Pagina’s

  • Home
  • Boekige zaken
  • Lente ging op vakantie en nam mee… of hoe de kringloop de vakantie redde
Kringloop

Lente ging op vakantie en nam mee… of hoe de kringloop de vakantie redde

Nou, in dit geval nam zij niets mee, maar pakte haar mama haar koffer, en dus de boeken. Ik ken de smaak van mijn achtjarige dochter immers, wilde haar graag verrassen met iets nieuws en ik wilde de regie houden in verband met het aantal kilo’s dat onze auto zou moeten verslepen. We gingen twee weken weg en dus nam ik (naast een ruim gesorteerde voorraad Donald Duckjes en Jan Jans en de Kinderen’s) voor haar twee (voor haar) nieuwe boeken mee. Een lekkere dikke en een dunnere. Ik wist zeker dat ze er blij mee zou zijn.

Dat klopte, maar wat ik niet goed had ingeschat is hoe snel dat leesmonster van mij kan lezen! Twee weken met twee boeken, what was I thinking?! Het lekker dikke boek had ze binnen een dag (waarin we overdag ook nog een dagje uit gingen… We hebben het dus over een avond en een ochtend) al uit en het iets dunnere kostte mijn middelste dochter slechts een uurtje. Daar zit je dan met nog dertien dagen voor de boeg… Nu hadden we net voor de vakantie een gesprek gehad met haar juf, die vertelde dat ze voor technisch lezen de hoogste score had, omdat ze zo snel kan lezen. Gelukkig had ze voor begrijpend lezen net zo’n hoge score, dus leest ze niet alleen snel, maar snapt ze ook wat ze nu eigenlijk leest. Een aardje naar haar moertje dus, maar hoe moest dat met die boeken?

 

Kringloop

 

Eén woord: kringloop. Die hadden ze ook in de buurt van ons vakantieadres. Lente zocht zelf een boekje uit en moeders koos een stel. Al met al las mijn achtjarige dit:

 

Judith M. Berrisford – Jackie en de spookpony’s

Jackie en Babs komen naar de ponyfokkerij waar hun nichtje werkt om hun vakantie door te brengen. Op weg hier naartoe verdwalen ze en zien ze drie spookachtige pony’s voor zich. Als ze op de fokkerij aankomen blijkt dat ze niet welkom zijn en dat er vreemde dingen gebeuren… Volgens Lente een leuk boek, al kreeg ze dit boek niet helemaal uit.

 

Over de rest van de boeken laat ik de lezeres zelf aan het woord.

 

Thea Beckmann – Een bos vol spoken

“Dit boek ging over een meisje die een werkstuk over giraffen moest schrijven, maar ze wist niets. Toen ze ‘s avonds naar bed moest zag ze op haar balkon een vreemd mannetje, die Troekel heette. Het mannetje was vreselijk aan het huilen omdat hij zijn kat kwijt was in het donkere bos. In dat bos woonde ook de heks van Laar en de vierarmige prins, en er was ook een rovershol. Het meisje gaat mee mee om de kat te zoeken. Wat leuk was dat ze de heks in een pad veranderde, en haar toverstaf kreeg. Ik vond het einde een beetje jammer, maar ook wel weer leuk.”

 

Paul van Loon – De allesdief

“Dat ging over een jongetje en die was een goede speurder. Op een dag kwam bijna de hele buurt bij hem. Eerst de buurvrouw die haar washandjes kwijt was, daarna nog allemaal kinderen die hun trein, of ander speelgoed kwijt waren. Hij ging dit allemaal onderzoeken voor de beloning van twee repen chocola. Er was een vervelende jongen met een kat en aan het einde bleek dat deze er iets mee te maken had. Alles aan dit boek was leuk. Ik kan niets bedenken wat ik niet leuk vond.”

 

Roald Dahl – De tovervinger

“Er was een meisje die naast een boerderij woonde waar twee jongens woonde waar ze vaak mee speelde. Die twee jongens hadden beide al een eigen geweer, net als hun vader. Maar het meisje had een enorme hekelen aan schieten. Op een dag kwamen ze aan met een hert. Een paar dagen later met eenden. Toen werd het meisje nog bozer, en als zij helemaal warm werd en sterretjes zag van de boosheid, dan kreeg ze een tovervinger. Met die tovervinger raakte ze die mensen toen aan. Ik vertel niet wat er toen gebeurde, maar het was hun verdiende loon. Aan het einde van het boek komt het weer goed en schieten ze nooit meer. Dit was ook weer een leuk boek.”

 

Donald Duck History 1 (de prehistorie)

“Allemaal strips over de prehistorie, veel Goofy en Mickey, maar ook wel een paar Donald Duckjes. Weet je hoe Kwik, Kwek en Kwak heetten vroeger? Kwikkus, Kwekkes en Kwakkus! Dat vond ik grappig. In een ander verhaal hadden ze weer andere namen.”

 

Sara en Stephen Corrin – Het verhalenboek voor rond de acht

“Allemaal verhalen, bijvoorbeeld Kleine Klaas en Grote Klaas en Pegasus, het gevleugelde paard. Ik vind wel dat het goede verhalen zijn voor kinderen van acht, dat hebben ze goed uit gekozen. In deze serie heb je ook een boek met verhalen met spoken en geesten. Die zou ik ook nog graag willen lezen. Die vind ik waarschijnlijk nog wel leuker dan dit boek, want die lijkt me spannender, en ik hou gewoon van spannende boeken.”

 

Paul van Loon – Weerwolfbende

“Op een nacht, toen het volle maan was, veranderde Dolfje Weerwolfje niet in een weerwolf. Dat kwam omdat er die dag iets gebeurd was. Hij had ook pijn in zijn keel, en dat werd steeds erger. Hij ging naar buiten gewoon als jongetje, omdat zijn vriendinnetje hem riep. Hij merkte dat er allemaal nep-weerwolven waren. Er gingen toen mensen op zoek naar hem, om zijn okselzweet op te vangen, want daar konden ze iets van maken. Dat was erg spannend. Aan het einde werd hij wakker in het ziekenhuis en kwam hij erachter waarom hij geen weerwolf geworden was die keer. Dit was dus echt heel erg leuk. Omdat het Paul van Loon is, die is altijd leuk.”

 

Jan Jans en de kinderen Vakantieboek

” Ik hou ervan dat het allemaal grappige kleine strips zijn van telkens een bladzijde.”

 

Carry Slee – Ridder Schijtebroek

“Dat ging over een jongetje die mee ging doen aan een toneelstuk, en hij moest ridder zijn. Zijn vader zei dat dat vast Ridder Schijtebroek moest zijn, want hij vond zijn zoon maar een watje. Hij merkt dan dat het hok van de kippen, in de kinderboerderij waar hij vaak helpt, in de brand zijn gestoken. Hij gaat samen met zijn vriendinnetje Bo op onderzoek uit. Ik vond het een leuk boek.”

 

En welk boek was nu het aller-allerleukste? ” Weerwolvenbende. En Een Bos Vol Spoken. Alle twee.”

Zo hadden we, samen met de Donald Duckjes, de Jan Jans’en en de strips van papa en mama, net genoeg om de twee weken mee vol te maken. (En voordat jullie je zorgen gaan maken: Ze is alles behalve een bleekneuzig boekenwurmpje, hoor. Want behalve dit lezen heeft ze ook nog attractieparkjes bezocht, gezwommen, gespeeld tot ze besmeurd met modder weer bij de vouwwagen kwam, geskelterd op een ubertoffe low rider skelter en haar marshmellow-in-het-kampvuur-rooster-techniek tot in het uiterste geperfectioneerd. Kwestie van heel veel oefenen. Dat u het even weet.)

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

One Comment

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren