tussen de mannen. Als Brett er dan nog eens vandoor gaat met een van de stierenvechters bereikt de jaloezie een hoogtepunt.

The taxi went up the hill, passed the lighted square, then on into the dark, still climbing, then levelled out onto a dark street behind St. Etienne du Mont, went smoothly down the asphalt, passed the trees and the standing bus at the Place de la Contrescarpe, then turned onto the cobbles of the Rue Mouffetard. There were lighted bars and late open shops on each side of the street. We were sitting apart and we jolted close together going down the old street. Brett’s hat was off. Her head was back. I saw her face in the lights from the open shops, then it was dark, then I saw her face clearly as we came out on the Avenue des Gobelins. The street was torn up and men were working on the car-tracks by the light of acetylene flares. Brett’s face was white and the long line of her neck showed in the bright light of the flares. The street was dark again and I kissed her. Our lips were tight together and then she turned away and pressed against the corner of the seat, as far away as she could get. Her head was down.
“Don’t touch me,” she said. “Please don’t touch me.”
“What’s the matter?”
“I can’t stand it.”
“Oh, Brett.”
“You mustn’t. You must know. I can’t stand it, that’s all. Oh, darling, please understand!”
“Don’t you love me?”
“Love you? I simply turn all to jelly when you touch me.”
“Isn’t there anything we can do about it?”

Ik was in het begin zelf ook een beetje lost. Men tennist een beetje, zuipt hier en daar wat en hopt van kroeg naar kroeg. Waar gaat dit naar toe? Oh naar Spanje! Zo losjes samengevat gaat het niet echt ergens over. Iedereen wil het met elkaar doen, ze zuipen en feesten nogal graag en gaan op roadtrip om naar de stierengevechten te kijken. Punt. Maar Hemingway was een meester in het weglaten terwijl hij toch met stijl tot de kern kon komen. Dus voel je het verdriet en het verlangen. Dat het helemaal niet zo’n tof-feest-ouwe-jongen is. En dat Hemingway meer is dan de macho met sigaar die op groot wild jaagt in Afrika. Dat hier iets is geschreven dat je wilt lezen en herlezen tot je het van buiten kent en van binnen compleet begrijpt. Want hier is heel wat aan de gang en heel veel te ontdekken. Luistertip voor erbij; Nocturama van Nick Cave and The Bad Seeds. Herfstachtig mooi…

Tineke Luimstra. Leest over verwoeste werelden, moord en doodslag, lang geleden, vreemde wezens, knusse Britse dorpjes en stoere vrouwen. Droomt over reizen langs de mooiste bibliotheken ter wereld en haar eigen piepkleine, tweedehands boekwinkel. Heeft meer boeken dan geld, dus is eigenlijk rijker dan een miljonair. Life is pretty much perfect!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren