Pagina's

  • Home
  • Leesverhalen
  • Gone with the Wind – Margaret Mitchell: Do we actually give a damn?
Gone with the Wind Margarett Mitchell

Gone with the Wind – Margaret Mitchell: Do we actually give a damn?

Set against the dramatic backdrop of the American Civil War, Margaret Mitchell’s magnificent historical epic is an unforgettable tale of love and loss, of a nation mortally divided and a people forever changed. Above all, it is the story of beautiful, ruthless Scarlett O’Hara and the dashing soldier of fortune, Rhett Butler. Since its first publication in 1936, Gone With The Wind has endured as a story for all our times.

 

Gone with the Wind Margarett Mitchell

 

Heel vroeger, voor het Netflix en on demand tijdperk, was er nog wel eens wat leuks te zien op van die ouderwetsche televisiezenders. In mijn herinnering werden er op zondagmiddag vaak klassieke films uitgezonden en keek ik met mijn moeder mee naar Gone with the Wind, een film die ik sindsdien nog vaak opnieuw heb gekeken. Want zo heel af en toe heb ik toch wel eens last van een hang naar romantiek, vast iets hormonaals ofzo. Doe me dan maar een dramatisch verhaal tegen de achtergrond van de Amerikaanse Burgeroorlog. Geschiedenis rocks. Oh ja, en de jurken, laten we vooral de jurken niet vergeten. Het boek staat ook al jaren in de kast en speciaal voor de Ogma Valentijnsweek herlas ik het nog eens keertje. Je moet er wat voor over hebben, zo’n boekenblog.

Scarlett O’Hara is een meisje dat opgroeit in Georgia waar King Cotton heerst. Haar vader is de eigenaar van een goedlopende katoenplantage genaamd Tara, evenals de andere goede families in de omgeving; de adel van de nieuwe wereld. Op de dag dat de Civil War uitbreekt hoort Scarlett dat haar grote liefde Ashley Wilkes, van wie ze dacht dat hij haar gevoelens beantwoordde, zich heeft verloofd met zijn nicht Melanie Hamilton. Scarlett is, in tegenstelling tot wat men in die tijd deugdzaam vond, bepaald niet op haar mond gevallen en is ook erg bekwaam in het gooien met aardewerk.

Rhett Butler is per ongeluk getuige van de ruzie en is eigenlijk wel onder de indruk van dat pittige, jonge ding. Uit puur venijn verloofd Scarlett zich diezelfde dag nog met de broer van Melanie. Uiteindelijk een kort huwelijk, want hij overlijdt al snel terwijl hij in dienst is, heel heroïsch aan de mazelen, maar niet voordat hij een kind heeft verwekt bij Scarlett. Ondertussen is het gezellige ook wel van de oorlog af aan het gaan. Scarlett woont met Melanie bij Aunt Pittypat in Atlanta, waar ze Rhett weer tegenkomt. Samen zorgen ze voor een schandaal op een benefiet avond, doordat Rhett een enorm bedrag bied voor The Confederacy om met haar te dansen. Schokkend want als weduwe is Scarlett nog in de rouw en dan mocht je in die tijd dus helemaal niks wat ook maar een beetje op plezier leek. Als het Zuiden de oorlog lijkt te gaan verliezen en Atlanta wordt omsingeld door de Yankees, helpt Rhett Scarlett, haar zoontje Wade en Melanie met haar pasgeboren baby ontsnappen naar Tara.

Op Tara treft ze een puinhoop aan, maar ze zweert dat ze Tara zal redden. Als na de oorlog de belastingen te hoog worden zoekt Scarlett Rhett weer op om hem om hulp te vragen, maar hij zit in de gevangenis en kan niks voor haar betekenen. Stiekem steelt ze de beau van haar jongere zus, Frank, die een goed lopende winkel in Atlanta heeft. Ze trouwen, Tara is gered en ze krijgen samen een dochtertje. Scarlett ontpopt zich tot een meedogenloze zakenvrouw en is nog steeds smoorverliefd op Ashley, die ze zo ver krijgt om voor haar te komen werken. Door Scarlett’s vrijgevochten gedrag volgt een naar akkefietje waarbij Frank komt te overlijden. Hij ligt nog niet koud onder de grond als Rhett haar ten huwelijk vraagt en na een gepassioneerde kus zegt ze ja. Een huwelijk met een paar ups en heel veel downs volgt en ik denk dat iedereen wel weet hoe het afloopt:

 

Gone with the Wind Frankly my dear I don't give a damn

 

Een historisch en meeslepend proza? Dikke vette ja! Mitchell is een geboren verhalen verstelster, je hebt heel wat talent nodig om van een verwend kreng als Scarlett een heldin te maken die een oorlog en een dubbel gebroken hart overleeft. Alhoewel, een goede schurk of een keiharde bitch is altijd beter dan het lieve meisje dat de man van haar dromen ontmoet, en na één of twee hobbeltjes op de weg leven ze nog lang en gelukkig. Of niet, dat kan ook, maar dat vond ik in dat geval ook pretty damn boring.

Controversieel? Ook. Het barst van het racisme. Tijdens mijn research naar Gone with the Wind kwam ik The Wind Done Gone tegen. Hetzelfde verhaal, maar dan vertelt vanuit het perspectief van de slaven en met een ietsiepietsie kritischere blik op het “prachtige” zuiden vol katoenplantages en Southern Belles. De Margaret Mitchell Estate was absoluut niet blij met dit boek en gaf geen toestemming tot publicatie. Om het toch uit te kunnen geven is het bestempeld als parodie. Daar word ik dus heel erg nieuwsgierig van, dus een update gaat volgen! Kent iemand The Wind Done Gone? Is het de moeite waard?

Vandaag is trouwens de laatste dag dat je mee kunt doen aan onze give away, morgen maken we de winnaar bekend!

De schrijfster:

Haar man was het zat om met alle zware boeken te sjouwen die ze verslond toen ze aan huis was gekluisterd door een enkelblessure. For God’s sake, Peggy, can’t you write a book instead of reading thousands of them? (Peggy was haar zelfgekozen bijnaam) et voilá;; Gone with the Wind. Het enige boek dat Margaret Mitchell schreef, ook al was ze een geboren schrijfster. Al vanaf jonge leeftijd schreef ze korte verhalen en toneelstukken. Gone with the Wind werd een instant bestseller, is inmiddels een van de grote klassiekers en de verfilming uit 1939 staat nog steeds bekend als een meesterwerk. En dan leest haar eigen levensverhaal ook nog eens als een boek an sich. 

Tineke Luimstra. Leest over verwoeste werelden, moord en doodslag, lang geleden, vreemde wezens, knusse Britse dorpjes en stoere vrouwen. Droomt over reizen langs de mooiste bibliotheken ter wereld en haar eigen piepkleine, tweedehands boekwinkel. Heeft meer boeken dan geld, dus is eigenlijk rijker dan een miljonair. Life is pretty much perfect!

8 Comments

  • Wieneke

    13 februari 2016 at 09:25

    De film heb ik nog nooit gezien. Hoe raar is dat eigenlijk? Maar het boek (een enorm dikke pil in de boekenkast van mijn ouders) las ik als tiener. Ik denk niet dat ik er nu nog doorheen zou kunnen komen, maar ik vond het toch leuk om jouw resumé hier te lezen. Ik herinner me ook een moederlijke slavin genaamd Mammy.

    Beantwoorden
    • Ogma

      13 februari 2016 at 09:38

      Mammy is bijna wel een blog apart waard. Ik heb laatst een mooie podcast geluisterd over de actrice die haar heeft gespeeld. Haar leven was een grote tragedie. Ik zal eens kijken of ik hem kan terugvinden dan voeg ik die nog aan dit blog toe.

      Beantwoorden
  • Anoniem

    13 februari 2016 at 11:42

    Ha wat leuk, een Gone with the Wind review! Volgens mij gelezen toen ik een jaarof 17 was, en heeft wel indruk gemaakt. Beetje sentiment vind je helemaal niet erg op die leeftijd. Ik vond het een beetje raar dat Scarlett verliefd was op die milksop Ashley. En Melanie was het type lijdzame deugd waarvan je je afvroeg waarop de vriendschap gebaseerd was. Verder staat me nog bij dat Scarlett om het landgoed te redden mee gaat werken met de weinige slaven die er nog zijn. Ze probeert Rhett uit alle macht te versieren en maakt daarbij gebruik van makeup trucjes die ook door prostituees gebruikt worden (gorgelen met eau de cologne – wat lijkt me dat ranzig!). En als het geluk haar dan eindelijk ten deel lijkt te vallen, gebeurt er een ramp en verliest ze haargeliefden. Maar deze pittige tante blijft hoopvol: “there’s always tomorrow” (of zoiets).
    Ik zie ineens weer hele scenes uit het boek voor me, bedankt voor de review! Enne- is Peggy niet een vrijgewone koosnaam voor Margaret’s?

    Beantwoorden
    • Ogma

      13 februari 2016 at 12:02

      Ashley en Melanie, zo braaf, zo blegh! Doe mij maar stoer en pittig. En uiteindelijk kwamen alle rotstreken ook meestal voort uit overlevingsdrang. Dat van Peggy/Margatet ga ik eens opzoeken, zo grappig om de koosnamen bij de doopnamen te zoeken 😉

      Beantwoorden
  • Erna

    13 februari 2016 at 18:56

    Jaaaa, Gone with the wind, heerlijk! Romantisch! Jeugdsentiment!

    Wat goed dat er ook een boek vanuit het slavenperspectief is geschreven.
    Het kan heel verrassend zijn hetzelfde verhaal van een andere kant te zien/lezen.
    Ik ben dan ook erg benieuwd naar je review daarover!

    In de jaren tachtig las ik “Naduah” het verhaal over Cynthia Ann Parker, een blank pionierskind dat werd geroofd door de indianen, verteld vanuit indianenperspectief.
    Ruim twintig jaar later verscheen “de overgave” van Arthur Japin, hetzelfde verhaal maar dan verteld door Oma Parker.

    Groet, Erna

    Beantwoorden
  • anoniem

    16 februari 2016 at 11:17

    Idee voor een serie besprekingen van boeken die met een tegenhanger worden beschreven, zoals de boeken die Erna noemt. En Wide Sargasso Sea tegenover Jane Eyre. Wie weet er meer?

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren