Pagina's

Het kleine bibliotheekje Roden

Het kleine gratis bibliotheekje in Roden

Jaren geleden, toen je ze in Nederland nauwelijks nog tegen kwam zag ik op het WWW een plaatje van een little free library. Ik vond het direct leuk, en wilde er zelf ook een. Nu zijn er in ons gezin precies genoeg linker- en rechterhanden, alleen is de verdeling wat bijzonder. Zo heb ik twee linker- en mijn man twee rechterhanden. Het maken van zo’n boekenkastje kwam dus op hem neer. Omdat we beide nogal houden van duurzaamheid, en we bovendien geen overmatig brede beurs hebben, werd er gespaard. Niet met geld, maar materialen. Creatief hergebruik, daar zijn wij best goed in. Uiteindelijk kwam het er in februari 2014 van: ons kleine gratis bibliotheekje was een feit. In het Drentse dorp waar wij wonen was dit reden voor een krantenbericht.

 

Het kleine bibliotheekje Roden

Dit was ‘m: ons eerste boekenkastje.

 

We kregen hier veel leuke reacties op. Mensen kenden het fenomeen niet zo, maar vonden het direct sympathiek. Langzaamaan begonnen mensen er gebruik van te maken. Iedere week kwamen er meer boeken in. Het minibibliotheekje had ook een nadeel. Het was zo mini dat lang niet alle boeken er in pasten. Al snel brachten mensen dozen vol met boeken bij ons langs, het werd gewoon teveel! Daarnaast vertrouwden we het niet om het kastje 24 uur per dag buiten te laten staan. Vanwege vandalisme, maar vooral vanwege het weer. Helemaal waterdicht was ‘ie immers niet en de boeken moesten toch droog blijven. Dus iedere ochtend zetten we het kastje op de paal, ’s avonds tilden we hem er weer af, en begon het te hard te regenen of gingen we weg en zag het er bewolkt uit dan haalden we ‘m weer binnen. Tel daarbij op dat waar ik ‘we’ schrijf ik ‘mijn man’ bedoel, want het kastje was ondanks het formaat nauwelijks te tillen en je snapt dat er een betere oplossing moest komen. En die kwam er. Ruim een half jaar later maakte mijn man een grotere boekenkast. Meer ruimte en – erg fijn!- permanent. Opnieuw kwamen we in de krant.

 

Het kleine bibliotheekje Roden

Hier zijn we: trots stel met een mooi klein bibliotheekje. (foto: Paul Abrahams)

 

Mensen waren opnieuw blij met ons boekenkastje. Elke week kwam er bijvoorbeeld een meneer langs die zijn fiets parkeerde en op z’n gemak de boekenkast weer netjes inrichtte. We zagen oudere buurtbewoners ons boekenkastje gebruiken als trefpunt om even een praatje te maken terwijl ze de ene streekroman omruilden voor een andere. De buurvrouw zocht met haar kleinkinderen regelmatig een nieuw boekje uit. Op die manier zorgde het ook voor een beetje sociaal leven in de buurt. Daarnaast richtte ik onderin het boekenkastje een weggeefplank in: spulletjes die wij niet meer wilden legde ik er in, en als er iets in werd gedaan dat ik kon gebruiken, dat haalde ik dat er uit. Zo kwam een buurvrouw gratis aan breiwol die ik niet meer gebruikte, was er een dorpsgenoot die haar haar verfde met mijn overgebleven henna en kwam ik weer aan slofjes voor mijn jongste dochter. Ruileconomie? Loving it! Ik kreeg daar een fijn gevoel van.

Kreeg? Ja. Want behalve positieve aandacht kreeg ons leuke boekenkastje ook negatieve aandacht. Als eerste was er het mooie bordje dat op een dag verdween en kapot terug gebracht werd door een buurtbewoner die ‘m bij hen in de tuin had ontdekt. Toen lagen er theezakjes door de hele wijk, afkomstig uit een pakje thee die in het weggeefdeel lag. Zo ging het van kwaad tot erger, tot op het laatst glazen uit het weggeefdeel op straat kapot werden gegooid en – echt erg- de boekenkast op slot werd gedaan (we hadden er een slot op voor ’s nachts en als we op vakantie gingen, en hadden blijkbaar overdag de sleutel er in laten zitten) en de sleutel meegenomen, zodat we er niet meer bij konden. We hebben het bibliotheekje een paar keer gerepareerd, vastbesloten om de vandalen niet te laten “winnen”, maar door allerlei omstandigheden komen we (waarmee ik weer manlief bedoel) er niet meer aan toe sinds het slotincident, waarbij het bibliotheekje te erg beschadigd is geraakt om nog zo te gebruiken. Doodzonde! En zeker niet bedoeld om zo te eindigen.

Binnenkort verhuizen we van het 15000 inwoners tellende drentse dorp waar we nu wonen naar een nog pittoresker dorpje met slecht duizend inwoners. Het kleine gratis bibliotheekje reist gewoon met ons mee. We hopen dat hij daar een nieuw leven krijgt zonder al te veel vandalisme. En dat er iemand in ons huidige dorp is die de fakkel overneemt. Al is het alleen maar voor de dame die hier af en toe aanbelt om te vragen of het boekenkastje toch nog even open mag omdat ze zo graag een nieuw boekje wil. Dat mag uiteraard.

Is er in jouw woonplaats ook een little free library? Of heb je er zelf één? Vind je het leuk om er ook eens wat over te vertellen, laat het ons vooral weten!

Jolanda Lichthart, moeder, echtgenote, schrijfster, docent, lezer. Volgens Harry Mulisch zouden echte schrijvers nooit boeken lezen, en zouden echte lezers nooit een boek kunnen schrijven. Maar Harry Mulisch, Schmarry Schmulisch, ik doe het gewoon beide. Ha!

5 Comments

  • Wieneke

    22 januari 2016 at 09:48

    Wat een mooi positief verhaal. Ik vind het geweldig, dat dit soort dingen bedacht worden. Die vandalen zijn uiteraard te zielig voor woorden. Ik vraag me altijd af als ik zoiets lees of hoor: ‘Heb je nou een fijn gevoel en voel je je stukken beter als je andermans dingen vernield hebt?’
    Maar mijn echtgenoot zegt dan onveranderlijk: ‘Het haalt adem, liefje, en daarmee is alles gezegd over die eencelligen.’

    Ik hoop, dat het met jullie én jullie leuke boekenkastje in de nieuwe woonplaats goed gaat.

    Beantwoorden
  • Wilma

    22 januari 2016 at 11:02

    Fijn dat je het in je nieuwe woonplaats weer op gaat pakken. Ik vind het een geweldig initiatief!! Gisteren, na een shopsessie in Assen (tot 70% korting op alle boeken bij V&D…), ben ik voor het eerst gestopt bij een minibibliotheek. Blij verrast door de inhoud en de staat van de boeken! Ik heb twee boeken geleend: Tess Gerritsen – Het aandenken en Ken Kesey – One flew over the cuckoo’s nest (voor mijn dochter). Helaas was de batterij van mijn mobiel leeg anders had ik een foto kunnen posten.

    Beantwoorden
  • Jolanda

    22 januari 2016 at 17:41

    Oooh, wat zonde toch dat sommige mensen weer dingen moeten vernielen. Hulde dat jullie het dan toch nog wilden volhouden. Hopelijk wordt al die ongein jullie bespaard in jullie nieuwe woonplaats. Zo leuk, zo’n minibieb! Maar dat vandalisme is ook de reden dat ik het bij ons huis niet zou aandurven, helaas.

    Beantwoorden
  • Trui Wellens

    24 januari 2016 at 22:18

    Ik hoop dat dit initiatief in jullie nieuwe dorp opnieuw een groot succes mag zijn, maar dan deze keer zonder vandalisme. Niet te begrijpen wat men erbij wint om zo iets moois en sociaals kapot te maken… bravo voor jullie!

    Beantwoorden

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:
Helaas moet Ogma ook de cookie-jar open trekken. Wij gebruiken cookies om deze website zo gebruiksvriendelijk mogelijk te maken en u te voorzien van de beste informatie. Klik op 'Instellingen wijzigen' om uw cookievoorkeuren aan te passen en voor meer informatie over het gebruik van cookies op deze website.
Annuleren