Pagina's

Dagboek van een postbode

Dagboek van een Postbode

Noem me een romanticus, maar het beroep van postbode lijkt me geweldig. Een beetje andermans post lezen, sociale contacten onderhouden met de ouden van dagen, een bakkie doen bij die leuke buurman. Lekker de hele dag in de buitenlucht, sporten ‘on the job’, ideaal. Nu weet ik wel dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is. Dat postbode Jos, die zijn naam vroeger erbij zette op de vakantiekaartjes van zijn vrienden, inmiddels waarschijnlijk uitgerangeerd is. Vanwege te duur. Vervangen door een sorteermachine en een postbezorger die de post in minder uren, voor een derde van Jos’ z’n salaris rondbrengt.

Waar kun je eerlijker zijn dan in een dagboek? Hoewel ik me best kan voorstellen dat je de zaken toch wat wilt aandikken, mooier maken, zeker als je al dagen niets noemenswaardigs meegemaakt hebt. “Tot half elf in bed gelegen, bed afgehaald, boodschappen gedaan.” Tja. Laatst kwam ik een dagboek uit mijn basisschoolperiode tegen: “Tante Coba is op bezoek, we zijn naar de Apenheul geweest, het was heel leuk.” Dat dagboek ligt inmiddels in de papierbak.

 

Dagboek van een postbode

 

Viktor Frölke beschrijft in ‘Dagboek van een Postbode’ zijn leven als postbezorger. De manier waarop Tante Pos met haar kinderen, pardon, haar werknemers, omgaat. Zo is er op het depot wel een toilet, maar beschikt dat toilet dan weer niet over een bril. Die dienen de collega’s zelf te bekostigen. Een toilet hoort wat mij betreft tot de primaire arbeidsvoorwaarden en aangezien ik tot het geslacht behoor dat zittend toiletteert, hoort een bril daar bij. Ook het schoonmaken van dat toilet behoort tot de taken van de werknemers. Er wordt zelfs een corveerooster opgesteld. Pardon?

PostNL betuttelt en bezuinigt wat af. Uren worden gekort en wijken bij elkaar geveegd, want ja, we sturen met z’n allen minder post. Niet zo gek, met alweer een verhoging van de postzegelprijs in 2017 en meerdere verhogingen in de afgelopen paar jaar staan de meeste klanten niet te springen om een verjaardagskaart of een sterktewens te sturen. We sturen wel een mailtje, of een app. Net als PostNL zelf trouwens, de nieuwsbrief gaat tegenwoordig in de digitale brievenbus in plaats van de analoge.

Klachten van klanten, folders die niet bezorgd worden, onbestelbare brieven, PostNL neemt het allemaal heel serieus. Heel fijn natuurlijk voor ons, de ontvangers. De medewerkers worden wat minder serieus genomen. Opeens begrijp ik uitstekend waarom iemand zin heeft om een volle tas met folders in de plomp te gooien.

Gelukkig schrijft Viktor niet al m’n illusies aan diggelen. Zo heeft hij spannende ontmoetingen met een sexy secretaresse, aan wie hij een Valentijnskaart stuurt. Met lipstickzoen. Hij zet voor een dame op leeftijd en zonder broek de vuilniszakken aan de straat en leest met regelmaat andermans post. Hij gaat zelfs naar de verjaardagsfuif van de Happy Hooker. Of dat genoeg is om PostNL op mijn lijst van potentiele werkgevers te laten staan? Nou… Daar denk ik nog even over na.

Meer lezen van Viktor Frölke? Nu zijn dagboek gepubliceerd is, gaat hij digitaal verder. Dit is zijn blog.

Uitgeverij Thomas Rap bedankt voor het recensie-exemplaar.

In het dagelijks leven is zij druk met tekst als Marketing Communications Manager, maar ’s avonds reist zij met Miss Anne en een bak thee naar verre oorden in langvervlogen tijden. Op zaterdagochtend spreekt ze audioboeken in bij Dedicon, voor mensen met een leesbeperking. Favoriete boeken zijn sprookjesachtig mooi, barsten van de ontberingen en lopen als het even kan, goed af. En de hond gaat dus niet dood! O ja, ze werkt ook nog aan haar eerste verhalenbundel.

2 Comments

Geef een reactie

Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren