Pagina's

The Nightwatch Sergei Lukyanenko

The Nightwatch – Sergei Lukyanenko

Walking the streets of Moscow, indistinguishable from the rest of its population, are the Others. Possessors of supernatural powers and capable of entering the Twilight, a shadowy parallel world existing in parallel to our own, each Other owes allegiance either to the Dark or the Light. The Night Watch, first book in the Night Watch Trilogy, follows Anton, a young Other owing allegiance to the Light. As a Night Watch agent he must patrol the streets and metro of the city, protecting ordinary people from the vampires and magicians of the Dark. When he comes accross Svetlana, a young woman under a powerful curse, and saves an unfledged Other, Egor, from vampires, he becomes involved in events that threaten the uneasy truce, and the whole city…

 

The Nightwatch Sergei Lukyanenko

 

Stiekem omring ik mij al jaren met leesfreaks en boekennerds. Bijna al mijn vrienden en vriendinnen lezen graag. Sterker nog, ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die niet van lezen houden. Is dat uberhaupt wel mogelijk? Dan is het ook nog zo dat al die vrienden en vriendinnen best wel een goede smaak hebben, als ik een leestip krijg van hen dan kan dat bijna niet mis gaan. En er was dus iemand behoorlijk enthousiast over The Nightwatch. Ik dring ook altijd mijn favorieten bij anderen op en ik ging dus an die arbeit (ik vind eigenlijk dat ik nu een professioneel lezer ben, dus lezen is werken, heel vervelend maar niet heus).

De wereld is vol met vampiers, shapeshifters, heksen, tovenaars en mensen met bovennatuurlijke krachten die de balans tussen goed en kwaad proberen te handhaven. The Light Ones en The Dark Ones. Anton is een Light One, een good guy, en werkt voor The Nightwatch. De slechterikken werken bij The Day Watch en de twee organisaties houden elkaar voortdurend in de gaten. Dankzij een oud pact is er vrede tussen de twee partijen, maar er is toezicht nodig om er voor te zorgen dat beide Watches zich aan de regels houden. Anton is eigenlijk geen veld agent, maar hij werkt op kantoor, totdat hij op een dag door de grote baas op een missie wordt gestuurd. Hij red een jongen die nog niet weet dat hij ook een van The Others is, stuit op een vrouw met grote krachten en belandt uiteindelijk als strategisch pion in een nieuwe oorlog tussen goed en kwaad. Waarbij goed en kwaad toch niet zo zwart wit zijn als je zou denken.

I slid across to thee spiral staircase. All the fury I’d felt on my way here – the determination to kill or, more likely, be killed – had disappeared. I’m sure at some point during a battle a soldier enters a state of icy calm, the same way a surgeon’s hands stop trembling when the patient starts dying on the operating table. What possible variants have you provided for Zabulon? I start thrashing about in the nets closing in around me, and the commotion attrachts Light Ones and Dark Ones, all of them and especially Svetland? That one’s out. That I give myself up or get caught and then the long, slow, exhausting trial starts, concluding in a frenzied outburst by Svetlana and the tribunal? That one’s out. I start a fight with your field headquarters operatives and kill them all, but end up trapped a third of a kilometer above the ground, and Svetlana comes dashing to the tower? That one’s out. I take a stroll around the field headquarters and figure out that no one there knows anything about the Maverick, and try to play for time? That’s a possibility.

Ik ben nogal verwend als het op fantasy aankomt. Katherine Kerr, Robin Hobb, David Eddings en George R.R. Martin hebben de lat voor mij heel erg hoog gelegd. Net zoals Jolanda Lichthart een Cadfaelmeetlat heeft heb ik een Hobb/Kerr/Eddings/Martin meetlat.

Zo ook The Nightwatch. Het Russische perspectief en het verhaal zijn origineel en verfrissend. De stijl daarentegen kon mij slecht bekoren, mooi proza is het zeker niet. Of zou dat aan de vertaling liggen? Helaas is mijn Russisch “een beetje roestig” en kan ik dat dus ook niet onderzoeken. Wat ik mis is de samenhang en het grote geheel in dit verhaal. Het rammelt en loopt stroef. Nergens werd het meeslepend, spannend of wekte het sympathie op voor de personages. Het meest interessante gedeelte vond ik het stuk waarin Anton van lichaam wisselt met een vrouwelijke collega. De observaties die hij doet over hoe vrouwen de wereld beleven en hoe er met hen wordt omgegaan zijn de grappigste stukken uit het boek. Het was voornamelijk erg veel moralistisch gebabbel over goed en kwaad en weinig actie. Ik houd ervan om als ik niet aan het lezen ben (vrijwillig of onvrijwillig) dat mijn gedachten afdwalen naar mijn boek, het gevoel dat ik door MOET gaan, dat ik probeer zoveel mogelijk tijd vrij te maken om verder te lezen en dat als ik zit te lezen het huis om mij heen in kan storten zonder dat ik daar iets van merk. Op geen enkel moment heb ik dat bij The Nightwatch beleefd, maar ik had ook niet het idee dat ik mijn tijd zat te verdoen. Want ik snap zelf ook wel dat bijna alles schraal afsteekt naast mijn favorieten. Dat ik onrealistische verwachtingen heb en dat boeken die minder goed zijn dan de Deverry Saga, de verhalen over Fitz & The Fool en The Belgariad nog steeds erg vermakelijk kunnen zijn. En even heel eerlijk hè, die George R.R. Martin valt in de laatste delen toch ook wel erg in herhaling; hoppa, weer een personage dood! The Nightwatch, voor de urban fantasy fan die niet zo kieskeurig en snobbig is als ik waarschijnlijk best te pruimen dus.

De schrijver:

Sergei Lukyanenko is een Russische schrijver, woonachtig in Moskou. Deze stad is ook de setting voor zijn fantasy serie over The Nightwatch, er zijn inmiddels 5 delen uitgebracht. Oorspronkelijk is Lukyanenko psychiater, maar in de communistische Sovjet Unie werd het door de lange lonen voor hem onmogelijk om hier nog de kost mee te verdienen. Hij ging zich richten op schrijven en is inmiddels uitgegroeid tot een van de meest populaire fantasy schrijvers in Rusland. De eerste twee delen van de serie The Nightwatch en The Daywatch zijn verfilmd en werden Russische block busters. Door de gespannen verhoudingen tussen Rusland en Europa zijn er nog maar drie delen in het Nederlands vertaald. In het Engels zijn alle vijf de delen wel te lezen. 

Tineke Luimstra. Leest over verwoeste werelden, moord en doodslag, lang geleden, vreemde wezens, knusse Britse dorpjes en stoere vrouwen. Droomt over reizen langs de mooiste bibliotheken ter wereld en haar eigen piepkleine, tweedehands boekwinkel. Heeft meer boeken dan geld, dus is eigenlijk rijker dan een miljonair. Life is pretty much perfect!

Geef een reactie

Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren