Pagina's

Opa Vlucht

Opa Vlucht – David Walliams; ontroerend, leerzaam en een fijn vleugje humor

Britain, Britain, Britain….

Little Britain, daar heb ik wel de scheuren van in mijn broek gelachen en vele uitspraken hebben zich inmiddels in ons gezinsjargon vastgeketend; bitty, wantthatun, I’m a Lady, yeah-but-no-but-yeah, computer says no. David Walliams vond ik in Britain’s got Talent ook zeer vermakelijk (ja, ik kijk ook wel eens pulp, ik ben ook maar een mens) en toen zag ik opeens in de bibliotheek dit boek staan:

 

Opa Vlucht

 

David Walliams, dé David Walliams schrijft ook kinderboeken? Sterker nog, het hele boek doet vermoeden dat hij de nieuwe Roald Dahl is! “Emma, jij neemt dit boek ook mee!”
“Daar gaan we weer”, moet het arme kind hebben gedacht en las het boek met opzet als allerlaatst. Maar daar had de kleine rebel mij niet mee, ik begon lekker zelf in ‘Opa Vlucht’.

De opa van Jack was ooit een gevreesd gevechtspiloot. In de Tweede Wereldoorlog verdedigde hij zijn vaderland, vliegend in een razendsnelle spitfire. Maar nu is opa vooral een oude en verwarde man, die zijn oorlogsavonturen elke dag opnieuw beleeft… Daarom besluiten de ouders van Jack om hem naar een bejaardentehuis te sturen. Jack en zijn opa plannen meteen een originele ontsnappingsstunt, maar de gemene directrice juffrouw Knor doet alles om die te verhinderen.

Die opa mag dan behoorlijk dement zijn, hij heeft nog pret voor tien! Zo moeten Jack en zijn ouders hem een keer van een kerktoren plukken, opa denkt zelf dat hij daarboven in zijn spitfire zit. Maar als oude en verwarde mensen gaan dwalen kan dat gevaarlijk zijn en voor de ouders van Jack is opa dan ook een last geworden. Vooral nadat hij The Imperial War Museum op zijn kop heeft gezet. Naar het bejaardentehuis dus. Maar Jack vertrouwt de boel daar niet. Waarom lijken alle verpleegsters op grote getatoeëerde mannen? Waarom is het bezoekuur maar één kwartier per week? En wat spookt die enge directrice uit in haar kantoortje. Ondertussen denkt opa dat hij in een krijgsgevangenen kamp zit en gaat hij helemaal op in een ontsnappingsplan, samen met Jack.

De meeste kinderen van Jacks school wilden zo snel als ze konden door het Imperial War Museum rennen. Eigenlijk wilden ze recht naar het cadeauwinkeltje toe en daar voor al hun zakgeld iets kopen wat helemaal niets te maken had met wat er tentoongesteld was. Bijvoorbeeld een geurig rubberen dingetje in de vorm van een ijsje, waar ze in de bus voortdurend aan konden ruiken. Maar Jack wilde alleen maar naar de Spitfire kijken. Het toestel trok hem telkens weer aan. En die dag leek die aantrekkingskracht sterker dan ooit. De Spitfire was gebouwd om dood en verderf te zaaien, maar het was ook een prachtig toestel. Nu Jack het weer eens zag, begreep hij waarom uitgerekend dat gevechtstoestel legendarisch geworden was, meer dan alle andere.

Wat een verrassend boek! Geen lachen-gieren-brullen, maar een ontroerend verhaal met een lach en een traan. Het klinkt natuurlijk erg grappig, een opa die aan een kerktoren gaat hangen en denkt dat hij in een vliegtuig zit, maar het is natuurlijk hartstikke tragisch dat de arme man zo in de war is en dat alleen zijn kleinzoon hem nog begrijpt. Nu heb ik zelf een oma die steeds meer en meer de kluts kwijt raakt (gelukkig doet ze dat niet op kerktorens en in musea) en ‘Opa Vlucht’ is een goede manier om uit te leggen wat er met haar aan de hand is. Achterin het boek staan een aantal foto’s die verklaren waarom Walliams zo bevlogen over opa’s en Spitfires kan schrijven en gelukkig ook een verklarende woordenlijst. Want wat voor volwassenen vanzelfsprekende woorden, begrippen en gebeurtenissen zijn, zijn voor kinderen in de doelgroep van dit boek (vanaf 9 jaar) zeker niet de makkelijkste zaken om te begrijpen. Van het einde kreeg ik toch een brokje in mijn keel, ook al voelde ik het wel aankomen.

En wat vond Emma er van?

Ik vond het best leuk. Omdat ik het stukje dat opa op de kerktoren is geklommen zo grappig vind. En de man die een winkel heeft waar hij snoepjes verkoopt die over de datum zijn. Dat vind ik best raar en vies.

Begrijp je alles wel Emma? Jawel, met het lijstje achterin wel.

Ook wat er met opa aan de hand is? Ja! Hij slaapwandelt en hij wil niet naar het bejaardentehuis. (Blijkbaar is de rest van zijn gedrag volkomen normaal en begrijpelijk voor een 7-jarige 😉 )

Zou je meer boeken willen lezen van David Walliams, en waarom wel of niet? Ja, omdat er leuke tekeningen in staan en als iemand schreeuwt is het ook echt met dik gedrukte letters. Je kan er ook nog iets van leren.

Haar komende verjaardag en de feestmaand december is dus een makkie dit jaar voor ons.

Tineke Luimstra. Leest over verwoeste werelden, moord en doodslag, lang geleden, vreemde wezens, knusse Britse dorpjes en stoere vrouwen. Droomt over reizen langs de mooiste bibliotheken ter wereld en haar eigen piepkleine, tweedehands boekwinkel. Heeft meer boeken dan geld, dus is eigenlijk rijker dan een miljonair. Life is pretty much perfect!

3 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren