Pagina's

Bewaring Graham Norton

Bewaring: laten we Graham Norton zelf eens in de rode stoel zetten

Ik heb wel wat met Graham Norton. Zo houden we beiden van een mooie, volle baard. Die van jou ziet er bijna net zo puik uit als die van mij, Graham. Verder zou ik ook graag een pookje willen hebben waarmee ik vervelende mensen uit een stoel kan katapulten. Opgeruimd staat netjes. Oh ja, en ik kijk natuurlijk regelmatig met Mrs Ogma naar The Graham Norton Show waar we dan altijd erg hard om moeten lachen. Alleen zijn muzieksmaak vind ik dubieus, maar vooruit. En nu een boek. Ook dubieus? Ik hoopte van niet. Nooit leuk om een soort van held van zijn voetstuk te zien vallen. Dus begon ik toch met een dubbel gevoel aan ‘Bewaring’. This better be good….. Straks moet ik the man himself uit zijn rode stoel kiepen!

 

Bewaring Graham Norton

 

Het was een algemeen geaccepteerd feit onder de inwoners van Duneen: mocht er ooit een misdaad gepleegd worden in het dorp en mocht brigadier Collins erin slagen de verdachte aan te houden, dan was de kans uiterst klein dat de arrestatie zou plaatsvinden na een achtervolging te voet.

En met deze opening zet Norton meteen de toon voor het boek. PJ Collins is namelijk een eenzame, zwaarlijvige man. De inwoners van Duneen mogen hem graag, maar hij heeft het gevoel dat ze soms ook een beetje om hem en zijn functie moeten lachen. In het rustige dorpje is er voor de agent weinig meer te doen dan zijn dagelijkse rondje te rijden, de administratie bij te houden en de enorme maaltijden te verorberen die zijn huishoudster drie maal daags voor hem klaar maakt. Maar dan komen de medewerkers van de nabijgelegen bouwplaats bij hem langs. Ze hebben iets gevonden bij het graven en het lijkt op menselijke resten. PJ is uitgelaten, eindelijk iets waar hij zijn hart en ziel in kan storten. Samen met Hoofdinspecteur Dunne komt hij al snel op het spoor van een verdwijningszaak van zo’n twintig jaar ervoor, waarbij twee dames vochten om één man en de man vertrok naar Londen, zonder ooit meer iets van zich te laten horen…

Heel ingetogen, charmant en tragikomisch, schrijft Norton over het drama dat zich afspeelt in Duneen. Over de geheimen die zo lang verborgen zijn gebleven en die PJ langzaam weet te ontrafelen. Waarbij PJ ook nog eens een prachtige persoonlijke ontwikkeling doormaakt. Geen grappen en grollen zoals in The Graham Norton Show, maar karakteromschrijvingen die hier en daar een glimlach op je gezicht toveren. Geen schokkende thriller effecten die je op het puntje van je stoel houden, maar een gezellige detective met dramatische elementen. Perfect voor regenachtige dagen. Yup, Norton is een blijvertje in de boekenkast! Kom maar op met die volgende roman!

The House of Books bedankt voor het recensie-exemplaar.

Jan-Rutger Hoekstra, striptekenaar, boekenliefhebber en eigenaar van Studio Dallaz. Met wellicht een beetje ongezonde obsessie voor muziek en gitaren. Getrouwd met boekenwurm Tineke, fysiek vader van Emma en Berber en geestelijk vader van een libertijns, blauw konijn genaamd Beldragor.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren