Pagina's

aardbei mascarpone taart

Boeken en Bakken: Makkelijke aardbei-mascarponetaart

Binnenkort verjaart mijn jongste dochter. Zij bereikt dan de magische leeftijd van vier jaar en dus mocht ze (in verband met de wendagen van de basisschool stopt ze al wat eerder) voor de laatste keer trakteren op de peuterspeelzaal. Ik had hiervoor een traktatie bedacht die lekker en niet al te ongezond was. Dat vermoedde ik tenminste, maar ik bedenk wel vaker wat, en regelmatig blijkt dan dat het met de presenteerbaarheid of lekkerheid (of beide) toch minder goed zit dan ik dacht. Dus een week voor het trakteren plaatsvond deed ik een proefronde: ik maakte vier traktaties, uit te proberen voor een deskundig publiek van drie dochters en ondergetekende. Goedgekeurd. Er bleef echter nog zoveel over dat ik zonder een centje pijn of inspanning van de restanten een zeldzaam lekkere taart maakte. Die avond aten de kinderen een stuk taart als toetje en at ik, toen de kleintjes op bed lagen en ik mij verdiepte in een nieuwe historische detective, er gewoon twee. Net zo makkelijk. Lezen en lekkers, het blijft een gouden combinatie! Graag laat ik jullie mee genieten van mijn spontane uitprobeersel. En vooruit: ook direct maar de kindertraktatie. Die kan namelijk ook best dienst doen als een smakelijk hapje bij een goed boek.

Voor de vier traktaties gebruikte ik vier grote aardbeien, die ik waste, kroontjes verwijderde en met een scherp mesje iets uitholde. Vervolgens nam ik een bak mascarpone (250 gr) en mengde hier wat honing door, samen met wat verse citroenrasp. (Lekker dikke Griekse yoghurt, of kwark met honing en citroen kan net zo goed, ik ging voor de luxe variant.) Vervolgens vulde ik de aardbeien met een schepje van de mascarpone, de rest ging in de koelkast voor de taart. Toen pakte ik kokosolie (hoeveel? geen idee. Een stuk of drie, vier flinke lepels hakte ik uit de in de koelkast hard geworden olie. Gewoon lekker wat. Probeer eens wat uit zou ik zeggen.) Dit smolt ik langzaam in een pannetje, op een laag vuurtje. Hier gooide ik een flinke scheut donkere agavestroop (nauwkeuriger dan dat bak ik niet ben ik bang) doorheen, en een flinke hoeveelheid biologisch cacaopoeder. Even proeven of het zoet en chocolade-achtig genoeg is en dan van het vuur. Voorzichtig de gevulde aardbeien met de mascarpone- (of yoghurt-, of kwark-)kant dopen in het kokosolie-cacaomengsel en direct op een schaaltje in de koelkast om op te stijven. Et c’est tout. Half uurtje later heb je een heerlijk zoet, romig hapje, met nog echte vitaminen erin ook. Aardbeien en chocola, wat wil je nog meer?

 

Aardbei mascarpone taart

 

Nou, taart dus. Eerder die middag had ik een pakje koekjes met een hamer bewerkt. Gewoon koekjes, zo’n 175 tot 200 gram, in het zakje laten (in mijn geval waren het suikervrije appel-cranberrykoekjes van de biowinkel, maar je kunt bijna elke soort koekjes gebruiken. Bastognekoekjes lijken mij ook een lekkere, maar ik gebruikte gewoon wat ik in huis had), handdoek op het aanrecht, zakje goed vasthouden en slaan. Tot pulp. Heb je een keukenmachine, dan kun je ze ook vermalen, maar da’s wel een stuk minder leuk. Vind ik dan. In een steelpannetje zo’n 50 gram roomboter (of kokosolie) langzaam laten smelten, koekkruimels erbij, goed mengen en dan in een taartvorm doen, en even met de bolle kant van een lepel wat aandrukken. Half uurtje in de koelkast en klaar is je bodem. Ik bedekte de bodem met het restant mascarpone waarin ik eerst nog een scheutje oranjebloesemwater doorheen had geroerd. Over de mascarpone lepelde ik het restje nog warme en vloeibare chocolademengsel, en nadat dit na een paar minuten in de koelkast hard was geworden werden de overgebleven aardbeien in schijfjes er bovenop gelegd. In plaats van mascarpone kun je ook Monchou-achtige kaas gebruiken, of kwark (of kwark met slagroom), of hele dikke Griekse yoghurt. De zelfgemaakte chocola hoeft niet, maar maakt het wel verdraaid extra lekker, en qua fruit kun je ook alles gebruiken wat je nog in je fruitschaal hebt liggen. Easy-peasy.

 

aardbei mascarpone taart

 

Al met al kostten traktatie en taart mij samen een minuut of 20 om te maken, en ik ben niet de handigste in de keuken, dus er zullen er zijn die het in een kwartier voor elkaar hebben. Vijftien tot twintig minuten om daarna een lekker groot stuk taart te kunnen eten met je favoriete boek of tijdschrift erbij. Een stuk taart waarin (behalve het beetje honing door de roomkaas, het scheutje agavestroop door het chocolademengsel en de fruitsuikers in het fruit) ook nog eens geen suiker aan te pas is gekomen. Volgens mij een win-win situatie. Mijn weekend was in elk geval geslaagd.

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

4 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren