Pagina's

Robin Paige's Victorian-Edwardian Mysteries

Dekselse Detective Dinsdag: Robin Paige’s Victorian-Edwardian Mysteries

Voor deze aflevering las ik een boek uit een reeks die hier een vreemde eend in de bijt lijkt te zijn. De boeken van Ellis Peters spelen zich immers af in de middeleeuwen. De meeste reeksen die ik langs de Cadfaellat heb gelegd spelen zich ook ruwweg rond deze tijd af, plus of min een paar honderd jaar. De serie van deze week speelt zich echter af aan het einde van de Victoriaanse en begin van de Edwardiaanse tijd. Voor de niet- geschiedenisfreaks onder ons: dat is rond 1900. Een heel eind verwijderd van Cadfael’s tijd. Maar het is en blijft een historische detective en as such, leg ik het met alle genoegen langs mijn historische detective meetlat.

 

Robin Paige's Victorian-Edwardian Mysteries

 

De hoofdpersonen in de boeken zijn een Amerikaanse vrouw van Ierse afkomst, Kate Sheridan, en haar echtgenoot, de Engelse Lord Charles Sheridan. De boeken spelen zich af in Engeland, in de high society van lord Charles, maar ook in de iets minder high society waar Kate vandaan kwam. Ondanks dat het zich in Engeland afspeelt, en typisch Victoriaans-Engelse onderwerpen heeft, voelde het tijdens het lezen wat gekunsteld. Alsof er niets niet helemaal echt was, of het net niet helemaal authentiek. Moeilijk om uit te leggen, en ik snapte het zelf ook niet echt, maar het was net of het boek geschreven was door iemand van buitenaf, die bedenkt wat er gebeurde, zonder dat in zich mee te dragen. Klinkt dit te zweverig?

Voor mij vielen de puzzelstukjes op z’n plek toen ik, nog tijdens het lezen, de auteur van het boek googlede. De boeken zijn namelijk geschreven door Robin Paige, het pseudoniem van een Amerikaans schrijversechtpaar; Bill en Susan Albert. Ze schreven deze detectivereeks tussen 1994 en 2006. Tegenwoordig schrijft Susan Wittig Albert nog steeds, maar zonder haar man. Wat ik dan ook eigenlijk voelde tijdens het lezen en net wellicht wat gebrekkig verwoordde, is dat de toon van het boek Amerikaans is, en niet Engels. Geen probleem als het boek zich in Amerika afspeelt, maar jammer als het boek duidelijk probeert op en top Engels te zijn. Dat is een minpunt wat mij betreft. Als lezer hecht ik aan authenticiteit en de Amerikaanse toon en zienswijze doet enigszins afbreuk hieraan.

Tegelijkertijd is het lezen van een boek uit deze reeks geen kommer en kwel. Verre van eigenlijk. Het plot was pakkend, en de Alberts hebben een schrijfstijl die zeker boeit. Je krijgt er geen slapeloze nachten van omdat je wilt weten hoe het verder gaat, maar je kan het boek ook niet ongelezen wegleggen. Daarnaast zijn de personages van met name lady Kate, maar ook Lord Charles en hun pleegzoon, innemend en sympathiek. Het feit dat Kate als getrouwde vrouw gewoon werkt en bezig is met vrouwenrecht zet haar neer als een sterke vrouw. Daar hou ik van, ook in mijn detectives. De relatie tussen Kate en Charles is liefdevol en geloofwaardig, wellicht een voordeel van het schrijven als echtpaar. Het einde van het boek dat ik las vond ik enigszins tegenvallen, maar omdat ik maar 1 boek las, kan ik onvoldoende beoordelen of dit geldt voor alle boeken uit de reeks.

Wat wel weer spreekt in het voordeel van deze boekenreeks is het feit dat de Alberts veel onderzoek hebben gedaan en echt bestaande mensen en gebeurtenissen hebben verweven in hun boeken. Dat is iets dat ik persoonlijk erg kan waarderen. In dat opzicht is het dan wel weer ‘net echt’!

Dit alles tegen elkaar afwegend kom ik tot de volgende beoordeling:

  • Plot: 1 ½ punten
  • Schrijfstijl: 2 ½ punten
  • Tempo: 3 punt
  • Hoofdpersonen: 3 punt
  • Meeslependheid: ½ punt
  • Romantisch accent: 1 punt
  • Historisch accuraatheid: 3 ½ punt

Totaal 15 punten. In cijfers uitgedrukt komt dit neer op een 7.9. Uiteindelijk dus meer pluspunten dan minpunten en volgens mij het lezen echt wel waard. Zeker voor iemand met interesse in deze fascinerende tijd. En dat het soms de vibe heeft van een oer-Nederlands verhaal dat verteld wordt door een Duitser die doet alsof ‘ie Nederlander is, om maar eens een rare vergelijking te maken, ach, dat kun je best voor lief nemen. Toch?

Ik las voor deze beoordeling het boek Death at Epsom Downs. De Victorian-Edwardian Mysteries van Robin Paige bestaat uit 12 delen, het laatste en afsluitende deel hiervan verscheen in 2006.

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

4 Comments

  • Vlijtig Liesje

    15 maart 2016 at 08:53

    Op basis van de cover zou ik het boek van de plank pakken, maar behalve Agatha Christie’s ben ik verder geen fan van detectives. Ik ben er te dom voor en kan nooit onthouden wie in godsnaam ook al weer wie was.

    Beantwoorden
  • Wieneke

    15 maart 2016 at 12:43

    Nee hoor, je bent niet zweverig, want ik begrijp dat gevoel van ‘ergens klopt er iets niet, maar wat is het?’ volkomen. Ik heb dat wel vaker en meestal irriteert het me en sla ik zo’n boek toch maar dicht. Wat mij ook de gordijnen in jaagt: een verhaal, dat speelt in pakkembeet Engeland 1750……. en dat de cast dan ‘shit’ of andere populaire hedendaagsse uitdrukkingen tegen elkaar zegt.
    Ik trek dat niet, hoor 🙂

    Beantwoorden

Geef een reactie

Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren