Pagina's

hoe smaken veranderen

Hoe smaken veranderen (en De Grijze Jager)

Die van mij is verslaafd. Niet aan roken, drinken of gokken, want dat doet ‘ie allemaal niet. Dat ene incidentele halve staatslot koop ik ook al zelf. Nee, die man van mij is totally hooked aan De Grijze Jager.

 

hoe smaken veranderen

 

Bijzonder vind ik hoe je smaak kan veranderen. Mijn liefhebbende echtgenoot las vroeger (nog voor mijn tijd) graag James Rollins en Stieg Larsson en dergelijke. Daarnaast las hij met plezier van die forensische boeken, waarin moorden en ander moois zo plastisch mogelijk worden beschreven. Vond hij toen ontspannen en interessant. Tegen de tijd dat wij elkaar leerden kennen deed hij dit al niet meer. Hij las nog wel David Baldacci en de Jack Reacher reeks. Je weet wel, van die mannenthrillers, over stoere kerels die met veel vrouwen het bed delen, niet te beroerd zijn de bad guys goed in elkaar te rossen, een borsthaartje hier en daar niet schuwen. Van die types die van het ruwe bolster, blanke pit zijn hun beroep hebben gemaakt. Dat soort boeken.

We kennen elkaar nu ruim een half decennium en ik heb zijn smaak door de jaren heen zien veranderen. Hij is al een tijd op David Baldacci uitgekeken, kon hij de concentratie niet meer voor opbrengen. Lee Child en zijn Jack Reacher waren tot voor kort nog wel favoriet. Ik heb hem het laatste boek zien lezen en gemerkt dat hij van slag was toen het boek uit was. Het was namelijk nog steeds spannend en meeslepend om te lezen, maar eindigde zo naar dat hij het gewoon niet leuk meer vond. Vieze smaak in je mond na afloop, dat idee.

Manlief had er zo genoeg van dat hij verklaarde alleen nog maar strips te willen lezen. Hij vulde zijn voorraad Asterixen en Guusts Flaters aan en hij kreeg een leuke lading Thorgals cadeau, daar zou hij het voorlopig mee doen. Tot hij uit de boekenkast een van mijn Grijze Jagers ter hand nam. Hij begon te lezen en vond het wel aardig. Ik waarschuwde hem: ‘Als je over de helft bent van het eerste boek, dan kun je ‘m niet meer wegleggen, hij wordt steeds beter. ’ Hij las door met een ‘Nou, dat zien we nog wel’ blik, maar al snel hoorde ik hem verzuchten: ‘Dit is echt leuk!’

Dat eerste boek las hij in twee dagen, nummer twee de dag erna. Hij wilde ook niet gestoord worden tijdens het lezen, want het werd te spannend. Toen het boek uit was legde hij ‘m neer en liep direct naar de boekenkast voor deeltje drie. ‘Ja, nou gaat Halt ‘m natuurlijk zoeken, nou moet ik wel verder!’, was de motivatie.

Ik kan daar blij van worden. Iets moois delen met een geliefde. De Grijze Jager boeken zijn een serie van twaalf delen die zich lang geleden, in een soort parallel verleden, afspelen. Er is spanning, avontuur, maar nooit wordt het te erg, te naar. Je zit wel constant op het puntje van je stoel, en raakt betrokken bij alle personages. Mijn lieve vader kocht de hele reeks (deel voor deel, niet in 1 keer uiteraard) aanvankelijk voor mijn oudste dochter die toen twaalf was. Het is namelijk een kinderboek, bedoeld voor (jongens?) mensen vanaf een jaar of elf, twaalf. Zij vond er niets aan, en dus begon ik te lezen. Na de eerste zes hoofdstukken van dat eerste deel kon ik het boek niet meer wegleggen. Ik was zo enthousiast dat mijn vader, begin zeventig was de beste man op dat moment, de boeken weer terug vroeg om ook te lezen. En nu dus mijn man. Hij vertelde me dat een paar jaar geleden, toen hij longontsteking had met zeer hoge koorts, hij koortsdromen van dementors, die nare wezens uit de Harry Potter boeken, kreeg. Dit verpestte voor hem de Potter reeks. Wat hij nu met de Grijze Jager heeft lijkt op zijn aanvankelijke potterliefhebberij. Alleen is het in de Grijze Jager wereld allemaal net iets minder plastisch en gemeen. Een kinderboek, ja, maar wel een waar volwassenen ook intens van kunnen genieten.

Nee, in dit huis geen forensische detectives meer. Wij houden het bij de Grijze Jager. Wel zo gezellig, samen op de bank.

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

6 Comments

  • Min of meer

    19 april 2016 at 07:56

    Ja de Grijze Jager is heel verslavend! Je weet vast al dat er ook een nieuw deel is verschenen onlangs, over de jonge jaren van Halt? Het toernooi van Gorlan.
    Ik heb de andere serie van deze schrijver ook gelezen – Broederband – maar die vond ik iets minder.

    Beantwoorden
  • Lies

    19 april 2016 at 08:39

    Ik ken de Grijze Jager reeks niet, maar zoals jij erover schrijft lijkt het me leuk om ze te lezen. Ik wil dus graag meedoen aan de give away.

    groeten Lies

    Beantwoorden
  • Jolanda

    19 april 2016 at 09:35

    Wat leuk! Mijn zoon heeft de boeken maar ik had niet bedacht om ze zelf te gaan lezen. Of misschien kan het manlief ook wel bekoren, die valt met zijn hardwerkende bestaan bijna boven elk boek in slaap. Ik denk dat ik het maar stiekem in zijn koffer stop wanneer we met vakantie gaan (als zoonlief het dan maar niet verraadt…..).

    Beantwoorden
  • Monique Fuchs

    20 april 2016 at 11:05

    Ik heb de grijze jager nog niet gelezen en ken hem ook niet , maar zo mooi als het beschreven wordt , lijkt het me een interessant boek. Het is ook weer een nieuw genre, dan wat ik normaal lees, daarom wil ik het graag lezen
    grt Monique

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren