Pagina’s

Anna Karenina

Anna Karenina

Op het moment dat ik dit tik, ben ik op pagina 900 van Anna Karenina. Give or take. Indrukwekkend? Dat dacht ik! Nog zo’n 100 en dan ben ik er. Poe! Ik ben ook echt trots op mezelf. In het grote geheel van dingen boeit het natuurlijk helemaal niet of ik Anna Karenina heb gelezen en op hoeveel pagina’s ik zit. Klopt. Maar ik vind het stoer van mezelf. Vooral omdat ik er al zo vaak aan begon en het me nooit lukte om verder te komen dan pagina 30. Dus: happy dance! U vindt mij een beetje raar? Dat mag. Dat hebben wel meer mensen. De echte lezer snapt me wel.

 

Anna Karenina

 

Inmiddels begrijp ik beter waarom zoveel mensen niet door Dhr. Tolstoy’s verhalen komen. Hij is best wel langdradig. Laten we wel wezen, 1000 pagina’s. Dan hoor je jezelf wel graag praten. Of je weet gewoon heel veel en je wil dat heel erg graag met iedereen delen. Kan. Misschien wilde Lev de latere generaties wel heel graag over het Rusland van toen vertellen. Dat is dan zeker gelukt. Want je leest over de Russische adel, dat ze naar bals gaan, wat ze aanhebben, hoe ze met elkaar dansen. Ook hoe ze elkaar kiezen in de verkiezingen, hoe ze hun landbouwbedrijf runnen, kortom hoe ze een paar honderd jaar geleden leefden. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen dat evenveel boeit. Van mij had het best korter en bondiger gemogen.

De naamgeving van de karakters is ook een dingetje. Voor degenen die het niet weten: in Rusland heb je drie namen, voornaam, achternaam en vadersnaam. Die vadersnaam is afgeleid van de naam van je vader. Logisch. Zo heette mijn vader André, ik word in Rusland Maria Andreavna genoemd. Zou ik een man zijn geweest, was mijn vadersnaam Andreevitsj geweest. Als je wil aangeven dat je veel respect hebt voor iemand, dan gebruik je de voornaam van die persoon, plus zijn vadersnaam. Dat gebeurt regelmatig in “Anna Karenina”. Maar Lev gebruikt ook wel de voornaam plus achternaam. Of alleen de voornaam. Of een andere versie van de voornaam. Zo wordt Katarina Kitty genoemd. Of Katya. U volgt het nog?

En dan zijn er ook nog zoveel karakters! Je hebt Anna Karenina, getrouwd met mijnheer Karenin. Ze krijgt een verhouding met Vronski, op wie Kitty verliefd was. Kitty trouwt later met mijnheer Levin. Kitty’s zus is getrouwd met Stepan Oblonski, hij is Anna’s broer. Het boek begint met de affaire die Stepan heeft met een vroegere gouvernante. Anna komt uit St. Petersburg naar Moskou om dat huwelijk te redden. Best ironisch dat die reddingspoging het begin is van de relatie tussen Anna en Vronski.

Waarom moet je dit boek toch hebben gelezen? Je moet natuurlijk helemaal niets. Sommige lezers vinden dat ze alle klassiekers gelezen moeten hebben, onzin. Een boek ligt je of het ligt je niet. Ondanks dat Tolstoy zoveel onderwerpen behandelt en ze bepaald niet meer van deze tijd zijn en daar dan ook nog flink lang over doet, geniet ik er wel van. Hij weet me wel te boeien. Goed, de verhandelingen over de landbouw en de politiek heb ik een stuk vluchtiger gelezen dan de beschrijving van het bal dansant, waar Anna en haar Vronski hopeloos verliefd op elkaar worden. En er wordt flink wat af gedacht en gepraat. Veel actie zit er niet in. Maar toch, zoals Vladimir Nabokov ook schrijft: “Je leest Tolstoy, omdat je er niet mee op kunt houden.”

O ja, mocht je menen dat het er heet aan toe gaat tussen Anna Karenina en Vronski, vergeet het maar. Dat moet je dan heel goed tussen de regel (ja, enkelvoud) doorlezen, want zoveel spendeert hij er aan. Een zin. 1000 pagina’s en één zin over echte romantiek. Ik weet het boek wel aan te prijzen, hè?

In het dagelijks leven is zij druk met tekst als Marketing Communications Manager, maar ’s avonds reist zij met Miss Anne en een bak thee naar verre oorden in langvervlogen tijden. Op zaterdagochtend spreekt ze audioboeken in bij Dedicon, voor mensen met een leesbeperking. Favoriete boeken zijn sprookjesachtig mooi, barsten van de ontberingen en lopen als het even kan, goed af. En de hond gaat dus niet dood! O ja, ze werkt ook nog aan haar eerste verhalenbundel.

6 Comments

  • henriette

    18 juni 2016 at 10:58

    Ik heb hem lang geleden gelezen, tijdens een zomervakantie toen ik door al mijn boeken heen was en daarom maar begonnen ben aan een geleende Anna K. Heb het met mijn 11 jaar uitgelezen ook nog maar kan me er niets meer van herinneren (gebeurd wel vaker als ik “ademloos” niet kan stoppen met lezen, te snel erdoorheen ga en dan niet genoeg herinner)

    Beantwoorden
    • Mirjam

      20 juni 2016 at 10:04

      Op je 11e? Wauw! En dat te snel lezen ken ik.. Zo heb ik wel eens boeken herlezen met het vage idee dat ik het verhaal ergens van kende. Bleek dat ik het al gelezen had.

      Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren