Pagina's

De levenden en de doden in Winsford

De levenden en de doden in Winsford

Op een avond in november arriveert de mysterieuze Maria in het pittoreske Engelse plaatsje Winsford. Ze betrekt er voor zes maanden een afgelegen cottage. Haar enige voornemen is om haar geliefde hond Castor te overleven. Gaandeweg blijkt dat ze vreselijke geheimen met zich meedraagt. Wat gebeurde er dertig jaar geleden in Marokko? Waar is haar echtgenoot? Voor wie rent ze weg?

 

De levenden en de doden in Winsford

 

Ik geef het toe, ik ben een Hakan Nesser maagd. Tot ik de najaarscatalogus van Uitgeverij De Geus zag had ik nog nooit van hem gehoord. Op het eerste gezicht had dit boek alles weg van een good old Engelse detective; de mistige heides van Exmoor en een bijna vervallen cottage waar een vrouw met een geheim zich terugtrekt. Maar dan! Een Scandinavisch tintje! Daar ben ik ook zeker niet vies van, zou het een best of both worlds kunnen zijn? Een mooie herfstdag werd in ieder geval nog een beetje mooier toen ‘De levenden en de doden in Winsford’ door de brievenbus viel. We trokken warme jassen en sjaals aan, zochten een mooie speeltuin op met een fijn bankje en terwijl de meiden zich suf speelden deed ik wat aan het gebrek aan Nesser in mijn leven.

Maria komt met haar hond Castor aan in Winsford. Ze heeft een flinke reis achter de rug, ze heeft haar man en leven achter zich gelaten. In welke toestand ze dat heeft gedaan is een raadsel. Ze huurt een ietwat gammele, maar oh zo charmante Engelse cottage om zich in terug te trekken. Niemand mag weten waar ze is en ze heeft dan ook heel erg zorgvuldig haar sporen naar Winsford uitgewist. Haar telefoon en die van haar man blijven uit zodat ze niet getraceerd kan worden. Af en toe logt ze bij een internetcafé in om hun e-mail te beantwoorden, om geen argwaan te wekken, ze wil niet dat ze als vermist worden opgegeven. Ze wandelt met haar hond op de hei en leest de dagboeken die haar man jaren geleden bijhield, op zoek naar antwoorden in het mysterie van een jonge, succesvolle schrijfster die zelfmoord pleegde. Wat heeft hij daar mee te maken gehad? Langzaam maar zeker wordt duidelijk voor welk schandaal zij en haar man op de vlucht zijn geslagen en hoe pijnlijk het verleden is voor Maria. Gaat dat verleden haar daar op de eenzame, mistige heides inhalen of zal ze er aan ontsnappen?

De eerste ochtend was guur en grijs. Althans, binnenshuis was het vochtig koud. In de slaapkamer hing de onmiskenbare geur van ingetrokken schimmel, maar ik dacht bij mezelf dat ik daar wel mee zou leren leven. Het huis heeft maar twee kamers, die wel behoorlijk groot zijn. De ramen in beide vertrekken kijken uit op dezelfde kant: het zuiden. Aan de andere kant van een onregelmatig, bemost stenen muurtje, dat het erf aan drie kanten omsluit, loopt de heide verder, een langgerekte kom in, richting een vallei, die naar ik vermoed doorloopt tot het dorp. Maar door de dikke laag mist die zich er die ochtend had neergevlijd, was het lastig om een goed beeld van de topografie te krijgen.
(Wuthering Heights van Kate Bush kwam al gauw als soundtrack in mijn achterhoofd meespelen.)

Al lezend in ‘De levenden en de doden in Winsford’ dwaal je met Maria mee tijdens haar lange, koude november wandelingen over de heide. Je voelt de warmte van het haardvuur als je daarna met een natte Castor en je modderige laarzen de pub binnenkomt en Nesser weet regelmatig zo maar uit het niets het antwoord op één van je vragen in je schoot te werpen; verrassing! Wauw, doet hij goed! Verder zit er weinig vaart in het verhaal, er wordt gewandeld en gereflecteerd. Niet zo zeer acties alswel beschrijvingen zorgen voor de sfeer en de spanning in het verhaal. Samen met een aantal goed getimede verrassingselementen dus. Laten we een snufje romantiek niet vergeten. En wat is een thriller of detective met een feel good einde? Helemaal niks toch? Dus frustratie alom. Oh Maria, had je maar….. Toch knagen er nog een paar losse eindjes bij me. Heb ik ze zelf gemist of zijn ze met opzet open gelaten? ‘De levenden en de doden in Winsford’ is het eerste boek dat ik las van Hakan Nesser, laat ik er snel nog een paar lezen om te onderzoeken of dat gewoon zijn stijl is. Vervelend zeg! Shut up, I’m reading!

Uitgeverij De Geus bedankt voor het recensie-exemplaar.

Tineke Luimstra. Leest over verwoeste werelden, moord en doodslag, lang geleden, vreemde wezens, knusse Britse dorpjes en stoere vrouwen. Droomt over reizen langs de mooiste bibliotheken ter wereld en haar eigen piepkleine, tweedehands boekwinkel. Heeft meer boeken dan geld, dus is eigenlijk rijker dan een miljonair. Life is pretty much perfect!

3 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren