Pagina's

Vliegveld moskou

From Russia with Love, of hoe ik mijn vlucht overleefde

Hoe ik me realiseerde dat ik een tikkeltje verslaafd was? Ik merk het al, U heeft me duidelijk nog niet zonder leesvoer meegemaakt.

Zo was ik ooit op Domodedovo, het grootste vliegveld van Moskou. Ik vloog die dag terug naar huis en omdat het verkeer daar altijd drama is, werd ik extra vroeg weggebracht. Schijnbaar wilden m’n collega’s zeker weten dat ik niet bleef.. 😉 Bleek dit toch die ene zeldzame dag te zijn waarop alle wegen vrij waren, geen file te bekennen. En dus stond ik drie uur voor vertrek al in de Duty Free. Niet erg, daar zou ik me vast kunnen vermaken. Jazeker, als je van parfum, sigaretten en ander duur speelgoed houdt. Mwah. Dan maar een cappuccino in de koffiehoek. Boek erbij..

Oeps, nog maar zo’n vijftig pagina’s te gaan. Van Moskou naar Nederland is zo’n vier uur vliegen. Dat zou lastig worden zonder leesvoer. Dan maar op zoek naar een Engelstalig boek. Het grootste vliegveld van Moskou moet wel een boekenzaakje hebben, toch? Klopt! Meerdere zelfs. Alleen hadden ze geen Engelstalige boeken. Nog geen derderangs detective of 50 Shades.

Moskou

 

Hoe langer het duurde, hoe gefrustreerder ik werd. M’n stress levels ging flink omhoog. U kent de verschijnselen wel. Excessieve transpiratie, kortademigheid, pijn op de borst. Vooruit, zo erg was het nog net niet. Totdat ik *halleluja* een Vogue zag liggen. In het Engels! Extatisch rukte ik ‘m uit het rek, want stel je voor dat een andere non-native me voor zou zijn. Ik sprintte naar de kassa en ratsj, daar ging m’n creditcard door de machine.

En toen kreeg ik alsnog een hartverzakking. Twintig Euro, serieus? Daar kan ik een boek van kopen! Of een paar dagen van koken. Of… Naja, U vat ‘m. Okay, zo’n magazine moet natuurlijk geïmporteerd worden en vooruit, het was een hele dikke. Maar toch, twintig Euro voor allemaal advertenties voor jurken, parfum en tassen. Met een enkel artikel over, jawel, jurken, parfum en tassen. Zoals U wellicht weet, ben ik daar best verzot op. Een ander zou het eventueel een lichte verslaving kunnen noemen. Maar als zo’n jurkje ruim 1500 Euro kost, dan haak ik af. Ook als ze 500 Euro kost, trouwens.

Aangezien ik weinig alternatieven had, behalve vier uur lang de Russischtalige etiketten van alle voedingsmiddelen lezen, of hopen op een leuke niet-Russische buurman die z’n boek met mij wilde delen (gezellig, met z’n tweetjes!), drukte ik toch maar op het okay-knopje van de creditcardmachine. Zucht. En weet U wat het ergste was? Ik vond er maar bar weinig aan, aan die hele Vogue. Maar ja, m’n bloeddruk was weer naar acceptabele waardes gezakt en dat was ook wat waard.

Bestaan er eigenlijk ook praatgroepen voor boekenlezers? Book Addicts Anonymous of zoiets…..

In het dagelijks leven is zij druk met tekst als Marketing Communications Manager, maar ’s avonds reist zij met Miss Anne en een bak thee naar verre oorden in langvervlogen tijden. Op zaterdagochtend spreekt ze audioboeken in bij Dedicon, voor mensen met een leesbeperking. Favoriete boeken zijn sprookjesachtig mooi, barsten van de ontberingen en lopen als het even kan, goed af. En de hond gaat dus niet dood! O ja, ze werkt ook nog aan haar eerste verhalenbundel.

8 Comments

Geef een reactie

Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren