Pagina's

Sir Baldwin Mysteries

Dekselse Detectives: Sir Baldwin Mysteries van Michael Jecks

Meestal, eigenlijk bijna altijd, koop ik mijn eigen historische detectives. Ik ken mijn eigen smaak immers het beste. Maar sinds ik de Dekselse Detective Dinsdag rubriek heb hier op Ogma, wordt er met me meegedacht en zo kreeg ik van Tineke twee boeken cadeau die precies mijn smaak zijn. En ze passen ook nog perfect in deze Cadfael meetlat! Ik bewaarde ze tot afgelopen zomervakantie, en het wachten werd beloond. Leuk middeleeuws leesvoer!

 

Sir Baldwin Mysteries

 

De reeks rondom baljuw Simon Puttock en sir Baldwin, de gepensioneerde ridder, spelen een kleine 200 jaar later dan de boeken over Cadfael, onze geliefde monnik. We spreken over 1319 en de jaren daarna. Waar Cadfael zich ophoudt in Shrewsbury en de grensstreek Engeland- Wales, bevinden Simon en Baldwin zich op het middeleeuwse platteland van Devonshire en Dartmoor, voorwaar ook geen slechte plekken om mysteries te laten plaatsvinden! Ik las het eerste en het vijfde boek uit deze reeks en wat me opviel is dat het mooie verhalen zijn, maar voor mijn gevoel ook een beetje druk. Er gebeurt veel door elkaar heen, en hoewel het op zich best te volgen is vind ik (maar da’s persoonlijk, hè) die door elkaar heen lopende verhaallijnen enigszins afleidend. Ik vond ook dat niet alle eindjes even goed afgewerkt werden. Daarnaast was het ook letterlijk druk: een waslijst aan personages. Vaste en tijdelijke. Ik zag op het laatst soms door de bomen het bos niet meer en moest dan terug gaan bladeren om te kijken wie wie ook alweer was. Dat haalt dan wel een beetje de vaart eruit.

Is het dan een groot tranendal? Nee, zeker niet! Ik zei al, de verhalen zijn mooi. Wat ik er goed aan vind zijn de hoofdpersonen, de manier waarop Jecks de sfeer neerzet, en ook (delen van) het plot. Het is spannend en de boeken blijven tot aan het einde toe mysterieus. En dat is toch waarom we dit soort boeken lezen, toch? Ook heeft de auteur zich goed verdiept in de periode en de plek waar de verhalen zich afspelen. Grappig genoeg is Michael Jecks geen historicus of journalist of iets dergelijks van origine. Na zijn studie werkte hij 13 jaar als computerverkoper, en had in die tijd precies 13 verschillende werkgevers. Toen hij opnieuw een baan verloor besloot hij zijn oude wens om een moordmysterie te schrijven met een tempelier in de hoofdrol werkelijkheid te maken. Dit resulteerde in het eerste boek ‘De Laatste Tempelier’. Jecks koos overigens voor Devonshire en Dartmoor omdat hij hier opgroeide en nog steeds op deze prachtige plek woont.  De Sir Baldwin mysteries werden een groot succes zodat de schrijver geen computers meer hoeft te verkopen en inmiddels is het 32e deel in de reeks verschenen. 32? Jemig, dan hebben we nog heel wat voor de boeg!
Laat ik eens over gaan naar de beoordeling.

Plot: -1 punten
Schrijfstijl: 4 punten
Tempo: 2 punten
Hoofdpersonen: 3 ½ punten
Meeslependheid: 3  punten
Romantisch accent: -1  punten
Historische accuraatheid: 2 ½ punten

Totaal 13 punten. In cijfers uitgedrukt is dit een 7,7. Opnieuw een ruim voldoende dus. Geen goed? Neen, daarvoor zijn er net wat teveel minpuntjes: de verhaallijnen binnen een boek, de teveel aan karakters en – laat ik hier eens eerlijk in zijn- bepaalde karaktertrekken in Sir Baldwin en Simon Puttock. De eerste is ridder geweest, veldslagen en kruistochten heeft hij meegemaakt. De andere is baljuw, een soort politie-inspecteur. Beide leven in een ruwe tijd en maken veel mee. En toch zijn het beide op bepaalde momenten zulke softies, dat ze mij veel en veel te modern overkomen. Vast bedoeld om hen wat menselijker te maken , maar ik vind dat deel van hun karakter gewoon niet geloofwaardig. En een beetje irritant zelfs. (Maar ik ben een nitpicker, hoor). Wat ik precies bedoel? Daarvoor moet je een van de boeken gaan lezen. Want ze zijn het lezen wel waard namelijk. Dubbel en dwars!

Ik las voor deze beoordeling De Laatste Tempelridder en Het Lijk Zonder Hoofd, geschreven door Michael Jecks.

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

One Comment

Geef een reactie

Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren