Pagina's

De gevleugelde non van Candace M. Robb

Dekselse Detective Dinsdag: Owen Archer serie

Als ik in mijn agenda kijk, dan staat daar in mijn leeslijst 2015 (een lijst met alle boeken die ik dat jaar gelezen heb) onder nummertje 1 (gelezen op de eerste dag van dat jaar) De Gevleugelde Non van Candace M. Robb. Erachter staat als haastige krabbel: best aardig, niet geweldig. Toen ik besloot om dit boek als derde tegen de Cadfaellat te leggen, vroeg ik me met terugwerkende kracht af waarom ik eigenlijk tot dit oordeel gekomen ben. Want na wat meer onderzoek en het gedeeltelijk herlezen van het boek kwam ik tot een wat positiever oordeel. Was ik beneveld door een overdosis oliebollen of speelde er iets meer? Laten we er samen eens naar kijken.

Het boek dat ik las (oorspronkelijke titel Nun’s tale) is het derde deel in de reeks over de middeleeuwse spion Owen Archer. De reeks speelt in de late 14e eeuw en Archer werkt in opdracht (tegen wil en dank, want heel fijn vind hij het niet altijd) van de aartsbisschop van York. De verhalen spelen zich ook in deze regio af. Archer is getrouwd met Lucie, die werkt als apotheker. Door haar werk en haar achtergrond als uitgetrede non weet zij veel van zowel ziekten en hun remedies als van de religieuze wereld. Daarnaast wordt Archer vaak bijgestaan door een vroedvrouw, de vrouwelijke kastelein van het plaatselijke café, diens man en de secretaris van de aartsbisschop.

 

De gevleugelde non van Candace M. Robb

 

Dit zijn veel personages, en dat is zowel een pluspunt als een minpunt. Een pluspunt, omdat er veel vrouwen om Archer heen staan. Sterke vrouwen, vrouwen met kennis, vrouwen met een mening, vrouwen die iets doen. Dit is een groot verschil met de verhalen van Peters, waarin vrouwen weliswaar bewonderd worden en een (soms belangrijke) rol op de achtergrond spelen, maar die behalve een romantische noot weinig echt bijdragen tot de oplossing van het mysterie. Wat mij betreft is het feit dat dit in deze reeks anders is een dikke, vette plus. Een keerzijde van deze medaille is dat ik meer meeleef met Owen Archer’s vrouw Lucie, dan met hem zelf. Hij is de hoofdpersoon, maar valt een beetje in het niet met zoveel anderen om hem heen. Hierdoor voel je je minder betrokken bij hem als hoofdfiguur. Het verhaal zelf is wel spannend, en laat je telkens afvragen naar hoe het verder gaat: zo hoort dat bij een goede detective.

Het plot zelf zit ook goed in elkaar; niet te simpel, net niet te ingewikkeld en pas op de allerlaatste bladzijden wordt het mysterie helemaal ontrafeld. Just the way I like it. Het einde is best bevredigend, maar laat de lezer (laat ik specifieker zijn: mij) met een enigszins nare smaak in de mond achter. Want wat is het geval? Voor mij persoonlijk is het lezen van een historische detective een vorm van escapisme. Even wegvluchten uit de dagelijkse realiteit, terug naar een (geromantiseerd, maar wat geeft het) verleden en lekker moorden oplossen. Het moet mij allemaal niet te realistisch worden, althans niet te plastisch. Ik kijk niet naar een aflevering van C.S.I Special Victims Unit, het moet gewoon lekker Midsommer Murder (de oude)- achtig kneuterig blijven. En in dit deel van de Owen Archer reeks komen zaken aan bod, die voor mij te … tja… ongezellig zijn. Ligt vast aan mij, hoor, maar ik denk dat dat mijn aanvankelijke oordeel zo kleurde. En er ook nu voor zorgt dat ik niet zo positief ben als ik had kunnen zijn bij een detective reeks die op bijna alle punten van de Cadfaelmeetlat goed scoort. Let wel, eigenlijk vind ik dat ik bij een beoordeling als deze meer dan 1 boek uit een reeks moet lezen, om zo een breder beeld te krijgen. Dat heb ik nu niet gedaan, om de simpele reden dat ik alleen dit boek had. Wellicht was mijn beeld anders geweest als ik een paar van de andere boeken in de serie ook had gelezen. Mocht iemand er nog eentje hebben liggen, dan houd ik mij aanbevolen, en zal ook niet schromen deze beoordeling na lezing aan te passen!

Op het punt van de historische accuraatheid scoort dit boek ook weer goed, want – dat had ik nog niet verteld- de schrijfster, Candace M. Robb heeft jarenlang onderzoek gedaan naar, en lesgegeven in middeleeuwse geschiedenis. Ze heeft bovendien een doctoraat in middeleeuwse literatuur. Dus dat zit vast snor is mijn inschatting.

Uiteindelijk is mijn beoordeling van dit boek in de Owen Archer reeks:

  • Plot: 3 punt
  • Schrijfstijl: 1 punt
  • Tempo: 2 punten
  • Hoofdpersonen: 3 punten
  • Meeslependheid: 2 punt
  • Romantisch accent: ½ punt (wegens overdaad)
  • Historisch accuraatheid: 4 punten

Totaal 15 ½ punten. In cijfers uitgedrukt komt dit neer op een 8. Het beste cijfer tot nu toe, en toch ben ik er niet door weg geblazen. Puur vanwege het ontbreken van de ‘gezelligheidsfactor’. Misschien zou ik dit bij de beoordeling moeten laten meewegen? Aan de andere kant, het kan zijn dat voor een andere historische detectivelezer deze factor veel minder van belang is. Wat vinden jullie? Lezen jullie dit soort boeken ook vooral voor ‘de gezelligheid’, of kan het jullie niet plastisch genoeg zijn?

 

Ik las voor deze beoordeling het boek De Gevleugelde . De reeks over Owen Archer bestaat uit 10 delen, de meest recente verscheen in 2008.

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

3 Comments

  • anoniem

    16 februari 2016 at 09:09

    Als je gezelligheid zwaar laat meewegen, loop je het risico dat de boeken minder historisch correct zijn. Daar hecht ik meer waarde aan.
    Een boek dat bijvoorbeeld goed laat zien hoe met misdaad en straf werd omgegaan in de zestiende eeuw. is (geen roman!) is The Faithfull Executioner. Het laat heel goed zien hoe iemand er toe komt (gedwongen kan worden) beul te worden, welke misdaden hij moet bestraffen en hoe, en hoe moeilijk de positie van de beul is in de “fatsoenlijke” maatschappij. Het geeft veel inzicht en is bovendien goed geschreven.

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren