Pagina's

De poort van vuur door Steven Pressfield

Judge a book by its cover

Hoe kiezen jullie een boek uit? Op basis van de kaft, of de titel? Gaan jullie altijd voor een bekende schrijver of zijn jullie ook bereid een onbekende schrijver een kans te gunnen? Onbekend is natuurlijk relatief, ik heb wel eens schrijvers ‘ontdekt’ die zo ongeveer de grootsten der aarden waren. Ach ja.

Zo was ik weer eens in de plaatselijke kringloop. Nou is kringloop een te groot woord. Een lokale non-profit organisatie heeft een aantal maanden een pand in het centrum. Gehuurd, denk ik. Maakt ook niet uit. Het staat volgepropt met troep en boeken. Om 100% zeker te weten dat ik niets misloop, loop ik iedere keer toch weer alle gangen door. Terwijl ik heus wel weet dat er voor mij niets te halen is. Tot ik in de boekenhoek kom! Daar begint altijd mijn hart een stukje sneller te kloppen. De boeken lopen niet hard, ik herken de meeste van mijn eerdere bezoekjes. Fotografisch geheugen, hè?

Niet erg, zo blijven de echte vondsten voor mij bewaard. John Grisham en Miss Shopalicious mogen blijven, ik kom voor de parels. Alles staat door elkaar, je hebt mazzel als je iets vindt van je favoriete auteur. Niet dat ik die nog echt heb, ik ben tegenwoordig een echte omnivoor. Voorheen was dat anders. Zo vond ik de boeken van Isabel Allende geweldig. In het verleden moest en zou ik al haar boeken hebben, meteen de eerste druk. Na een paar teleurstellingen hoeft dat niet meer zo nodig, ik wacht wel even. Mijn boekenkast is geduldig. Maar goed, de boeken in deze kringloop dus. De vorige keer vond ik een boek over Zen-Koans tussen de streekromans. Goed zoeken loont!

En ja hoor, deze keer ook weer. Nu viel mijn oog op “De Poort van Vuur” van Steven Pressfield. Iemand ooit van gehoord? Ik niet. Voor meer info, kijk hier. Waarom dit boek? Geen idee. De kaft is niet bijzonder, de titel is wel okay, maar ook niet heel erg in het oog springend. Toch pakte ik het op, las er een stukje in en… lekker! Teruggezet, want: niets nodig. Ik heb nog plenty. Wat ik daar dan deed, vraagt U zich af? Tja, de opbrengst gaat naar het goede doel. Ik stond daar uiteraard niet voor mezelf. 😉 Op de een of andere manier ging m’n hand weer naar het boek. Een historische roman, daar houd ik ook wel van. Het nuttige met het aangename verenigen, zeg maar. Toen bleek dat ik met de diepte-investering van maar liefst een hele euro ook meteen twee maaltijden voor een kind in Afrika kocht, mocht “De Poort van Vuur” mee naar huis. Meteen begonnen, natuurlijk! Is er iemand die een nieuw boek kan laten liggen? Ik niet, hoor.

 

De poort van vuur door Steven Pressfield

 

En het was geweldig! Genieten. Sinds ik afgelopen zomer met Homeros menig slapeloze nacht doorbracht, ben ik helemaal fan van boeken over de oudheid. Dat was ik al, maar dankzij Homeros is mijn liefde voor de Grieken met hun lange haren nog groter geworden. Vooruit, Brad Pitt in Troy heeft ook enigszins bijgedragen. “De Poort van Vuur” gaat over de Spartanen, de Grieken met hun geweldige vechtlust en ijzeren discipline en de slag om Thermopylai. Driehonderd (ja echt, 300) Spartanen hielden daar een leger van honderdduizenden Perzen tegen. Behoorlijk indrukwekkend, nietwaar? Ze offerden zichzelf op, zodat de rest van het Griekse leger op kracht kon komen en zo de Perzen verslaan. Door Homeros was mijn zwakke maag behoorlijk gewend geraakt aan ingewanden die aan lansen gespietst worden, doorgesneden halzen en ogen die uit hun kassen hangen. Homeros blijft echter veel meer beschouwend, Steven Pressfield maakt helden van zijn hoofdrolspelers met wie je wel mee moet leven. Knap gedaan! Ik heb er een nieuwe favoriete schrijver bij.

In het dagelijks leven is zij druk met tekst als Marketing Communications Manager, maar ’s avonds reist zij met Miss Anne en een bak thee naar verre oorden in langvervlogen tijden. Op zaterdagochtend spreekt ze audioboeken in bij Dedicon, voor mensen met een leesbeperking. Favoriete boeken zijn sprookjesachtig mooi, barsten van de ontberingen en lopen als het even kan, goed af. En de hond gaat dus niet dood! O ja, ze werkt ook nog aan haar eerste verhalenbundel.

4 Comments

  • Vlijtig Liesje

    5 april 2016 at 07:40

    Ik beoordeel een boek best wel op de cover vrees ik. En vervolgens lees ik de flaptekst. Dit boek zou ik niet nemen, omdat het genre me niet aanspreekt. En dat meen ik allemaal te halen uit de overigens prachtige cover…

    Beantwoorden
  • Wieneke

    5 april 2016 at 09:10

    Nee, de cover interesseert me nooit zo, maar ik heb heel veel aan blogland alwaar ik recensies lees over boeken. Heel vaak ga ik zo’n boek dan ook lezen en bijna nooit word ik teleurgesteld. Ben nu bezig met de Opwindvogelkronieken van de Japanse schrijver Haruki Murakami. ‘t Is een dikke pil, maar het leest erg vlot weg. 😉

    Beantwoorden
  • Helena

    5 april 2016 at 11:57

    Het liefst lees ik middenin ergens een halve bladzijde. Ben ik gegrepen door schrijfstijl of inhoud den gaat het boek mee ( bij de kringloop he). Helena.

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren