Pagina’s

Harry Potter serie compleet

Harry Potter en ik

Ja, op dit blog gaat het om onontdekte en oude boeken. Niet om hypes en tot brakens toe besproken boeken. En toch ga ik het vandaag hebben over Harry Potter. Want ja, het was een hype en is tot op de dag van vandaag een immens populair boek (Ik geef les op een middelbare school, en daar worden de Pottertjes nog graag en veel gelezen. Bovendien zie ik regelmatig leerlingen mijn lokaal binnen lopen met Hogwartstruien en sjaals aan en om. Ik geef les aan een Vrije School, wellicht dat dat er ook iets mee te maken heeft?) máár… Voor mij was het tot een half jaar geleden nog onontdekt.

 

Harry Potter serie compleet

 

Ik ben altijd van de tweedehandsjes, dus als iets nieuw en populair is, laat ik het meestal liggen. Bovendien wist ik het niet. Een tovenaarsschool? Vast teveel fantasy voor mijn smaak. (Heb het geprobeerd met De Hobbit, die ring, Eragon en dergelijke, maar ik ben gewoon niet van de draken, kobolden en anderszins. Ja, in films, dan wel. Maar boeken? Doe mij maar gewoon een sappige moord, liefst een eeuw of wat geleden gepleegd. Ik ben een ouderwets type, wat dat betreft)

Toch herontdekte ik het afgelopen jaar het kinderboek. Ik las mijn dochters wat vaker voor, en dan vooral boeken die ik zelf leuk vond, ik las mijn 7e en 8e klassers meer voor (dat kan dus op een Vrije school! Leuk, joh! 7e en 8e klas is overigens brugklas en tweede klas in het reguliere systeem) en ik las voor mijn eigen lol ook een paar kinderboeken. Inmiddels lagen de Potters wel in de kringloopwinkels en dus wilde ik mij er aan wagen. Gewoon beginnen in de eerste en doorlezen tot de laatste. Nou, dat heb ik geweten!

Vanaf het eerste moment was ik verslaafd! Het eerste Harry Potterboek: Harry Potter en de Steen der Wijzen domineerde mijn zomervakantie. Ik zette mezelf op een limiet van 25 bladzijden per dag, anders was ‘ie te snel uit. (Ik kan best streng zijn soms) Wat heb ik genoten! Een kinderboek, ja, maar heerlijk meeslepend en me meenemend naar een prachtige wonderlijke wereld. Zoals Harry in het eerste boek Zweinstein ontdekt, ontdekte ik Harry. En het was een fijne ontdekking, we lagen elkaar wel.

Het tweede boek, Harry Potter en de Geheime Kamer las ik ook in die zomervakantie. Met eenzelfde limiet. Ik lees nogal snel, en anders had ik er maar twee dagen plezier van. Ik genoot nog steeds, maar stiekem vond ik m ietsiepietsie minder dan de eerste. Zal komen omdat ik bij de eerste totaal geen verwachtingen had, hooguit vermoedde dat ik het niets zou vinden en vervolgens bleek het tegendeel waar. Bij deze tweede verwachtte ik dat het weer te gek zou zijn, en dat was wel zo, maar toch minder verrassend.

Het derde boek echter, Harry Potter en de Gevangene van Azkaban, was weer van hetzelfde kaliber als het eerste: wat een spannend verhaal! Echt super! Ik merkte wel dat de toon zwaarder begon te worden. Waren deel 1 en 2 nog echt kinderboeken, die ik best ook aan mijn bijna 8 jarige zou kunnen voorlezen, deel 3 werd wat duisterder. Niet te duister, maar het is te merken dat de schrijfster hetzelfde publiek aan wilde spreken. Dat publiek was bij het eerste boek een jaar of 11, maar inmiddels al 13 toen het derde boek uitkwam. En dus kon de toon en onderwerpen ook wat zwaarder. Prima. Toch?

Nou,ik weet het niet. Bij het vierde boek, Harry Potter en de Vuurbeker, bleek het nog weer een tikje zwaarder te zijn, en hoewel ik nog steeds ‘hooked’ was (en ben) vond ik het lezen toch minder prettig. Ik wil bij het lezen graag ontsnappen aan de gewone wereld, en daar mag best een strijd zijn tussen goed en kwaad, maar het goede moet gewoon winnen. Klaar. Klinkt misschien wat raar uit de mond van iemand die eerder verklaarde van een sappige moord te houden, maar in een kinderboek schuine streep jonge volwasseneboek wil ik geen onschuldige slachtoffers. En al helemaal niet dat het eindigt met nog rondlopende engerds. Vinnik niet leuk! Maar Harry en ik laten ons niet zomaar uit elkaar halen, dus zette ik door.

Inmiddels ben ik beland bij boek nummer vijf: Harry Potter en de Orde Van De Feniks, en ik merk dat het een beetje voelt als een klus. Da’s geen goed teken als je voornamelijk voor je plezier een boek leest. Ik wil mijn queeste afmaken: nummer vijf, zes en zeven moeten gelezen worden: als je iets begint moet je het afmaken. Maar ik weet nu al (da’s het nadeel van iets pas veel later lezen) wat er in het volgende boek gaat gebeuren. (De schuld van the Big Bang’s Sheldon: die verpest Harry Potter nummer 6 voor Leonard door iets essentieels te verklappen. En dus ook voor mij, want ik weet het nu ook. Dankjewel, makers van Americaanse sitcoms) en ik voel de atmosfeer in het boek steeds beangstigender en beklemmender worden. En daar wil ik niet naar toe ontsnappen als ik even een boekje wil lezen!

Tweestrijd dus. In het boek tussen Harry en Voldemort, maar in mij ook: doorzetten of afhaken? Ok, ik ben een snelle lezer, dus ik kan het best aan, maar als ik ergens geen behoefte aan heb is een enorme reeks lezen en dan eindigen met een naar gevoel omdat het einde totaal niet is wat jij wilt. Had ik namelijk met De schaduw van de Wind van Carlos Luiz Safron en met De Quincunx- de erfenis van John Huffam, van John Palliser. Wat voelde ik me – bij beide boeken- bedonderd toen ze uit waren. Ik ben een verzamelaar, en kan boeken slecht loslaten. Ik doe daarom niet aan bibliotheken. Mooie boeken wil ik hebben, niet alleen lezen. Deze twee boeken heb ik echter weggedaan, zonder enig schuldgevoel. Wat een rotstreek, zo’n einde! Kan er nog boos van worden. Er is iets in mij dat daar bij Harry ook bang voor is.

Toch denk ik dat ik doorzet. Boeken kunnen niet zo lang populair blijven als ze lezers met een naar gevoel achterlaten. Dus ik pak De Orde Van De Feniks er maar weer bij, en hoop dat die Halfbloed Prins straks een beetje te pruimen is. Ondanks dat ene, dat ik maar niet ga verpesten zoals dat bij mij gebeurde.

Om de duisterheid en de zwaarder wordende onderwerpen een beetje te relativeren nog even een licht filmpje:

 

 

Ach, zo kan het dus ook. Ik ga verder met lezen. Want me and Mr. Potter, we’ve got a thing going on…

Hoe zit het met jullie? Wanneer lazen jullie voor het eerst Harry Potter? Houden jullie er nog steeds van om te hangen met Harry, of hebben jullie inmiddels genoeg van die Potter?

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

14 Comments

  • G

    19 februari 2016 at 07:41

    Mijn dochter van bijna 15 is ook into Potter. Ja de hogwarts shirts enz. Ze is de enige in de klas, maar liever je zelf zijn dan meelopen met de rest. Zo gaaf om te zien! Als dyslect heeft ze alle boeken geluisterd, en natuurlijk de film 110 x gezien.
    Nu is het lezen wel verbetert, ze is al een paar jaar fan fan Thea Beckman ook. Heerlijk!!!

    Beantwoorden
  • Vlijtig Liesje

    19 februari 2016 at 08:56

    Ik heb de eerste twee delen gelezen als voorbereiding op een Harry Potter kinderfeestje voor mijn oudste dochter. Zulke dingen deed ik toen nog. Ik vond het niet geweldig toen, en ben afgehaakt.

    Maar ik hoor dat het vanaf deel 3 meer voor volwassenen wordt. Dus als ik eindelijk eens tijd heb wil ik het toch nog eens proberen.

    Beantwoorden
  • Anoniem

    19 februari 2016 at 09:05

    Ik heb eerst het tweede deel gelezen (kids nog kleuters toen de serie begon) en ben daarna in gaan halen. Toen The Half Blood Prince uit kwam, waren we op vakantie in de UK en kon ik nog net voorkomen dat ik in de pub de de plot hoorde van iemand die het boek in 1 avond uit had gelezen (door de spreekster aan te spreken en uit te leggen dat ik het boek die middag net had gekocht – gelukkig iemand die het volstrekt snapte). De nieuwe delen ga ik ook lezen, hoewel we straks denkelijk de magie missen van boeken waar zowel ouders als kinderen verzot op zijn. Onze oudste heeft sinds de middelbare school geen boek meer aangeraakt. Maar het was al heel bijzonder dat die als dyslecticus zoveel en met zoveel plezier heeft gelezen.

    Beantwoorden
  • Jolanda

    19 februari 2016 at 09:13

    Herkenbaar, ik had precies hetzelfde met die middelste delen van de serie. Maar stug door blijven lezen hoor, want de laatste twee delen maken het weer helemaal goed, echt! Ik zie trouwens hetzelfde bij mijn dochter, die hangt nu ook vast in “De orde van de Feniks”, en volgens mij is mijn man daar ook afgehaakt. Ik was blij verrast dat mijn dochter met haar dyslexie als een speer door de eerste boeken ging, dus ik hoop wel dat ze door blijft zetten.
    Mijn zoon en ik zijn meer de stugge doorlezers van het stel. Mijn zoon moet nu regelmatig voor school boeken van Nederlandse schrijvers lezen waar hij eigenlijk geen klap aan vindt, en toch weet hij ze dan na afloop als “best aardig” te bestempelen.

    Beantwoorden
    • Ogma

      19 februari 2016 at 10:38

      Herkenbaar van je zoon. Ik las ‘Nooit meer slapen’ op school en kon tijdens het lezen alleen maar denken “wat een zeikerd zeg”. En toen ik het uit had besefte ik me pas wat een vreselijk goed boek ik had gelezen 😉

      Beantwoorden
  • Wieneke

    19 februari 2016 at 09:18

    Elke keer als er een deel uitkwam kocht ik hem meteen, maar wel in het Engels. Niet dat de vertaling slecht is, maar in het Engels vind ik de boeken gewoon beter. Tja, de sfeer wordt vooral in de laatste boeken behoorlijk grimmig.

    Verslaafd aan HP? Nee, dat niet, maar ik voelde wel vanaf het begin aan dat ze tot de klassiekers gingen behoren. De films heb ik allemaal gezien en die waren ook heel goed gemaakt en er speelden uitstekende acteurs in.

    Ik heb gelezen dat J.K. Rowling een 8ste boek heeft gemaakt. Dat zal ik zeker tot me gaan nemen, maar eerlijk gezegd verwacht ik daar niet al te veel van.

    Beantwoorden
    • Ogma

      19 februari 2016 at 10:37

      Het 8e boek is het script van het toneelstuk dat binnenkort in Londen in première gaat als ik het goed heb begrepen.
      Ik ben wel enorm verslaafd, vanaf de eerste regel, ik heb zelfs een keer om middernacht bij de boekhandel gestaan en heb ze allemaal minstens tien keer gelezen.

      Beantwoorden
  • Trui Wellens

    21 februari 2016 at 11:38

    Wat herken ik mezelf in jouw blogje, dezelfde gevoelens bij het lezen… fijn 🙂
    Harry Potter staat hier op de plank en mijn tieners toen hebben ze helemaal verslonden… ik Ben er nog niet toe gekomen, de thrillers vind ik ook net steeds iets aantrekkelijker. Maar never say never…

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren