Pagina's

Metro 2033

Metro 2033 – Dmitry Glukhovsky

The year is 2033. The world has been reduced to rubble. Humanity is nearly extinct. A few thousand live on, not knowing if they are the only survivors on the planet. They live in the Moscow Metro – the biggest air-raid shelter ever built. It is humanity’s last refuge. It is a world without a tomorrow, with no room for dreams, plans, hopes. Feelings have given way to instinct – the most important of which is survival. Survival at any price. VDNKh is the northernmost inhabited station on its line and still remains secure. But now a new and terrible threat has appeared. Artyom, a young man living in VDNKh, is given the task of penetrating to the heart of the Metro, to the legendary Polis, to alert everyone to the awful danger and to get help. He holds the future of his native station in his hands, the future of the Metro – and maybe the whole of humanity.

 

Metro 2033

 

Is het een drang om mij voor te bereiden op wat gaat komen? Ben ik zo’n enorme zwartkijker? Of geniet ik gewoon van andermans ellende? Een ding is zeker, ik ben gek op dit soort verhalen. Ook al weet ik zeker dat als het ooit echt waar mocht worden ik een van de eerste slachtoffers ben, want té onhandig, té sloom en té a-sportief. Ik sta vast nog te twijfelen wat ik allemaal in moet pakken voor de schuilkelders als de bom valt. Dus lees ik dystopische boeken en droom ik een beetje weg bij een stoere survival versie van mijzelf met een soort van magische Douwe Dabbert knapzak waar alles in zit wat ik maar nodig kan hebben.

Artyom groeit op bij zijn pleegvader op metrostation VDNKh. Hij heeft al op jonge leeftijd zijn moeder verloren toen hun station werd overspoelt door een enorme rattenstroom die alles en iedereen op hun pad verwoestten. Een toevallige strijder kreeg Artyom in zijn handen gedrukt, wist met hem te ontsnappen en ontfermde zich over het jochie. Op VDNKh gaat het leven zijn gangetje, er is een fijn tentenkamp op het platform en iedereen draait diensten bij de wachtposten bij de tunnels of in het fabriekje waar ze de beste thee van het hele metrostelsel maken (van paddestoelen die goed groeien onder de grond. Paddestoelen en varkensvlees zijn de voornaamste voedingsgroepen, lekker veelzijdig!) en Artyom heeft een paar goede vrienden. Maar nare geruchten worden steeds hardnekkiger en ze hebben zelf steeds vaker te maken met rare aanvallen vanuit de tunnels. Artyom voelt zich wel eens schuldig over een streek die hij jaren geleden eens heeft uitgehaald met vrienden en is bang dat het hun schuld is dat er vreemde wezens ronddwalen in de tunnels. Als op een dag Hunter, een bekende van zijn pleegvader langskomt, krijgt Artyom van hem de opdracht om naar het befaamde station Polis af te reizen voor het geval Hunter sterft in zijn strijd tegen The Dark Ones. Artyom reist van station naar station, een reis vol gevaarlijke obstakels. Want het gevaar komt niet alleen van de onbekende krachten in de duistere tunnels, maar ook van de mensen op de stations.

‘Who’s there? Artyom – go have a look!’ Artyom rose reluctantly from his seat by the fire and, shifting the machine gun from his back to his chest, headed towards the darkness. He stood right at the edge of the lighted area and then, as loudly an threatingly as he could, he clicked the slide on his gun and shouted gruffly, ‘Stop! Password!’ He could hear quick, a strange rustle and hollow-sounding murmerings. Someone was retreating into the depths of the tunnel, frightened away by Artyom’s gruff voice and the rattling of his weapon. Artyom hurriedly returned to the fire and flung an answer at Pyotr Andreevich: ‘Nope, no one came forward. No response, they just ran off.’ ‘You idiot! You were clearly told. if they don’t respond, then shoot immediately! How do you know who that was? Maybe the dark ones are getting closer!’

Wat een gaaf concept en wat een geweldig verhaal! Maar we hebben het hier zeker niet over een pageturner. Manlief verzekerde mij een fantastisch boek dus ik was vastberaden om het uit te lezen. Het is een hoogst origineel verhaal in één van mijn favoriete genres, dat kon toch niet mis gaan? En toch heb ik voor elk hoofdstuk moeten knokken. Ik probeerde af te wisselen met luchtiger leesmateriaal, maar die Metro liet me gewoon niet los. Dus las ik hooguit 25 pagina’s per dag in plaats van de 150 die ik normaal weg werk. Was het al die moeite wel waard? Ja zeker! Want elke reis van Artyom door een tunnel naar een volgend station is een verhaal op zich. Een goed verhaal, maar dat is ook de reden dat de vaart er soms wat uit gaat. Dat, en al die Russische metro namen. Dan zit hij weer op station Huppeldeskaya of Gobbledegookskaya en ik maar op die rotkaart achter in het boek zoeken waar hij nu weer uithangt. De enige metrosystemen die ik ken zijn die van Londen, Parijs, Amsterdam en New York dus ik had al snel een plaatje in mijn hoofd van hoe die tunnels er uit moesten zien. Omdat ik toch een beter beeld wilde in verband met al die voor mij onuitspreekbare namen zocht ik eens wat info op over de metro van Moskou. Mijn mond viel open van verbazing, klik hier maar eens even, je weet niet wat je ziet! Het gaf het boek meteen een hele nieuwe dimensie. De vraag is natuurlijk of Artyom zijn einddoel haalt, maar ik doe niet aan spoilers. Ik zeg alleen dat de body count hoog is. Zo hoog dat ik me afvraag hoe er in vredesnaam nog mensen over zijn in die tunnels.

 

De schrijver:

Dmitry Glukhovsky is een Russische journalist en schrijver. Op zijn 18e begon hij aan Metro 2033 en publiceerde het boek gratis op zijn website waar het een soort interactief experiment werd. Metro 2033 werd uiteindelijk een bestseller in binnen- en buitenland en er is een zeer succesvolle game van gemaakt. Glukhovsky schreef twee vervolgdelen; Metro 2034 en Metro 2035, waarvan de laatste alleen nog verkrijgbaar is in het Russisch.

Tineke Luimstra. Leest over verwoeste werelden, moord en doodslag, lang geleden, vreemde wezens, knusse Britse dorpjes en stoere vrouwen. Droomt over reizen langs de mooiste bibliotheken ter wereld en haar eigen piepkleine, tweedehands boekwinkel. Heeft meer boeken dan geld, dus is eigenlijk rijker dan een miljonair. Life is pretty much perfect!

4 Comments

  • Anoniem

    14 mei 2016 at 08:25

    Nemen jullie altijd de kaart er bij tijdens het lezen? Hoe doen andere lezers dat? Mijn uitgangspunt is, dat het verhaal zelf je mee moet kunnen nemen. Het stoort me wanneer ik een plattegrond nodig heb om te kunnen begrijpen wat er gebeurt.

    Beantwoorden
    • Ogma

      14 mei 2016 at 18:53

      Ik houd wel van kaartjes en stambomen en dat soort dingen. Ik zoek ook vaak nog achtergrond info op of check historische feiten, ga foto’s van schilderijen of plaatsen/gebouwen bekijken. Elke gek zijn gebrek enzo 😉

      Beantwoorden
  • Marcia

    16 mei 2016 at 11:42

    Ik nam dit boek onlangs mee uit de bibliotheek, maar helaas moest hij alweer terug voordat ik er in kon beginnen.. Hopelijk kan ik hem binnenkort een tweede kans geven, want Metro 2033 klinkt echt awesome!

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren