Pagina’s

Anton Gill

Dekselse Detective Dinsdag: De Egyptische Pashed Serie

Op de een of andere manier heeft het oude Egypte mij altijd gefascineerd. Ik ging er twee keer op rondreis, langs tempels, piramides en musea en ik las veel non-fictie over de oude Egyptische samenleving. Agatha Christie – getrouwd met een archeoloog – liet er een detective plaatsvinden, maar dat was (naast de Ramses boeken van Christian Jacq) de enige fictie werken die ik tot nu toe ter hand nam. En toch was ik nieuwsgierig naar een detective die zich in deze periode afspeelt. Gelukkig kwam toen Het Raadsel Van De Dodenstad van Anton Gill in mijn bezit. Een historische detective, maar dan weer eens wat anders dan altijd dat middeleeuwse Engeland. Op de een of andere manier bleef het boek toch maandenlang ongelezen in mijn nog-te-lezen kast liggen. Andere boeken trokken meer en zo duurde het maar. Tot ik het er op waagde.

 

Anton Gill

 

Het bleek een goed set te zijn. Pashed, een soort detective die optreed in opdracht van hooggeplaatste Egyptische hovelingen of ambtenaren is een sympathieke hoofdpersoon. Heel menselijk met een tragische voorgeschiedenis waardoor je direct al voor hem bent ingenomen. De karakterbeschrijvingen gaan misschien niet heel diep, maar het is ook geen literatuur, en de sfeer wordt verdraaid goed neergezet.

Het verhaal speelt zich af nadat farao Toetanchamon (die van die gouden sarcofaag en al die maskers inderdaad) onverwacht is overleden en zijn weduwe moet kijken hoe zij en het kind dat zij draagt het beste kunnen overleven. Pashed gaat op zoek naar antwoorden rondom de mysterieuze dood van de farao. Toevallig heb ik weleens een boekje (of twee) over deze specifieke periode gelezen en ook weleens een documentaire (of drie) hierover bekeken en met mijn beperkte kennis komt het boek authentiek en waarheidsgetrouw over. Ik wilde dit eens controleren en kwam uit bij de schrijver Anton Gill. Hij is ooit begonnen als acteur maar is in 1984 begonnen met full time schrijven. Hij heeft een groot aantal boeken geschreven, historische fictie en non-fictie, waarvan de meeste over redelijk recente geschiedenis gaan. Lang was het mij onduidelijk of hij wel echt dit boek geschreven had, want nergens kwam ik op zijn site de naam ‘Pashed’ tegen. Tot ik ineens doorhad dat bij de vertaling zijn naam veranderd is! Ja, dan is het lang zoeken! (Maar in alle eerlijkheid: iemand mag de beste man ook best eens een betere website aanraden.) In de officiële, Engelstalige reeks heet de detective geen Pashed maar Huy. Eigenlijk vind ik Pashed ook een leukere naam, maar da’s persoonlijk natuurlijk. In elk geval ga ik ervan uit dat de in Cambridge geschoolde schrijver zijn feiten goed checkt en dat mijn gevoel klopt wat betreft historische accuraatheid.

Dan het plot. Tja. Het was op zich best te volgen, maar toch redelijk ingewikkeld vond ik. Maar het is boeiend geschreven en dat maakt dat je, ook al volg je de verhaallijn niet altijd helemaal, toch door wilt blijven lezen. In het begin vond ik de politieke intriges en de manier waarop Pashed moet leven soms wat hard. Ik bedoel hiermee dat ik graag een redelijke hoeveelheid “cosy” , ofwel wat gezelligheid in mijn historische detectives wil, en dit boek was mij soms wat te rauw, te realistisch. Maar dat was misschien ook even een kwestie van wennen, want later viel het me niet eens echt meer op. Het overheersende gevoel is dat het een bijzonder en boeiende detective is.

Bijzonder? Ja, want er was nog iets dat mij opviel. Pashed krijgt op een bepaald moment een verhouding met Senseneb, de dochter van een dokter. Die relatie is echt buitengewoon boeiend en met name de seksscenes zijn dampend en on-Midsommer Murder-achtig goed geschreven. Wat een fijne verrassing! Niks gezelligheid, wel spannend!

Al met al in punten:

Plot: 2 punten
Schrijfstijl: 3 punten
Tempo: 3 punten
Hoofdpersonen: 3 ½ punten
Meeslependheid: 2 punten
Romantisch accent: 4 punten
Historische accuraatheid: 4 punten

Totaal 21 ½ punten. In cijfers uitgedrukt komt dit neer op een 8,6

Conclusie: Soms moet je eens een boek pakken die je niet direct aantrekt. Als ‘ie tegenvalt dan kun je ‘m best alsnog wegleggen, maar het kon zomaar eens zijn dat je wordt verrast.

Ik las voor deze beoordeling ‘Het Raadsel van de Dodenstad’, de derde in een reeks van zes, geschreven door Anton Gill.

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

3 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren