Pagina's

The Handmaid's Tale Margaret Atwood

The Handmaid’s Tale – Margaret Atwood

The Republic of Gilead offers Offred only one option; to breed. If she deviates, she will, like all dissenters, be hanged at the wall or sent out to die slowly of radiation sickness. But even a repressive state cannot obliterate desire – neither Offred’s nor that of the two men on which her future hangs.

 

The Handmaid's Tale Margaret Atwood

 

Ergens in 2014 kwam ik een lijst tegen met de allerbeste boeken ooit geschreven. Daar begon het al een beetje, de drang om professioneel lezer te worden, iets te doen met mijn passie en meest ontspannende bezigheid. Ik mediteer niet, ik lees. Het enige wat misschien nog ontspannender is dan lezen is douchen. Degene die er voor zorgt dat ik die twee activiteiten kan combineren zonder failliet te gaan aan de waterrekening, mag mij alles vragen wat zijn of haar hartje begeert. (Oeh gevaarlijk, heb ik dan niks geleerd van Katherine Kerr en haar Deverry saga? Ik werk nog wel aan een disclaimertje.) Enfin, die lijst met boeken dus. Ik heb hem nog niet uit, ook al is het inmiddels 2016. Er staan namelijk maar liefst 623 boeken op, dat is weer eens wat anders dan een “De 10…” lijstje. Laten we er van uit gaan dat ik er al een stuk of 150 heb gelezen voordat ik van de lijst had gehoord. Als ik in twee jaar tijd gemiddeld een boek per week zou hebben gelezen, dan zouden er nóg 369 boeken over zijn die ik af moet werken. Houd die 52 boeken per jaar aan, dan zou ik er nog iets meer dan 7 jaar over doen om alles te lezen. Tel daar nog maar een paar jaar bij op, want ik heb niet alleen maar van die lijst gelezen. Ben je gek, heel veel is niet om dóór te komen. (“Best books ever” betekent niet per sé dat het om aangenaam leesvoer gaat, het kan ook gaan om belangrijke boeken, of controversiële boeken.) Madame Bovary legde ik bijvoorbeeld na een paar pagina’s weer aan de kant, blugh wat was dat saai. Moby Dick mag dan de favoriet van manlief zijn, geef mij de Geronimo Stilton versie van mijn dochter maar, dat schiet tenminste een beetje op. “Staan er dan wel mooie boeken op die lijst dan? ” hoor ik jullie denken. Jazeker! Zo vond ik Lolita, Of Mice and Men, Catcher in the Rye, Brave New World, Lord of the Flies en The Great Gatsby prachtig. Net zoals The Handmaid’s Tale van Margaret Atwood. En daar wil ik het vandaag met jullie over hebben.

De Verenigde Staten bestaan niet meer. Na een revolutie vol chemische oorlogsvoering, is nu de macht in handen van de Christelijk sektarische Republiek van Gilead. De Republiek heeft een bijzondere manier bedacht om met de dalende geboortecijfers om te gaan. Vrouwen die in het verleden hebben bewezen vruchtbaar te zijn kunnen kiezen voor een leven als dienstmaagd. Het alternatief is verbanning naar de koloniën, waar de vervuiling levensgevaarlijk is geworden en de levensverwachting zeer kort is. Offred (haar echte naam blijft een mysterie) kiest voor het eerste. Als dienstmaagd wordt zij geplaatst bij een hoge officier en zijn bittere vrouw, waarbij haar belangrijkste taak is om samen met hem een kind te verwekken in een sterk gecontroleerd en denigrerend ritueel. Haar leven bestaat uit haar lichaam in de perfecte conditie houden voor deze belangrijke taak. Speciale oefeningen, een speciaal dieet, speciale handelingen rond hygiëne en regelmatige controles door een arts. Af en toe mag zij het huis verlaten om boodschappen te doen, nooit alleen, maar altijd samen met een andere dienstmaagd. De regering roept dat zij de wereld beter hebben gemaakt voor vrouwen, veiliger, zonder verkrachtingen en denigrerende zaken als porno. Maar ondertussen is het verboden voor vrouwen om te lezen en zijn al hun rechten ingetrokken. Offred denkt terug aan haar bestaan vóór de revolutie, toen zij nog een man en kind had. Aan haar studietijd en haar beste vriendin en hoe alles is veranderd. Hoe zij en de andere vrouwen gehersenspoeld werden tijdens hun opleiding als dienstmaagd. Zal zij zich ooit kunnen bevrijden van dit totalitaire, overheersende regime?

My presence here is illegal. It’s forbidden for us to be alone with the Commanders. We are for breeding purposes: we aren’t concubines, geisha girls, courtesans. On the contrary: everything possible has been done to remove us from that category. There is supposed to be nothing entertaining about us, no room is to be permitted for the flowering of secret lusts; no special favors are to be wheedled, by them or us, there are to be no toeholds for love. We are two-legged wombs, that’s all: sacred vessels, ambulatory chalices.

Waar The Children of Men en The Road mij als persoon grepen, deed The Handmaid’s Tale dat als vrouw. Bij mijn strot. Genadeloos! In de dagen dat ik aan het lezen was, liet het me niet los en liep ik regelmatig met een blok beton in mijn maag. De eerste paar bladzijden was ik verward. Wat is dit? En waar en wanneer is dit? De tegenwoordige tijd wordt afgewisseld met flashbacks waardoor langzaam maar zeker duidelijk wordt wat er is gebeurd en het contrast is schokkend. Het is nog niet zo lang geleden dat vrouwen zich hebben vrijgevochten en hoewel we een aantal feministische golven achter de rug hebben worden vrouwen nog steeds niet overal gelijkwaardig behandeld. Maar de Republiek van Gilead maakt het wel erg bont, het niveau van onderdrukking gaat denk ik verder dan ooit in de geschiedenis van de westerse wereld. En het erge is, het zou nu zo maar kunnen gebeuren. Dit is een belangrijk boek! Ga het lezen! En leg maar vast iets vrolijks klaar om daarna te lezen, Good Omens of een feel good chicklit (iieeuuuuwwww) voor mijn part, want na afloop kan je wel een opkikkertje gebruiken.

De schrijfster:

Margaret Atwood is een Canadese schrijfster en na wat onderzoek naar haar werk en leven ben ik tot de conclusie gekomen dat wat je persoonlijk mening over haar ook is, ze is een fascinerend mens! Niet alleen schreef ze enorm veel fictie, non fictie en poëzie, ze is ook de uitvinden van The LongPen, een apparaat waarmee je via je tablet of pc overal ter wereld in inkt kunt schrijven. Haar werk zit vol met moeilijke en belangrijke vraagstukken over politiek, mensenrechten, feminisme en het milieu om er maar een paar te noemen. Een van de vele prijzen die ze heeft gewonnen is de Arthur C. Clarke award voor The Handmaid’s Tale. Dit is de prijs voor de beste science fiction, al zegt ze zelf dat The Handmaid’s Tale geen science fiction is maar speculative fiction, geen outer space talking squids, maar iets wat nu zou kunnen gebeuren. 

Tineke Luimstra. Leest over verwoeste werelden, moord en doodslag, lang geleden, vreemde wezens, knusse Britse dorpjes en stoere vrouwen. Droomt over reizen langs de mooiste bibliotheken ter wereld en haar eigen piepkleine, tweedehands boekwinkel. Heeft meer boeken dan geld, dus is eigenlijk rijker dan een miljonair. Life is pretty much perfect!

11 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren