Pagina's

Harry Potter en ik deel 2

Harry Potter en ik – deel twee

Een tijd geleden schreef ik over mijn alsmaar ambivalenter wordende verhouding met de heer Potter, u weet wel, van die boeken. Ik schreef toen dat ik (het zal een soort plichtsbesef zijn, ik weet het niet) door wilde zetten met deel vijf uit de Potter reeks (Harry Potter en de Orde van de Feniks) en dat heb ik gedaan.

 

Harry Potter en ik deel 2

 

Doorzettingsvermogen, dat is wat ik getoond heb bij het lezen van dit vijfde boek… Bij de eerste vier boeken had ik mezelf op een rantsoen gezet van 25 tot 50 bladzijden maximaal per dag, omdat ik de verhalen zo tof vond dat ik het boek niet te snel uit wilde hebben, ditmaal was het precies andersom. Ik stelde mezelf een doel van een zo groot mogelijk aantal bladzijden per dag, om dat verdraaide ding (663 bladzijden!!!!) maar zo snel mogelijk uit te krijgen. Makkelijk was het niet. Geworsteld heb ik, mezelf opgevreten. Frustratie, mensen, frustratie! Mopperend en figuren vervloekend heb ik doorgezet. Volgens de door mij zeer gewaardeerde hoofdredacteur van dit schone blog zou het het waard zijn, en haar geloof ik blind, dus las ik door. Zonder enig plezier, met samengeknepen billen en een rode kop van kwaadheid, dat wel. Mijn echtgenoot zat hoofdschuddend naast me op de bank te verzuchten dat hij wel een raar mens getrouwd was, (heeft ‘ie gelijk in) maar ik ging door. Waar alle frustratie vandaan kwam wilt u weten? Kijk, de echte wereld is gevuld met hufters en eikels en klojo’s en onrechtvaardigheid en schoonheid en een paar leuke, lieve mensen die het allemaal te doen maken. Als ik een boek lees wil ik ontsnappen aan gemeenheid en onrechtvaardigheid. Ik wil niet lezen over mensen van ministeries die van overheidswege totaal onredelijke en slechte dingen beslissen over een goede school. Ik werk in het onderwijs, dat maak ik in het echte leven al teveel mee!

Ik wil niet lezen over een jongen die zijn ouders al verloren heeft, die wordt uitgekotst door mensen, beschuldigd van dingen die hij niet heeft gedaan, die het zwaar heeft en daar djeksjit voor terug krijgt. Volgens mijn hoofdredacteur zou ik de ogen uit mijn hoofd gaan janken, maar zou het het waard zijn. Ik jankte alleen van woede en frustratie. En toch las ik door, ja. Waarom? Omdat ik wilde dat ze gestraft zouden worden, al die hufters en eikels. Die vrouw van het ministerie die de boel over nam? Die inktloze ganzenveer rectaal ingebracht. Dat wilde ik lezen. Draco? Dood moest ie. Met zijn rotopmerkingen over Harry, al vijf boeken lang. Met zijn racistische gezever over modderbloedjes. Niks verbroedering, maar gewoon harstikke morsdood. Na eerst een fijne cruciatospreuk, dat spreekt voor zich. Even voor de duidelijkheid: ik ben in het dagelijks leven een gewone vrouw, pacifistisch aangelegd zelfs, die boeddhistisch wil leven. Dit is wat Harry Potter en De Orde van de Feniks met mij deed. Dankjewel, JK.

Uiteindelijk bereikte ik het einde van het boek. En ja *spoileralert* het komt weer goed. Natuurlijk. Maar goed genoeg om mijn moordlustige neigingen te compenseren? Neen. Ik vind het gewoon niet eerlijk, en daar kan ik niet tegen. De Orde van de Feniks is dan ook met afstand mijn minst favoriete van de reeks. Maar ik kreeg ‘m uit, en ik had best zin in de volgende. Da’s al mooi.

Harry Potter en de halfbloed Prins was nu net het enige deel dat ik nog niet tweedehands had gevonden, dus dat gaf me een kleine adempauze. Tegelijkertijd wilde ik ervan af zijn, deze klus. Dus deed ik iets wat ik normaal nooit doe: ik leende het boek. Deel zes was een verademing na die feniks. Ja, nog steeds duister en het bloed spat je om de oren (mij wat te plastisch, al die gebroken neuzen) en ik was al op de hoogte van het naarste dat in het boek gebeurt (wees niet bang, mocht je een Harry newbie zijn: ik verklap niet te veel), maar het was weer een terugkeer naar het leesplezier. Pak van mijn hart. Omdat ik het vervelende dat er in dit zesde boek gebeurt van te voren al wist, kwam het niet hard aan, maar voor wie het niet wist, kan ik me goed voorstellen dat het je raakte. Wat er wel gebeurde, was dat ik na het lezen over Harry in zat. Hoe moest dat nou het volgende jaar? Arme jongen, helemaal in z’n eentje. Noem me gek, maar ik heb er oprecht een nacht slecht van geslapen. I’m weird like that.

Toen was het dus tijd voor het laatste, zevende deel uit de reeks: het einde in zicht. Harry Potter en de Relieken van De Dood. En zo snel mogelijk ook, de spanning werd te groot. Ik was bereid me ziek te melden voor mijn werk (theoretisch gezien, praktisch zou ik dat natuurlijk nooit doen, maar even om de ernst van de situatie te benadrukken.) Elk vrij momentje pakte ik om nummertje zeven door te werken. Ik had ‘m aanvankelijk alleen in het Engels, maar omdat ik de andere zes in het Nederlands had gelezen, wilde ik de reeks ook in het Nederlands afmaken. Ik deed daarom iets wat ik nog minder vaak doe dan een boek lenen: ik ging naar de boekwinkel om het boek nieuw te kopen. Twintig hardverdiende euries besteedde ik aan dit goede doel.

Zodra ik was begonnen werd duidelijk dat het niet zo lekker weg las als het voorgaande deel en er al snel lichte frustraties zich begonnen te manifesteren. Ik vond het maar niets dat ze niet naar Zweinstein wilden gaan, en van die nare gevechten direct aan het begin van het boek, daar hou ik gewoon niet zo van. Toch, al waren die relieken niet direct zo pakkend als de Halfbloed Prins (en de Steen der Wijzen, de Gevangene van Azkaban, en de Vuurbeker, want deze vier zijn echt mijn favorieten binnen de serie), het was ook geen gevecht zoals bij die vermaledijde feniks. Zo rond de helft van het boek werd het potdopie steeds spannender ook. En aan het einde werd het zelfs een heel klein tikje briljant. Zoals alle losse eindjes bij elkaar komen… Verdraaid goed gedaan van die Rowling. Echt heel goed.

Dus. Doel bereikt, alles uit. Was het het waard zoals mij werd voorgehouden? Uiteindelijk wel. Harry Potter en de Orde van de Feniks blijft als gezegd mijn minst favoriete, de enige die ik niet per se hoef te herlezen. Maar de reeks als geheel is fenomenaal. Huilen hoefde ik niet (hoewel.. in het laatste boek kreeg ik wel vochtige ogen toen – ik hou het bewust zo vaag mogelijk, om er geen spoiler van te maken- iets weer werd goed gemaakt), maar ik was met heel mijn lijf en leden betrokken tijdens het lezen. Heb na het laatste boek opnieuw dromen gehad waarbij ik dit keer foutloos alle spreuken wist te reproduceren. Zo betrokken zijn bij een boek, dat heb ik nog niet heel veel vaker beleefd, en was bijzonder om mee te maken.

Ben ik dan nu helemaal klaar met die pokke Potter? Ehm, nee. Er liggen in mijn kast nog twee kleine boekjes uit de “Hogwarts bibliotheek”, waaronder een boekje over quidditch (ofwel zwerkbal) door de eeuwen heen. Dan heb ik nog een Engelstalig teacher’s resources book over de eerste drie delen en ik heb alle boeken in de reeks in het Engels. Ga ik ook allemaal nog lezen. En de eerste van die Engelse ga ik voorlezen op mijn werk (docent Engels op een voortgezette vrijeschool.) Dan de films nog… Nee, voorlopig is mijn scharrel met Harry nog lang niet ten einde!

Lezen jullie de boeken nog wel eens terug?

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

3 Comments

  • Wieneke

    16 april 2016 at 08:21

    Vorige zomer heb ik de hele serie (ik heb de boeken in het Engels, want dat vind ik nou eenmaal leuker) herlezen. Dan pas valt je op dat het steeds meer sinister wordt. In het begin waren er nog heel veel grappige dingen, maar vooral in de laatste twee is er weinig te lachen. Het is briljant gedaan. De films vond ik ook allemaal goed. Niet alleen qua schitterende effecten maar ook qua acteerkunde. Ik denk dat we hier toch te maken hebben met pure klassiekers.

    Beantwoorden
  • Jantine

    16 april 2016 at 10:22

    Ik heb ze een paar keer herlezen, maar merkte de laatste keer wel dat ze hun magie begonnen te verliezen voor mij. Door ‘The Goblet of Fire’ kwam ik nauwelijks meer heen, en de drie delen die daarna kwamen heb ik nog niet weer opgepakt. Ik durf niet meer 🙁

    Harry Potter heeft wel een enorm belangrijke rol gespeeld in het Engels gaan lezen voor mij, dus speciaal blijven de boeken zeker. Ik kan er alleen niet meer zo van genieten als ik tien tot vijftien jaar geleden deed.

    Beantwoorden
  • Astrid

    17 april 2016 at 09:51

    Ik ben ze nu aan het herlezen zelf. Ooit allemaal gelezen en daarna de films tig keer gezien. Dus werd tijd voor herlezen! In het Engels. Nu aangekomen bij deel 5 en ik denk dat dit mijn favoriet is tot nu toe. Of 4, lastige keuze.

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren