Pagina's

  • Home
  • Leesverhalen
  • Dark Matter van Blake Crouch; zo eentje waar je een beetje te laat van gaat slapen
Dark Matter

Dark Matter van Blake Crouch; zo eentje waar je een beetje te laat van gaat slapen

‘Ben je gelukkig met je leven?’ Dat zijn de laatste woorden die Jason Desson hoort vóórdat de gemaskerde ontvoerder hem bewusteloos slaat. En voordat hij wakker wordt en merkt dat hij vastgeketend is aan een ziekenhuisbed, omgeven door mensen die hij niet kent, die gekleed zijn in beschermende pakken en een man die Jason nog nooit heeft gezien naar hem glimlacht en zegt: ‘Welkom terug, vriend.’ In de wereld waarin Jason wakker is geworden is niets zoals hij gewend is. Zijn vrouw is niet zijn vrouw. Zijn zoon is nooit geboren. Jason zelf is geen doorsnee professor in natuurkunde. Is déze wereld of de wereld waar hij vandaan komt een droom? En zelfs als de wereld die hij zich herinnert echt is, hoe kan hij die dan ooit weer terugvinden? De antwoorden liggen in een reis die wonderlijker en afschuwelijker is dan alles wat hij zich ooit had kunnen voorstellen. Een reis die hem dwingt naar de donkerste krochten van zijn ziel te kijken, terwijl hij het moet opnemen tegen een angstaanjagende, nagenoeg onverslaanbare vijand.

 

Dark Matter

 

Een hype beste mensen. Ik zag Dark Matter voorbij komen en ik wist het. Kon me niet schelen, ik wilde hem lezen, meteen! Zorgvuldig heb ik wekenlang alles wat er over dit boek werd geschreven vermeden. Ik wilde geen spoilers lezen. Eigenlijk wilde ik niet eens echt weten waar het over ging. Ik had slechts een hele vluchtige blik geworpen op de catalogus pagina van de uitgever, zag de ondertitel ‘Wat als’, de beschrijving ‘speculatieve thriller’ en besloot dat dit een boek voor mij was. Toen het recensie-exemplaar door de brievenbus plofte zat ik nog geen vijf minuten later op de bank. Voorzien van een pot hete thee las ik het dezelfde dag nog in één ruk uit.

Jason is een geniaal wetenschapper die zijn carrière op heeft gegeven toen zijn vrouw vijftien jaar geleden onverwachts zwanger bleek te zijn. Ook zij gaf een mooie loopbaan als kunstenares op om hun zoon op te voeden. Ondanks dat ze zich bewust zijn van het feit dat ze grootse zaken hebben opgegeven voor hun zoon, zijn ze gelukkig met elkaar en trots op Charlie. Maar het huiselijk geluk wordt ruw verstoord als Jason wordt ontvoerd door een gemaskerde man en gedrogeerd en mishandeld ergens wordt gedumpt. Hij ontwaakt in een vreemde omgeving waarin iedereen hem kent, maar waar voor hem alles anders is. Hij is beland in het leven dat hij zou hebben gehad als zijn zoon nooit was geboren en de relatie met zijn vrouw was verbroken, maar waarin hij wél grote doorbraken in de wetenschap had gemaakt. Hij weet niet meer wat waarheid is, hoe hij in welke waarheid terecht is gekomen, hoe hij terug kan komen bij alles wat hem dierbaar is en wie zijn vijand is. Hij weet niet eens welke wetenschappelijke doorbraken hem zo beroemd hebben gemaakt, maar het is al snel duidelijk dat men er voor over lijken wil gaan.

Op dit moment van rust en kalmte moet ik aan het principe van Ockhams scheermes denken – als alles gelijkwaardig is, dan is de simpelste oplossing waarschijnlijk de juiste. Voldoet het idee dat ik gedrogeerd en ontvoerd ben door een geheime, experimentele groep ten behoeve van gedachtecontrole of god weet wat daaraan? Nauwelijks. Ze hadden me of moeten hersenspoelen om me ervan te overtuigen dat mijn huis niet mijn huis is, of zich binnen een paar uur van mijn gezin moeten ontdoen en het interieur zo aanpassen dat ik niets herkende. Of…is het aannemelijker dat een tumor in mijn hersenen mijn wereld op zijn kop heeft gezet?

Een boek in één dag uitlezen valt nog niet mee als de post pas ‘s middags langskomt, er kinderen van school moeten worden opgehaald, dat grut ook nog wil eten, op bed moet. Dan komt er nog een man thuis uit zijn werk die aandacht wil, gaat er nog eens een telefoon. Kortom, niemand houdt er rekening mee dat ík een goed boek heb hè. Dus las ik door in bed. Ik las veel te laat door in bed, want dat is wat Dark Matter met je doet. Je moet weten hoe het verder gaat, het idee is zo vreselijk origineel dat je zelf niet kunt voorspellen hoe het af zou kunnen lopen. De wetenschap in dit boek gaat dieper dan mij ooit op de Havo is geleerd, maar door de schrijfstijl van Crouch is alles compleet begrijpelijk (ok, The Big Bang Theory heeft misschien ook geholpen in mijn geval). De spanningsboog blijft vanaf de eerste tot de laatste pagina hoog en het einde geeft ook nog heel wat ruimte voor speculatie. Wat mij als moeder opviel is dat Jason vooral bezig was met de terugkeer naar zijn vrouw, de liefde voor zijn vrouw, oh oh oh wat houdt hij van zijn vrouw. Zoonlief leek wel erg op de tweede plaats te komen, of is dat een mannending? Maar de kleine minpuntjes ter zijde was het keihard genieten. Tot een uur of twee ‘s nachts. De volgende ochtend daarentegen was de koffie niet aan te slepen…

Karakter Uitgevers bedankt voor het recensie-exemplaar.

Tineke Luimstra. Leest over verwoeste werelden, moord en doodslag, lang geleden, vreemde wezens, knusse Britse dorpjes en stoere vrouwen. Droomt over reizen langs de mooiste bibliotheken ter wereld en haar eigen piepkleine, tweedehands boekwinkel. Heeft meer boeken dan geld, dus is eigenlijk rijker dan een miljonair. Life is pretty much perfect!

5 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren