Pagina's

Homerus

Homerus

Afgelopen jaar sliep ik een periode slecht. Op zich was er niets aan de hand, alleen werd ik iedere nacht om 4 uur wakker. Of om 2 uur. Of om 2 uur en om 4 uur. Hoe frustrerend. Ik deed van alles om maar te kunnen slapen; het welbekende glaasje melk, meditatie-oefeningen, eerder naar bed… Niets hielp. Mijn interne wekker stond verkeerd afgesteld en ik kon niets vinden om ‘m te resetten.

Uiteindelijk ging ik naar mijn huisarts. Of ik er stress van had? Ze kent me blijkbaar niet zo goed. 😉 Ja dus. Uren voor bedtijd keek ik al hoopvol op de klok: misschien slaap ik vannacht wel door. “Niet goed,” zei de dok, “de slaapkamer is voor leuke dingen. Voor slapen en sexen. Niet voor piekeren.” Mee eens, maar hoe lossen we dit op? “Opstaan, weg uit die slaapkamer en iets anders gaan doen,” was het devies. “Maar… Wel rustig aan doen. Geen marathon gaan lopen, geen tv kijken, doe iets waardoor je ontspant.” Zoveel blijft er dan niet over, hè? De nachten daarna zat dus ik op de bank. Met een boek waarvan ik al velen heb horen verzuchten dat ze er niet doorheen kwamen. Ook ik had meerdere pogingen nodig, maar toen ik eenmaal op gang was… Geweldig! Ik heb het over Homerus en zijn boeken over Troje en Odysseus.

 

Homerus

 

Bepaald geen verhalen voor mensen met een zwakke maag, want Homerus vond het nodig om in detail te vertellen hoe de oorlogsvoering verliep in de oudheid. Hoe gruwelijker, hoe beter, lijkt wel. Om een beeld te geven:

“.. en thans werd die enige zoon van haar onder de wenkbrauw in de oogholte getroffen. Het oog drong naar buiten en de speer ging door de nek heen. Hij zakte in elkaar en strekte zijn hand uit. Doch Peneleos trok zijn zwaard, dat scherp was, en trof hem ermee in zijn nek, zodat hoofd en helm op de grond rolden.”

Gezellig, hè? In het boek over Odysseus komt ook de vegetariër goed aan z’n trekken, want het ene na het andere dier wordt geofferd. En ook daar vond Homerus het nodig om die slachtpartijen in de detail te beschrijven. Nja…

Ook in andere beschrijvingen was Homeros bijzonder bloemrijk. Een voorbeeld: “Zodra de dageraad met roze vingers het licht in het oosten had ontstoken…” Heel poëtisch. Blijkbaar vond Homeros dat door herhaling de boodschap beter overkwam, want hoe vaak ik die dageraad met roze vingers wel niet voorbij heb zien komen… Net als de beschrijving van de dames, die allemaal ‘heerlijke blanke armen’ hadden. Zoals hier: “Vanonder het juk kwam het antwoord van een van de paarden, door Hera, godin met heerlijke blanke armen, met de spraak der mensen begiftigd.” Overigens knap, dat de paarden in de oudheid konden praten.

Misschien dat Homerus door zijn taalgebruik niet zo toegankelijk is. Of omdat hij zich nogal eens herhaalt. Maar wellicht scheelt het ook dat we allemaal de verhalen over Troje wel zo ongeveer kennen. Uit de meer gangbare romans. En dan komt Homerus opeens met een andere versie! Is natuurlijk niet zo, aangezien hij het origineel heeft geschreven. Hoewel het de vraag is of Homerus zelf überhaupt bestond, maar dat is een andere discussie. Zo is de rol van Helena van Sparta heel klein bij Homerus. Cassandra, de zus van Hector en Paris komt helemaal niet voor bij hem. Terwijl beide dames een heel grote rol hadden in de boeken die ik eerder las. Het paard van Troje komt pas in het boek over Odysseus op de proppen. Wennen, dus. Wat ik ook lastig vond, was de rol van de goden. Zo kunnen ze de identiteit van mensen aannemen. En naar de mensenwereld vliegen om daar de boel naar hun goddelijke hand te zetten. Dat kan toch niet? Dat vergde allemaal wel wat doorzettingsvermogen. En enige acceptatie. Maar toen ik eenmaal in de flow zat, was het genieten. Ik ben er ook echt wel trots op dat ik de klassieker onder de klassiekers gelezen heb. Op naar de volgende. Gelukkig gewoon overdag, met de nachtrust gaat het tegenwoordig weer prima. Zalig!

Mirjam van Elst, recent uit de boekenkast gekomen als verslaafd aan het geschreven woord. Of dat nu door haarzelf of door een ander is. In een van haar vorige levens was ze een Russische doorluchtige schone die met haar Franse buldog door het Winterpaleis slenterde, op zoek naar de perfecte leesplek. Nu paradeert ze minimaal een maal per dag naar de Little Free Library om de hoek, op zoek naar once in a lifetime vondsten.

6 Comments

Geef een reactie

Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren