Pagina's

patrick suskind de duif

Boeken op school; leraren, literatuur en Patrick Süskind

Als je zoals ik, gek bent op schrijven en lezen en je bent daarnaast docent, dan is het logisch dat je in je lessen het een en ander doet met schrijven, poëzie en lezen. Het is ook redelijk voor de hand liggend dat je, schrijvend voor dit leuke online boekenmagazine, eens gaat kijken hoe het nu zit met boeken op school. En aanschouw: de geboorte van een nieuwe rubriek! Ik zal de komende tijd hier vertellen wat ik in mijn lessen doe met lezen, en welke boeken ik graag op school behandel. Ik zal collega’s aan de tand voelen hoe zij dat aanpakken en ik heb getalenteerde leerlingen die van mij eens een gastcolumn mogen schrijven over hun favoriete (YAL) boek. (Voor de mensen die niet zo van de afko’s zijn: YAL staat voor Young adult literature. Boeken voor jonge volwassenen en de wat oudere tieners dus). In deze eerste aflevering echter kijk ik eens terug op het literatuuronderwijs dat ik zelf ooit kreeg op de middelbare school.

Ik ben er zo eentje die uit luiheid – en bescheidenheid – begon op de mavo, daarna de havo deed en uiteindelijk nog begon aan het vwo. Om deze weer af te breken en aan het hbo te beginnen. Ruime ervaring dus aan middelbare school niveaus! Veel staat me niet bij van het literatuuronderwijs op de mavo, behalve de voorliefde voor Slauerhoff van mijn docent Nederlands, meneer Laffra. We moesten wel lezen (en ik met mijn talige “pretpakket”, waarin naast Nederlands en Engels zowel Frans als Duits zaten, zeker!), maar dat deed ik toch al, dus ik hoefde op de literatuurlijst alleen te kijken welke boeken ik al gelezen had. Scheelde weer. Op de havo deed ik dit ook, maar er was in de lessen ook meer aandacht voor literatuur. Ik heb nog steeds het lesboek dat we bij Engels gebruikten om de verschillende stromingen, tijdperken en klassieke gedichten te leren kennen. Ik vond die lessen zo razend interessant, dat ik het hele boek al na enkele weken compleet had doorgewerkt. Het was in dit boek ook dat ik een gedicht las dat nu nog steeds een van mijn favorieten is. Maar er was één leraar die zo humoristisch en vol passie vertelde over boeken en dat was niet de docente Engels, maar mijn leraar Duits. Meneer Velds heette hij, en hij kon over zijn favoriete boeken vertellen, op een manier waardoor je (ik in elk geval) nog meer zin kreeg om te lezen.

Hij vertelde bijvoorbeeld over Das Parfum van Patrick Süskind. Ik las het boek pas voor het eerst (en in een vertaling, sorry meneer Velds..) toen ik al van school was, maar ik kocht het boek vanwege zijn enthousiaste verhaal. Ik was het overigens direct met hem eens: Het Parfum behoort nog steeds tot een van mijn lievelingsboeken, een die ik graag eens in de zoveel jaar opnieuw lees. Meneer Velds had dus gelijk over die Süskind; een bijzondere, fantasievolle en bijna poëtisch schrijvende schrijver.

 

patrick suskind de duif

 

Tijdens de lessen Duits in vijf havo had meneer Velds ook verteld over een boek waar duiven in voorkwamen. Volgens hem een enigszins briljant boek waarin duiven de rol van een mens speelden, of gesprekken hadden , net alsof ze een mens waren. Geloof ik. Helemaal duidelijk wist ik het niet meer (puberbrein, u weet wel), maar het ging dus over duiven en het was een redelijk briljant boek. Ook dit heb ik al die jaren onthouden en ik had me voorgenomen dat boek direct te kopen als ik het tegen zou komen.

Er gingen zo’n twintig jaar overheen, maar aldus geschiedde. Afgelopen winter kwam ik het boek eindelijk tegen: De duif, van Patrick Süskind. Ik begon te lezen, werd gegrepen door de beslommeringen van de hoofdpersoon, maar dat was geen duif. Ik las verder, geïntrigeerd, en had het boekje al snel, dun formaat, uit. Hè? Is mijn geheugen echt zo slecht? Of lette ik tijdens de lessen minder goed op dan ik zelf inschat? Het ging helemaal niet over duiven! Het ging over een meneer. Een beetje zielige, maar op zijn eigen manier wel gelukkige meneer. Een meneer die langzaam een apart soort paranoia ontwikkeld door het onverwachte contact met (daar is ‘ie dan) een duif. Hoe deze paranoia zich ontwikkelt, daar gaat het boekje over. Interessant, goed beschreven en ervoor zorgend dat je met deze zonderlinge meneer meeleeft. Uiteindelijk ook met een voor mij bevredigend einde. Maar ik zat op een stel briljante, pratende duiven te wachten, en dus voelde ik mij toch een beetje gedesillusioneerd. Aan de andere kant past dat misschien ook wel goed bij het boekje. Meneer Velds had wel gelijk in de zin dat dit een boekje is dat het waard is om gelezen te worden, dus daar heb ik absoluut geen spijt van. Wel heeft het me nog eens na doen denken. Hoeveel zouden mijn leerlingen nou onthouden van wat ik ze vertel, al mijn enthousiasme ten spijt…

Hoe zit het eigenlijk met de Ogma lezers? Wat weet jij nog van de boeken die je op de middelbare school hebt gelezen? Heb je ooit wel eens iets terug gelezen? Hoe was dat?

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

2 Comments

  • Geesje

    20 juni 2016 at 20:22

    Je hebt me overtuigd! Ook voor Duits (Drachtster Lyceum, Dhr. van der Meulen). Toen gelezen “Ehe die spuren verwehen” van Christine Brückner. Ben de titel nooit vergeten, wel de inhoud. Heb het boek net als e-book gekocht. Moet ik na 30 jaar weer in het Duits lezen; maar nu geheel vrijwillig. Ik ben benieuwd.
    Bedankt voor jullie geweldige blog trouwens; elke dag weer een feestje!

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren