Pagina's

court of thorns and roses

Leerlingrecensie: Femke over A Court of Thorns and Roses

In de rubriek boeken op school vertel ik over wat ik als docente Engels op school doe aan literatuuronderwijs en bevraag ik mijn collega’s. Welke boeken raden zij aan? Welke verhalen vertellen zij in hun lessen? Vandaag echter laat ik eerst een leerling aan het woord. Femke is zestien jaar en staat op het punt (terwijl ik dit typ) over te gaan naar het eindexamenjaar van de mavo (zo noemen wij op onze school nog steeds het Vmbo-T). In haar voor-examenjaar moest Femke, net als alle andere leerlingen twee boeken lezen voor Engels. Een van de boeken die zij las, was A Court of Thorns and Roses, een boek dat ze sowieso al wilde lezen, omdat het geschreven is door haar lievelingsauteur.

U als Ogma lezer en boekenfan kunt zich dit misschien minder goed voorstellen, maar er zijn jongeren die lezen verschrikkelijk saai vinden. Tel daar bij op dat het in mijn geval een boek in een vreemde taal moet zijn en zie daar een barrière die ervoor zorgt dat voor veel leerlingen lezen een taaie en moeilijke klus wordt. Hebben ze die klus geklaard, moet er nog een uitgebreid verslag worden gemaakt ook! Ik kijk dus veel verslagen na van mensen, waaruit blijkt dat het allemaal niet makkelijk was. Soms hebben ze zich er snel vanaf willen maken, soms hebben ze geworsteld en hun best gedaan, maar slechts zelden kom ik een verslag tegen waar leesplezier uit blijkt. Bij Femke was dit wel zo, en ik werd hier zo blij van dat ik het wilde delen. Eigenlijk is een boekverslag toch ook gewoon een uitgebreide recensie? Femke gaf toestemming en zo vertaalde ik haar Engelstalige verslag naar een Nederlandse recensie. Ik paste alleen de samenvatting aan, om niet teveel spoilers weg te geven. Leest u mee?

 

court of thorns and roses

 

Ik koos voor A Court Of Thorns And Roses, omdat ik eerder al de hele Throne of Glass serie van Sarah J Maas heb gelezen. (Dit is de eerste serie fantasy verhalen van deze New Yorkse auteur. Deze serie is losjes gebaseerd op het sprookje Assepoester en het eerste deel in de serie schreef Maas toen ze zestien was. Inmiddels is zij dertig en ze een van de bekendste fantasy schrijvers van deze tijd ~J.)Het boek had bovendien goede recensies. Het boek is losjes gebaseerd op het sprookje Belle en het beest, en ik was erg nieuwsgierig op welke manier dat in de verhaallijn terug zou komen. Ik hoopte dat het plot goed zou zijn en dat ik het net zo leuk zou vinden als de andere boeken van Sarah J. Maas.

De negentien jarige jager Feyre jaagt naar voedsel voor haar gezin; haar vader en twee oudere zusters, die nauwelijks geld hebben en bijna sterven van de honger. Feyre is degene die zorgt voor voedsel en voor geld door dierenhuiden en vlees te ruilen voor geld. Op een dag gaat ze uit jagen en ziet ze een vrouwtjeshert die aangevallen wordt door een wolf. Feyre vermoed dat de wolf een elf (of fee, in haar boeken ‘fae’ genoemd) in wolvenvorm is en twijfelt aanvankelijk, maar schiet hem toch neer.

Niet lang nadat ze de wolf heeft geschoten, verschijnt er een wezen dat er uitziet als een soort beest, die betaling voor de vermoorde wolf eist. Feyre moet met haar leven betalen: een leven voor een leven. Ze mag kiezen: mee met het beest-achtige wezen om met hem te leven, of sterven. Ze kiest ervoor met het wezen mee te gaan en samen gaan ze naar Prythain, een magisch land dat ze alleen uit sprookjes kende. Feyre ontdekt dat het wezen geen dier is maar Tamlin, een van de onsterfelijke elven die ooit heersten over de wereld. Ze mag met hem samenwonen in zijn prachtige landhuis in het hof van de lente, waar Tamlin heerser over is.

Ze ontmoet hier een vriend van Tamlin, genaamd Lucien. Tot haar verbazing wordt ze niet opgesloten en wordt haar geen haar gekrenkt. Wel dragen Lucien, Tamlin en iedereen aan het hof maskers. Feyre leert dat deze maskers gedragen worden omdat er een soort vloek is. Niemand is in staat om zijn of haar maskers af te doen. Ze zijn op zoek naar een oplossing, ook omdat het misschien op een dag over kan slaan naar de mensenwereld. Dit maakt Feyre ongerust, omdat haar familie nu onbeschermd is zonder haar. Tamlin probeert haar gerust te stellen door te vertellen dat er voor haar familie gezorgd wordt nu zij hier is. Hij probeert ook vrienden met haar te worden; hij biedt aan om haar te leren lezen en zorgt voor schilderbenodigheden. Zij weigert echter om hem te vertrouwen of hem aardig te vinden.

Na een tijdje komt Feyre erachter dat Tamlin en Lucien haar niet de hele waarheid vertellen over de vloek die er heerst. Om antwoorden te krijgen ontvoert Feyre een lagere fee. Deze vertelt haar dat het feeënkoninkrijk Hybern ooit geregeerd werd door een machtige koning die tegen het verdrag was dat werd gesloten met de mensenwereld. De lagere fee kan niet meer vertellen en Feyre beland in een gevaarlijke situatie waar Tamlin haar uit bevrijd. Zo ontwikkelen zich langzaam toch romantische gevoelens tussen Feyre en Tamlin. Ondertussen ontdekt Feyre ook dat er in Prythain een zelf-verkozen koningin is, Amarantha, die niets van haar komst naar Prythain mag weten. Op een avond ziet iemand die dichtbij de koningin staat Feyre en Tamlin smeekt hem om niets te vertellen. Na een laatste avond samen stuurt Tamlin Feyre weer terug naar huis om haar te beschermen.

 

court of thorns and roses

 

Eenmaal thuis blijkt dat er in haar afwezigheid goed voor haar familie is gezorgd, maar er wordt een week nadat ze terug is een moordaanslag gepleegd op een ander gezin waarvan men in Prythain denkt dat het Feyre en haar familie is. Feyre loopt dus gevaar en zij besluit om terug te gaan naar het hof van de lente om erachter te komen waarom. Hier terug gekomen blijkt het landhuis leeg te zijn, op één bediende na. Wat deze haar verteld, en wat er daarna met Feyre, Tamlin en Amarantha gebeurt, dat moet je zelf gaan lezen!

We need hope, or else we cannot endure. So let her keep hope, Feyre. Let her imagine a better life. A better world.
I stood from the table, fingers curling into fist but there was nowhere to run in our two-room cottage. I looked at the discolored foxglove painting at the edge of the table. The outer trumpets were already chipped and faded, the lower bit of the stem rubbed off entirely. Within a few years, it would be gone – leaving no mark that it had ever been there. That I’d ever been there.
When I looked at my father, my gaze was hard.
There is no such thing.”

Ik vond dit stuk, uit een van de eerste bladzijdes erg mooi, omdat het goed Feyre’s karakter weergeeft. Je ziet terug hoe hard zij is tegen iedereen in het begin van het boek. Het stukje van het schilderij vond ik erg mooi, omdat dit goed duidelijk maakt dat zij ook het gevoel had langzaam te worden vergeten door haar familie.

She shook her head again, her wild brown hair like glistering mud in the dim light.
Take me to her,” I insisted.
If Amarantha ripped out my throat, at least I would die doing something for him – at least I would die trying to fix the destruction I hadn’t prevented, trying to save the people I’d doomed.
At least Tamlin would know it was for him, and that I loved him.
Alis studied me for a moment before her eyes softened. “As you wish.”

Dit stuk speelt nadat Feyre is teruggekeerd en het huis in totale chaos ziet en Alis, de enig overgeblevene tegenkomt. Na diens verhaal over de vloek is ze vastbesloten om Tamlin te bevrijden. Ze weet wat er kan gebeuren, maar ze doet het omdat ze van Tamlin houdt en de chaos die ze niet zag aankomen op te lossen. Ik vond dit erg sterk, ook omdat haar karakter in dit stuk goed naar voren komt en duidelijk wordt hoe zij als karakter veranderd door het boek heen.

Al met al vond ik het een geweldig boek. Ik kan niet wachten tot het volgende deel uitkomt. Ik vind het mooi hoe het boek heel losjes op Belle en het beest is gebaseerd, zodat je sommige dingen wel herkend maar andere dingen niet ziet aankomen. Ik vond het ook super dat er zoveel actie in het boek zat. Ondanks dat het in het Engels was, was het niet moeilijk om te lezen. Ik was hier van tevoren wel bang voor, maar dit bleek niet zo te zijn. Het enige dat ik soms minder vond was dat het hele boek alleen vanuit Feyre’s perspectief verteld werd, maar voor de rest heb ik erg genoten en ik kan dan ook dit boek, en alle andere van Sarah J. Maas van harte aanbevelen.

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

2 Comments

  • Jolanda

    19 juli 2016 at 07:35

    Echt leuk om te lezen, dat er leerlingen zijn, al is het misschien maar een enkeling, die blij worden van lezen. Als ik naar mijn eigen middelbare schooltijd kijk weet ik dat in de Engelse taal pas ben gaan waarderen toen ik boeken moest gaan lezen voor het vak. Nu las ik al graag maar ik was slecht in buitenlandse talen. De eerste keer dat het mij lukte om een Engels boek te lezen……..zo gaaf. Gelukkig heeft mijn zoon wel een gen voor engels en leest graag dus tel uit je winst! Dochter is weer een ander verhaal met haar dyslexie, maar ze doet haar best! Dit zou trouwens wel een boek voor haar kunnen zijn! Dus bedank Femke maar voor haar prachtige recensie!

    Beantwoorden
  • NR

    19 juli 2016 at 08:46

    Femke: bedankt voor de tip! Inmiddels heb ik zowel A Court of Thorns and Roses en A Court of Mist and Fury gelezen. Het eerste boek is een leuke variatie op Beauty and the Beast. Het tweede boek is een onverwacht vervolg en adembenemend.

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren