Pagina's

vakantieboeken top 10

Patrick Rothfuss, een nieuwe verslaving

vakantieboeken top 10

 

Als klein jochie was ik gek op raamvertellingen. In verhaaltjes die mijn omaatje vroeger vertelde (uit haar hoofd), in de jeugdboeken die ik in de bibliotheek leende, en in de strips die ik las. Eén van de mooiste die ik me kan herinneren was uit de Donald Duck, want eeuwige zwerver Douwe Dabbert kwam altijd op de meest bijzondere plekken terecht en vertelde altijd graag over zijn belevenissen (De Wonderlijke Raamvertelling). Toen was ik ook al gefascineerd door sprookjes en fantasie verhalen…

Je kunt een genre soms een tijdje laten liggen, maar oude liefdes roesten niet. Het grootste gedeelte van mijn volwassen jaren ben ik ook altijd fantasy blijven lezen. Het ene jaar fanatieker dan het ander, maar altijd mijn oog open houdend voor schrijvers en series die ik nog niet kende. Maar de afgelopen 15 jaar heb ik wel een verzadiging in de Fantasy wereld geconstateerd. Na de Tolkien rage van de films, hebben veel schrijvers geprobeerd om mee te liften op het succes, met als resultaat een enorme variatie van matig tot slechte kopieën. Of het zijn slechte klonen met generieke karakters en een flinterdun en voorspelbaar plot (boerenzoon/dochter ontpopt zich tot held/magiër en redt de wereld van de Evil Overlord of Evil Things), of het zijn über ingewikkelde High Fantasy verhalen met een taalgebruik waardoor je op pagina 50 al twee keer terug hebt gebladerd, omdat je bijna in slaap viel en dacht dat je wat had gemist. Gelukkig zijn er toch ook echt wel goede schrijvers tussen, die ondanks dat veel paden al bewandeld zijn, toch een eigen invalshoek hebben.

Bij Ogma houden we van boeken aanraden en we laten ons ook graag boeken aansmeren. Een goede vriend had al een hele tijd terug The Kingkiller Chronicle serie van Patrick Rothfuss getipt. Ik moet bekennen dat het eerste deel The Name of The Wind zo lang is blijven liggen, dat ik pas begonnen ben toen het vervolg The Wise Man’s Fear al lang en breed uit was. Ik heb spijt dat ik er aan begonnen ben!

Het zit namelijk zo; Kingkiller is een raamvertelling, waarin herbergier Kote in het “heden” zijn levensverhaal vertelt aan zijn assistent en leerling Bast en de rondtrekkende klerk, Chronicler. In The Name of The Wind probeert Kote namelijk aan zijn verleden en geheimen te ontvluchten door zich voor te doen als een simpele man. Helaas zorgen vreemde gebeurtenissen er voor dat zijn verleden niet wil rusten en hem begint in te halen. Kote was ooit namelijk de legendarische magiër, krijger en muzikant Kvothe de Bloedeloze, de Kingkiller. Chronicler overtuigt Kvothe om hem zijn levensverhaal te laten vastleggen en Bast ziet de komst van de schrijver als de laatste kans om zijn meester zichzelf weer terug te vinden. Kvothe vertelt hoe hij zijn jeugd doorbracht als lid van het rondreizende volk van muzikanten en acteurs, de Edema Ruh. Nadat zijn familie op brute wijze wordt afgeslacht, brengt Kvothe enkele jaren op straat door tot hij zijn weg vindt naar de Academie, waar hij alchemie en de Magie van Woorden leert. Het vertellen wordt op verschillende momenten onderbroken door gebeurtenissen in en om de herberg en Kvothe overtuigt Chronicler dat hij meerdere dagen nodig heeft om zijn verhaal te kunnen doen. Aan het einde van dag 1 is ook het eerste boek afgelopen. The Wise Man’s Fear bevat dag 2, waarin Kvothe verder gaat met zijn levensverhaal, hoe het hem vergaat op de Academie, de mensen die hij ontmoet en de omzwervingen die ze maken. Sommige elementen die Patrick Rothfuss gebruikt, zullen die-hard fans van het genre niet onbekend voorkomen, maar hij weet er een unieke sfeer en draai aan te geven die je pakt en niet snel los laat. Wat mij uiteindelijk bij de reden brengt waarom ik wilde dat ik er (nog) niet aan begonnen was…  Dag drie, The Doors of Stone is nog niet uit en er is weinig tot niets bekend wanneer het eventueel zou kunnen verschijnen. Wat jammer is, want Rothfuss heeft met The Kingkiller Chronicle bewezen dat hij  zich kan meten met grootheden als Robin Hobb, David Eddings en George R.R. Martin. De enige andere serie die mij de afgelopen tijd zo bij de strot kon pakken en niet los wilde laten is de Alchemy Wars van Ian Tregillis. Zie je wel, er is nog wel wat nieuws onder de zon! Het is zwaar, liefhebber van series te zijn.

Jan-Rutger Hoekstra, striptekenaar, boekenliefhebber en eigenaar van Studio Dallaz. Met wellicht een beetje ongezonde obsessie voor muziek en gitaren. Getrouwd met boekenwurm Tineke, fysiek vader van Emma en Berber en geestelijk vader van een libertijns, blauw konijn genaamd Beldragor.

2 Comments

Geef een reactie

Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren