Pagina's

Sleeping naked is green

Sleeping naked is green

Mijn vrienden noemen me nogal eens een geitenwollen sok. Dat krijg je al gauw als je geen vlees eet en je groentes bij een biologische kweker koopt. Mijn haar was ik met een biologische zeep, voor mij geen shampoo uit een plastic fles. Mijn sokken zijn overigens niet van geitenwol, maar van bamboe.

 

Groen, groener, groenst

Ik vond ook dat ik behoorlijk groen was. Totdat ik Vanessa Farquharson’s boek “Groen, groener, groenst” las. Wat blijkt? Ik ben nog maar lichtgroen. Want mijn biologische groentes komen weliswaar van een heel lokale kweker (ze zitten op 5.6 kilometer afstand, goed bezig), maar ik haal het pakket wel met de auto. Dat combineer ik dan meestal met een klusje, zo breng ik mijn lampen en kleine huishoudelijke items naar het dichtstbijzijnde punt van Wecycle. Maar toch. Ik zou het te voet kunnen doen. Mental note to self: fietsbanden oppompen. Zodra het beter weer is.

 

Sleeping naked is green

 

Al die fijne cadeautjes die ik regelmatig voor mezelf scoor op het wereldwijdeweb worden natuurlijk ook niet met de handkar gebracht. M’n boeken komen zelfs regelmatig uit de US. Natuurlijk vliegt zo’n vliegtuig niet alleen voor mijn boeken de oceaan over. En vooruit, ze zijn meestal tweedehands en in dat opzicht best verantwoord. Maar m’n ecologische voetafdruk wordt er niet kleiner van. Sterker nog, ik leef op behoorlijk grote voet. Want natuurlijk zitten die cadeautjes heel goed verpakt. In plastic. Heel veel plastic.

 

Plastic, plasticer, plasticst

Over plastic gesproken: laatst viel me in de supermarkt opeens op dat alles in plastic zit. Yoghurt in emmertjes, cherrytomaatjes in plastic bakjes, de pasta in een plastic zak. Nou kan ik natuurlijk niet alles zomaar los in m’n tas flikkeren, maar toch. En ja, alles wordt bij aankomst in de Kaza keurig in de juiste bak / zak / doos gedaan om daarna gerecycled te worden. Maar het mag wel minder. Een flink stuk. Weg groene eigendunk.

In ‘Groen, groener, groenst’ doet Vanessa Farquharson daar een flinke schep bovenop. Een jaar lang voert ze iedere dag een groene actie uit en die houdt ze de rest van het jaar vol. Sommige acties zijn klein. Zo gebruikt ze alleen nog maar veganistisch flosdraad (ja, dat bestaat blijkbaar), leest ze geen glossy magazines en doet ze ’s avonds de gordijnen dicht. Maar andere zijn vrij drastisch. Naar mijn lichtgroene mening.

 

Kan niet of wil niet?

Zo heeft ze een composthoop in de woonkamer. Okay, in eerste instantie stond dat op het balkon, maar in de winter moesten de wormen en hun huis toch naar binnen. En ze verkoopt haar auto. Daar zou ik niet aan moeten denken, geen idee hoe ik bij mijn familie en vrienden zou moeten komen. Ja, met bus en trein. En fiets en benenwagen. Dan heb ik natuurlijk wel veel meer tijd om te lezen, ik ben dan zeker twee keer zo lang onderweg. Wel jammer dat ik last van reisziekte heb. Naar buiten kijken is natuurlijk ook een optie en vast heel zen. Of ik huur of leen natuurlijk een auto, zo moeilijk is het allemaal niet. Kwestie van willen.

Dus… Als je op zoek bent naar inspiratie, dan is “Groen, groener, groenst” een mooi startpunt. Je krijgt zelfs 366 tips! Ook prettig, Vanessa Farquharson wijst nergens met het vingertje, ze geeft juist aan hoe lastig het kan voelen om groen te willen zijn. Om de juiste keuzes te maken. Want wat zijn de juiste keuzes? En hoe verstand en gevoel elkaar flink in de weg kunnen zitten. Heel menselijk en laagdrempelig dus.

Een ding is zeker: in de zomer ben ik hartstikke groen. Dan slaap ik namelijk naakt.

In het dagelijks leven is zij druk met tekst als Marketing Communications Manager, maar ’s avonds reist zij met Miss Anne en een bak thee naar verre oorden in langvervlogen tijden. Op zaterdagochtend spreekt ze audioboeken in bij Dedicon, voor mensen met een leesbeperking. Favoriete boeken zijn sprookjesachtig mooi, barsten van de ontberingen en lopen als het even kan, goed af. En de hond gaat dus niet dood! O ja, ze werkt ook nog aan haar eerste verhalenbundel.

3 Comments

  • Vlijtig Liesje

    17 mei 2016 at 08:11

    Een composthoop in de woonkamer gaat mij diverse bruggen te ver. Maar leven zonder auto lijkt me wel wat. Ik durf dat nu niet aan vanwege de kinderen en het feit dat we op het platteland wonen. Maar het lijkt me heel rustig.

    Beantwoorden
  • Trui Wellens

    17 mei 2016 at 15:27

    Bewust met het verkleinen van je voetafdruk bezig zijn, is al heel wat. Maar hoe groener hoe beter… is trouwens prachtige kleur. Nog een fijne jaardag!! X

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren